Gürkan Haydar Kılıçarslan

İYİ OLAN KAZANSIN

2011-12-27T19:18:00.002+02:00

GHK'dan sanırım 11 aralık pazar tarihli BirGün Serbest Pazar yazısıdır. Link yine şeyde olmalı. Başlıkta...

KADERİMSE ÇEKERİM!

2011-12-27T19:13:00.003+02:00

GHK'dan 3 aralık tarihli BirGün Pazar Serbest Pazar yazısıdır. Link başlıkta olabilir. Bi tıkılanırsa netice alınacaktır kanaatindeyim.

ALLAH'IN SOPASI

2011-10-31T00:29:00.001+02:00

http://www.red.web.tr/site/yazar.asp?yaziID=1175

En son Birgün Pazar yazısı...
Allah'ın sopası... - G.H.Kılıçarslan - RED Haber Sitesi http://www.red.web.tr/

Çocukluğumdan beri en sık okuduğum kitaplardan birisi Kuran’dır. Daha akil baliğ bile olmadan hem Arapçasını hem Türkçe mealini okumuşluğum vardır. O yıllarda, Kuran’da dikkatimi en çok çeken şeylerden birisi sık sık cehennemden bahsedilmesiydi. İyi bir mümin olmak amacıyla okuduğum kutsal kitabın b...

MEDENİ CESARETİNİZE HAYRAN KALDIM!

2011-10-30T18:34:00.001+02:00

BİRGÜN PAZAR - SERBEST PAZAR 7 ( 23.10.2011)
GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN
populistus@yahoo.com

MEDENİ CESARETİNİZE HAYRAN KALDIM!

Türkçe’de kullanılan çok sayıda sözcük ve bir kaç sözcükten oluşan tamlama ile tanımlamalar, özellikle Batı dillerinden çevrilerek sosyal yaşam içerisinde kullanılır olmuştur. Hatta “çağ atladığımız” son 30 yıldan bu yana özellikle İngilizce’den kotarılan sözcükler ile söz öbeklerini artık Türkçe’ye çevirme zahmetine bile katlanmadan İngilizce yazılışıyla doğrudan doğruya kullanmaya bile başladık. ‘Fast Food’ hadi neyse, ‘Food Court’larımız bile var artık. Latin alfabesi kullandığımız için kırık bir İngilizcesi olan Batılı bir kimse Türkiye’de kaybolmaz, aç ve susuz kalmaz.
Fakat öyle bir tamlamamız var ki, o tamlamayı tam anlamıyla İngilizce’ye, Fransızca’ya çeviremezsiniz. Nasıl o dillerde yer alan pek çok sözcük veya söz öbeği yüzde yüz anlamıyla Türkçe’ye çevrilemez ise ‘medeni cesaret’ denilen şeyi de kolay kolay başka bir dile çeviremezsiniz. Tek başına ‘cesaret’ deseniz yetmez, ‘kalabalık önünde konuşma cesareti’ deseniz yüklü anlamlardan sadece bir tanesini ifade etmiş olursunuz. Türkçe’de ‘medeni cesaret’ dediğiniz zaman kullanılan yere, duruma ve zamana göre farklı farklı olguları kastetmiş olursunuz.
Aslında en çok lise ve biraz da üniversite çağlarında duyduğumuz bir cesaret çeşididir bu medeni cesaret. Daha sonra okulları bitirip hayatın içine dağıldıktan sonra sık sık karşımıza çıkmaz bu çeşit cesaret. Eğer televizyonlardaki abuk sabuk birtakım yarışmaları izliyorsanız belki en fazla oralarda rastlarsınız bu ifadeye. Dans, şarkı veya türlü soytarılıklar üzerine kurulu yarışma programlarında ‘medeni cesaret’ gösterip o yarışmalara katılan yarışmacılara karşı, birtakım tuhaf insanların jüri sıfatıyla yarışmadan elemeye hazırlandıkları yarışmacılara karşı kullandıkları bir ifadedir, ‘medeni cesaret’.
Halbuki bu tamlamanın başlangıcı çok farklıydı. Her ne kadar bu tamlama, küçük burjuva dünyasından fırlamış gibi dursa dahi, eski nesiller için medeni cesaret çok daha fazla anlamlar içerirdi. Zaten en yoğun kullanıldığı dönemler, daha çok soğuk savaş sonrasıydı. Bu nedenle özellikle o yıllarda çocuk olup 20. yüzyılın son çeyreğinde gençleri eğitenlerin okullarda söylemeye bayıldıkları bir ifade oldu.
Cesaret kaça ayrılır? Cesaretin türleri olabilir mi? En azından Türkçe’de en popüler cesaretin ‘aptal cesareti’ ile ‘cahil cesareti’ olduğunu biliyoruz. Bunların yanına artık eskisi kadar popüler olmayıp neredeyse içi boşaltılan ‘medeni cesaret’ türünü de ekleyebiliriz. Demek ki cesaret, Türkçe’de en azından üçe ayrılıyor. Fakat, her nedense makul bir cesaret için bir tamlama üretmiş değiliz. ‘Akıllı cesareti’ veya ‘kahraman cesareti’ demenin pek bir anlamı yok. Bu türden cesaretlere biz de diğer diller gibi sadece ‘cesaret’ diyoruz. Bunun bir nedeni, hiç şüphesiz bu tür cesaretler ile sıkça karşılaşıyor olmayışımız olabilir. Kahramanlara fazla rastlamıyor olabiliriz ama korkarım akıllıların da pek cesareti yok ki böyle bir tamlamaya pek ihtiyaç duymuyoruz.
Kalabalık önünde fikrinizi söylemeniz, konuşma yapmanız, sunum yapmanız için asgari düzeyde gereken bir cesarete gerek var mıdır? Aslında yoktur. Kalabalık önünde fikir beyan edememek, konuşma yapamamak gibi eksiklikler cesaret yokluğundan çok herkeste türlü çeşitleri olan birtakım kişilik bozuklukları ile ilgilidir. Herbirinin tedavileri mevcuttur. Elbette konuşma yapacağınız insanlar grubunun, kitle veya arkadaş topluluğunun niceliği kadar niteliği de önemlidir. Ben mesela, çoğu zaman kendilerinden başka hiç kimseyi dinlemeyenlerin bulunduğu bir grupta sessiz kalmayı seçerim çoğu zaman. Şöyle bir örnek vereyim...
Seneler önce İzmir’de mühendislik mesleğine atıldığım ilk yıllarda zaman zaman iş çevrelerinden arkadaş grubu toplantıları olurdu. Bu arkadaşların en karakteristik özelliği, küçücük burjuva insanları oldukları halde kendilerini daha üst sınıflarda hissetme yarışı içinde olmalarıydı. Mevzular, geçmiş atalarımızın at, avrat ve silah olarak tanımladıkları sosyal statü mevzularıydı. Saatlerce araba sohbetlerinin yapıldığı bir mecliste, ki o zamanlar Broadway filan konuşuyorlardı medeni cesaret gösterip o insanlara “kardeşim, saatlerdir hakkında konuştuğunuz bu araba, 20-25 sene sonra Anadolu köylerinde köylü sınıfının ve belki sanayi kentlerinde proleteryanın kullanacağı bir araba olacak. Fakat siz aynı sosyal sınıf içinde başka araba hayalleri kurmaya devam edeceksiniz” deseydim hiç şüphesiz bana sosyal sınıfını kaybetmiş insan muamelesi yapabilirlerdi. Aslında bunu söyleyecek cesarete sahiptim. O kadar medeni cesaretim vardı. Fakat, küçük burjuva arkadaş toplantılarında saatlerce suskun kalmam nedeniyle sadece o sözleri değil, çok daha başka sözleri de söylemiş kadar kesif ve gizem dolu bir aura yaratmayı tercih ediyordum. Bir çeşit, söz gümüşse sükut altındır tiyatrosu oynuyordum. Zaten yarattığım o diyalektik auranın da yardımıyla gecenin ilerleyen saatlerinde arabalar, kızlar, spor ayakkabılar, kredi kartları bir kenara bırakılır ve apansız “ne olacak bu memleketein hali” faslına geçilirdi. İşte o vakit, ben de dayanamaz, dır dır konuşmaya başlardım. Hatta gecenin final bölümü sayılacak olan bu süreye kadar uzunca bir süre suskun kaldığım için o meş’um soru ilk olarak bana sorulurdu. Elbette içilen rakıların da etkisi vardı. Ben zaten rakının bu ülke insanlarına sosyal sınıf kaygılarını unutturduğunu, en bireyselci çakma liberalleri bile toplumsalcı kıldığını düşünüyorum. Hatta rakının bu özelliğinin evrensel olduğunu tesbit dahi ettim. Kanada’da yaşadığım yıllarda bir Kızılderili dostum epeyce bir rakı içtikten sonra bana “ne olacak bu Kanada’nın hali” diye sormuş ve bu soruya bizzat kendisi yanıt vermiştir.
Medeni cesaret çuvallamayı göze alabilmektir. Bir topluluk önünde fıkra anlatmaya kalktığınız anda medeni cesaretiniz devreye girmiş demektir. Çoğu zaman, anlattığınız fıkrayı kötü anlatma ihtimaliniz iyi anlatma ihtimalinden yüksektir. Fıkra sonunda nezaket olsun diye gülünecek olması belki sizi bir parça kurtarabilir. Lakin hiç kimsenin gülmeyip “başımıza bu da mı gelecekti” şeklinde birbrlerine bakması, hatta siz fıkranızı bitirmeden birbirleriyle konuşmaya başlamaları ciddi bir çuvallama travması yaratabilir. Fıkra anlatmayı beceremeyip hafiften rezil olma hali zararsız bir çuvallama olsa da bu tür tecrübelerin kişiliğinizde örselenme yaratması olasıdır. O örselenmenin daha sonra yakın çevrenize olumsuz bir şekilde dönebileceğini unutmamak gerek. İyisi mi, bu tür haller yaşamamak için fıkra anlatmayı boş verip öncelikle içinde bulunduğunuz meclisi dinlemelisiniz. Ne kadar boş konuşurlarsa konuşsunlar, başkalarını dinlemenin en iyi yanı, medeni cesaretinizi daha faydalı ve anlamlı işlere saklamış olmanızdır.
Biraz dekolte giyinen bir kadına, abuk sabuk halleri göze alıp televizyonlarda maskaralık yaparak karizma çizdiren delikanlılara ‘medeni cesaret sahibi’ denilmesi kimseyi aldatmamalı. Gerçek medeni cesaret, kendinize ve başkalarına yapılan haksızlık ve haydutluklara karşı “dur bi dakka” diyebilmektir. Sosyal sınıflar arasında en korkak ve en kaypak olan sınıf, küçük burjuvalar oldukları için en anlamsız cesaretlere bile ‘medeni cesaret’ diyor olabilirler. Oysa sosyal sınıflarından başka kaybedecek hiç bir şeyi olmayanlar için gerçek medeni cesaret, bireysel kimliğini bir sosyal yapıya sunabilme, kısacası örgütlenme özgürlüğüdür.
Başka bir Serbest Pazar’da küçük burjuva sayılacak olan sosyal sınıfımı 3 yıl boyunca nasıl kaybettiğimi, ama eski sosyal sınıfıma dönüşümün nasıl muhteşem olduğunu anlatacağım. Korkacak bir şey yok değerli küçük burjuvalar. Biraz medeni cesaret gerekiyor sadece. Büyük burjuvaların ‘medeniyetsiz cesaretleri’ yanında bir hiçtir o cesaret. Yüzde 1’in yüzde 99’un malını yediği bir dünyada en cesurlar maalesef medeniyetsiz cesurlardır. Lakin, umutsuzluğa yer yok. Medeni cesurlar, dünyanın her yerinde yaşamaya ve birleşmeye devam ediyorlar.

USTA İLE ÇEKİRGE - BARIŞ NEDİR?

2011-10-30T18:33:00.001+02:00

USTA İLE ÇEKİRGE

- Barış nedir usta?
- Rüya gördükten sonra uyanmak ve uyumamaktır çekirge.
- O ne yahu?
- Rüya gördükten sonra uyanıp hemen uyursan rüyanı unutursun çekirge.
- Ne yapcaz peki?
- Rüyalarımızı yazacağız. Okuyacağız. Yaşayacağız. Unutmayacağız.

BİRGÜN PAZAR - SERBEST PAZAR 7 ( 23.10.2011)
GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN
populistus@yahoo.com

BARIŞ’A NEREDEN GİDİLİR KARDEŞ?

2011-10-30T18:30:00.001+02:00

TARİHİN YATAK ODASI

BARIŞ’A NEREDEN GİDİLİR KARDEŞ?

BirGün Pazar dışında sürekli yazdığım RED dergisinin “Vatan Sol Olsun” kapağı bir kaç ay önce çıkmıştı. O zamandan bu zamana Türkiye’nin kadim sorunu daha çok can almaya devam etti ve ediyor. Türkler ve Kürtler’den önce bu topraklarda çok başka milletler de yaşadı. Kimisi katledildi. Kimisi soykırıma uğradı. Kimisi uzaklaştırıldı. Kimisi asimile oldu. Kimisi kaynaşayım derken kaynadı. Bulunulan coğrafya, sıradan bir yer değil. Ortadoğu ile Avrupa ve Kafkasya arasında kalmış topraklarda yaşamaya çalışıyoruz. Zalimler, haydut kapitalistler, kompradorlar, faşistler, gericiler ve daha pek çok uğursuzun bir gün değil hergün müdahale ettiği bir hayat içerisinde var olma mücadelesi veriyoruz. 12 Eylüllere ve nice başka felaketlere rağmen var olmayı başardığımız dahi söylenebilir. Fakat bir şeyi unutuyoruz. Bu topraklarda binlerce yıldan beri var olmuş ve ortadan kaybolmuş insan toplulukları ile bir şekilde halen var olmaya devam edenler ‘iki şey’ dışında her şeyi denediler. Fakat olmadı. Olamadı. Oldurmadılar. 60 yıldan beri içinde yaşadığımız burjuva demokrasisi ile sayısız darbe yaşadık mesela. Sağcılığı, liberal ekonomiyi, kapitalizmi, mujhafazakarlığı ve hatta yobazlıkları bile seçtik. Seçmeye devam ediyoruz. Peki neyi denemedik?
Barışı denemedik. Sosyalizmi denemedik ve dolayısıyla gerçek demokrasiyi denemedik. Tek yol Barış elbette ve o barışa ulaşmak için ilerideki kavşaktan sola dönmek gerek! Geçmiş kavimler, bütün kavşaklarda yanlış yollara saptılar. Birçoğu o yüzden yoklar bugün. Bu dünya bir kaç milyar yıl daha yaşanılır olacak. Sosyalist demokrasi ile yaratılacak Barış’ı seçmeyecek dolu başka kavim daha yok olacak.

BİRGÜN PAZAR - SERBEST PAZAR 7 ( 23.10.2011)
GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN
populistus@yahoo.com

BİZ BİR AİLEYİZ!

2011-10-30T18:27:00.002+02:00

BİRGÜN PAZAR - SERBEST PAZAR ( 16.10.2011)
GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN
populistus@yahoo.com

BİZ BİR AİLEYİZ!

Eskiden çalıştığım uluslararası şirketlerin birinde belli bir bölgenin satışlarından sorumlu olan arkadaşlardan birisi işten çıkarılmıştı. Genetik nedenlerden dolayı kalp rahatsızlığı vardı o arkadaşın. Çok değil, işten çıkarılmasından üç beş ay önce ciddi bir kalp ameliyatı geçirmişti. İşten çıkarıldığını duyduğumuzda şok olmuştuk. Oysa ücretli bir çağdaş köle olarak çalıştığımız şirketimizde sıklıkla duyduğumuz sevimli ve sihirli cümlelerden birisi “Biz bir aileyiz!” idi.
En küçük ‘aile’ şirketlerinden en büyük küresel şirketlere kadar hemen her şirketin sahipleri ve üst düzey yöneticileri tarafından sıklıkla dile getirilen “biz bir aileyiz” önermesi, sadece şirketlere mahsus değildir. Gündelik sosyal hayat içerisinde karşılaşabileceğimiz hemen pek çok sosyal kurum içerisinde aynı terane işitilir. Fakat en büyük aile dramları her nedense en çok şirketlerde yaşanır.
Şirketler, ister üretim ister hizmet sektöründe olsunlar, tek bir amaç için var olan yapılardır. Para kazanmaktan başka bir gayeleri yoktur. Çoğunlukla bir veya birden fazla sermayedarın az ya da çok ortaya koyduğu sermaye ile işe koyulurlar. Ortaya koydukları sermaye ile daha çok sermaye üretmekten başka zerre kaygıları yoktur. Hiçbir şirket kimsesiz çocukları esirgemek için kurulmaz söz gelimi. Böyle bir işi genellikle devlet, dernek veya vakıflara bağlı olan kurumlar yapabilir. Çocuk Esirgeme Kurumu A.Ş. adında bir şirket, en azından şimdilik itibariyle borsaya açılmamıştır. Hayır maksadıyla veya sosyal bir sorumluluk kaygısıyla şirket kurulmaz. Artı değer üretmek amacı, biricik amaçtır.
Böyle bir amaç ile serbest olduğu iddia edilen pazara atılan şirketlerin en temel diğer gereksinimi emekçilerdir. Şirket dediğimiz şey, en basit ifade ile sermaye ve emeğin bir araya gelmesidir. Sermayenin kaygısı daha fazla sermaye üretmek iken, emeğin kaygısı ise içine düşürüldüğü sosyal düzen içerisinde ayakta kalabilmektir. Üç otuz paraya geçinebilmektir.
Her ne kadar pek çok sermayedar, para kazanmak dışında bir başka kaygı olarak istihdam yaratmayı sıklıkla dile getiriyor olsa bile istihdam yaratma kaygısı, “biz bir aileyiz” palavrası gibi diğer bir palavradır. Bugüne dek yeryüzünde tek bir kapitalistin durup dururken “dur şu gariban proletaryaya bir istihdam yaratayım” diyerek dertsiz başını derde soktuğu görülmemiştir. Normal şartlarda akıl sağlığı yerinde olan bir insanın böyle bir işe kalkışmasına olanak yoktur. Sırf hayır maksadıyla işsiz insanlara istihdam yaratayım diye bir gün iflas edip çulsuz barksız kalabilmeyi göze alan bir insana ancak zırdeli denilebilir. Kapitalist düzen çarklarında var olabilecek bir şirket kurmayı planlayan birtakım insanların daha fazla kapital üretmenin dışında istihdam üretmek gibi masum ve soylu kaygıları olsaydı, zaten kapitalizmin acımasız çarklarında ezilirlerdi. Böylesine vahşi bir küresel kapitalist düzen içerisinde ‘istihdam yaratma’ iddiasında bulunmak, sistemin ve bu sistemin askerleri olan büyük küçük bütün sermayedarların yaşadıkları katilin kan çekmesi halidir.
Katili kan çeker. Cinayet mahalline gider. Bir katil, cinayet mahalline aslında yakalanma korkusu nedeniyle gider. Kendi kendine bir çeşit tatbikat yapar ve işlediği suçu gözden geçirir katil. Cinayet mahallinde tekrar bulunuyor olmasına rağmen, halen yakalanmamış ve özgür olabilmesinin keyfini tatma dürtüsü ile hareket eder. Kapitalistlerin ‘istihdam yaratma’ iddiaları, emekçi sınıflara karşı işledikleri suçları tekrar bir gözden geçirme hadisesidir. Hasbelkader daha çok istihdam yaratarak daha çok suç işlemeye özlemden ibarettir.
Çekirdek aile içerisinde kimse kimsenin kuyusunu kazmaz. Oysa çalışma hayatı içerisinde bir başkasının kazmış olduğu bir kuyuya düşmemiş çalışan hemen hemen yoktur. Hatta şirketlerin büyük bölümü köstebeklerle dolu olduğu için zemin zaten yumuşak ve çökmeye müsaittir. Rekabet şartları egemen olup, paylaşımlar daha çok dedikodularla sınırlıdır. Oysa, aile içerisinde iyi kötü maddi ve manevi bir paylaşım mevcuttur. Aileyi oluşturan ana etmenlerden anne veya babanın kaybı neticesinde kardeşler arasında miras kavgaları yaşansa bile büyük sermayedar aileleri dışında ortalama ailelerde birbirlerinin boğazını kesecek kadar kardeşlerin gözleri dönmez. Her şeye rağmen, özellikle Doğu kültürü ailelerinde paylaşım esastır. Batı kültüründe bireysellik daha erken yaşlarda başlasa bile en azından şükran günleri ve Noellerde aileler aile olduklarını hatırlarlar. Zor zamanlarda birbirlerine yardımcı olurlar. Bütün yabancılaşmalarına ve birbirlerinden kopmuş olmalarına rağmen Batılı aile bireyleri dahi kalp ameliyatı geçirmiş bir başka aile bireyini aile kütüğünden dışarı atmazlar.
Pek çok sinema filmi ve edebi eserde ayaklarından birinde bir sorun olan bir atın öldürüldüğüne şahit olmuşuzdur. Aslında söz konusu öldürme eylemi sadece estetik kaygılardan doğan bir klişe değildir. Gerçekten de atları kendi hizmetinde kullanmaya başlayan insanlığın binlerce yıldan beri çok sık yaptığı bir uygulamadır bu. Ayakları, atın her şeyidir. Ayaklarında sorun olan bir at, masraf üretmekten başka bir işe yaramaz. O nedenle “acı çekmesin” bahanesiyle öldürülür ve etinden istifade edilir. Maalesef benzer bir kader, ücretli köleler için de geçerlidir. Ayağınız aksamaya başlarsa büyük olasılıkla er ya da geç atın kaderini paylaşırsınız. Atın ölümü çoğu zaman arpadan değil, kapitalistlerin tetik çeken parmaklarından gerçekleşir.
Şirketlerin sıkça başvurdukları “biz bir aileyiz” palavrası basit bir sihirbazlık numarasıdır. Sonuçta tüm çalışanlar, vakitlerinin en büyük bölümünü ailesi ile değil, şirketi ile geçirmektedir. Bu durumda çalışanlar ne yapsın? Genellikle inanırlar bu yalana. Oysa hangi ailede görülmüştür, üç gün haber vermeden aileye gelmeyen aile bireyinin aileden atıldığı?

USTA İLE ÇEKİRGE - KAPİTALİZM NEDİR?

2011-10-30T18:24:00.001+02:00

USTA İLE ÇEKİRGE

KAPİTALİZM NEDİR?

- Kapitalizm nedir usta?
- Putperestliktir çekirge.
- Nasıl yani?
- Önce bir veya birkaç tanrı koyarsın çekirge.
- Peki sonra ustacım?
- Sonra bir sürü yeni tanrı elde edersin.
- Bir nevi tanrı üretimi yani.
- Afferin çekirge!

BİRGÜN PAZAR - SERBEST PAZAR ( 16.10.2011)
GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN
populistus@yahoo.com

KAPİTALİZMİN MAKUS GELECEĞİ

2011-10-30T18:21:00.002+02:00

TARİHİN YATAK ODASI

KAPİTALİZMİN MAKUS GELECEĞİ

Endüstriyel kapitalizmin öncüsü olan tüccar kapitalizminin Orta Çağ yıllarında en çok palazlandığı yer Amsterdam kentidir. Bu açıdan , dünyanın ilk kapitalist ülkesi olarak sayılacak ülke Hollanda’dır. 1602’de ilk modern borsanın kurulduğu şehirdir Amsterdam. Sigorta’nın doğduğu yerdir. Kapitalizme has pek çok marifetin ilk olarak nefes aldığı Amsterdam kenti bugün daha çok turistik nitelikleriyle anılıyor. İşin gerçeği, AB’nin ekonomik başkentlerinden biri olmaya devam ediyor. Dünyanın en büyük 500 şirketinden 7 tanesinin merkezi Amsterdam’da. Philips, ING gibi dünya devlerinin kenti orası.
Buna karşılık, modern kapitalizmin doğum yeri olan Amsterdam günümüzde iki özel karakteristik ile tanınır oldu. İlki marihuana’nın serbest olması. Diğeri ise dünyanın en turistik ve en çok ziyaret edilen genelev semtine sahip olması.
Amsterdam güzel bir Avrupa kenti. Şehrin her tarafı, dar veya geniş su kanalları ile dolu. Çoğu trafiğe kapalı daracık sokakları, sık sık pek güzel köprüler ile o kanalları aşıyor. Kentin her tarafını bisiklet ile gezebilmek mümkün. Taksiciler genellikle Türk oldukları için yabancı dil bilmeyen birisi için dahi kolaylıkla gezilecek bir şehir.
Amsterdam’a gelen hemen her turistin ilk gittiği yerlerden biri her tarafın marihuana koktuğu Red Light Bölgesi denilen dünyanın en meşhur seks turizmi alanı. Vitrinlerde seks işçiliği yapan kadınları kırmızı ışıklar altında müşteri beklerken görmek mümkün. Bu alana sadece erkek turistler değil, kadınlar da geliyor. Kalabalık arasında yürümenin zor olduğu bir alan burası. Aslında her gelen seks yapmaya gelmiyor elbette. Neticede başka ülkeler sağlık turizmi, din turizmi yaratırken Hollanda seks turizmi yaratmış. Turistler canlı bir seks müzesinde gezer gibi geziyorlar. Red Light dışında kafeler ve restoranlar dopdolu. Publar sabahlara kadar açık. Siz bira içerken 2 metre ötenizde erkekler sokak ortasında sebil gibi duran tuvalette işiyorlar. Tabii ki kapı filan yok. Ortalık yerdeler.
Hollanda’nın yarıya yakını deniz seviyesinin altında. Hollanda, tarih boyunca yaşadığı taşkınlar ve sellerde binlerce insanını kaybetti. 30 yıl süren büyük bir mühendislik projesi ile şimdilik itibariyle denizin ülkelerini yutmasını engellediler. Ancak, deniz suyunun yükseldiği bir tarihsel sürece girildiği göz önüne alınırsa Hollanda’nın gelecekte bir gün Atlantis olması olasılık dahilinde görünüyor.
Kapitalizmin doğum yeri olan Hollanda ve Amsterdam’ın kapitalizmin geleceğine ışık tuttuğunu düşünüyorum. Şimdilerde kıt olmaları nedeniyle yüksek fiyatlara temin edilerek ciddi sermaye birikimleri yaratan kimi uyuşturucular sırayla serbest olacak. Şehirlerin en turistik bölgeleri, genelev semtleri ve seks dükkanları olacak. Fakat eninde sonunda koskoca okyanus o şehri yutacak! Bütün denizler birleşse, zaten şimdiye Atlantis olmuştu o Amsterdam.

BİRGÜN PAZAR - SERBEST PAZAR ( 16.10.2011)
GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN populistus@yahoo.com

KORKMA! KORKTUKÇA SIRA SANA GELECEK!

2011-10-30T18:19:00.002+02:00

BİRGÜN PAZAR - SERBEST PAZAR ( 9.10.2011)
GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN
populistus@yahoo.com

KORKMA! KORKTUKÇA SIRA SANA GELECEK!

Alfred Hicthcock’un 1960 yapımı ‘Sapık’ filminin ünlü duşta bıçaklanma sahnesi nedeniyle film izleyicilerinin çok ciddi bir bölümü, filmden sonra duş almaktan korkmuşlardır. 1975 yapımı Steven Spielberg’in ünlü ‘Jaws’ filminden sonra birkaç yıl boyunca plajlarda denize girenlerin miktarında azalma görülmüştür.
‘Jaws’ filmi 9 milyon dolara çekilmesine karşın 471 milyon dolar kazandırmış bir filmdir. Oysa ‘Sapık’ filmi bir milyon dolar altına mal edildiği halde sadece 32 milyon dolar kazandırmıştır. Aradaki bu hasılat farkı, insanların neden duş almaktan ziyade köpekbalıklarından korktuğunu fazlasıyla açıklamaktadır. Üstelik, ‘Sapık’ filminin devamı olarak çekilenler fazla dikkat çekmez iken ‘Jaws’ filmlerinin devamı olanlar da yapımcılarına büyük paralar kazandırmıştır.
Genel olarak sinema sanatı, özel olarak son 60 yılın bir numaralı sinema üretim merkezi Hollywood, aslında medya aygıtları arasında en etkin olanıdır. Medya dediğimiz zaman, aklımıza ilk gelen gazete ve televizyon olsa da, kitleler üzerinde en uzun süre etkili olan medya aygıtının sinema olduğunun en büyük kanıtlarından bir diğeri ise Alan Parker’ın ‘Geceyarısı Ekspresi’ adlı meşhur filmidir. Söz konusu film, ne kadar amatörce kotarılmış olsa da, bugün hala neredeyse tüm dünya, Türkiye denildi mi akıllarına Tayyip Erdoğan ve lokumdan çok Türkiye hapishanelerini getirmektedir.Tayyip Erdoğan ve Türk lokumu, Türkiye hapishanelerinden daha meşhur değildir.
İnsanların köpekbalıklarından korku duymasını elbette tek başına ‘Jaws’ filmleri yaratmamıştır. Ne var ki, filmin kendisi köpekbalıklarının korkulması gereken insan katili yaratıklar olduğu algısını tüm dünyaya çok etkili bir şekilde kazandırmıştır. Eğer insanların köpekbalıklarına karşı duyduğu korku üzerine yüzlerce yıldan beri düzenli bir anket çalışması yapılmış olsaydı, çok büyük olasılıkla bu korkunun 70’lerden sonra arttığı görülecekti. Hollywood yapımları dışında köpekbalıklarının korkulacak varlıklar olduklarına dair son on yıllar zarfında sayısız ‘kötü kalpli köpekbalığı belgeselleri’ de yapıldı. Oysa bundan 200 sene öncesinin insanlarının korkuları biraz daha farklıydı. Onlar, farelerden korktukları kadar köpekbalıklarından korkmazlardı. Eski nesiller, asırlar boyunca yaşadıkları kara veba salgınlarının sorumlusu olan farenin, köpekbalığından daha tehlikeli olduğunu düşünüyorlardı. Buna karşılık, modern medya çağının nesilleri için köpekbalığı korkusu ile fare korkusu kıyaslanır gibi değildir. Neticede 19. yüzyılda veba aşısı bulunmuştur. Fare korkusu, her ne kadar genetik olarak yüreklerde yaşasa da günümüzde karikatürlere malzeme olacak bir korkuya dönüşmüştür. Fare görünce yüksek bir sandalyeye çıkarak farelerden korunmak mümkündür artık günümüzde. Fakat, ‘Jaws’ filmleri ile bahse konu olan ‘kötü kalpli köpekbalığı belgeselleri’ seyretmiş denize girip biraz açılan herkes, bir köpekbalığı karşısında çaresiz olduğunu düşünerek denizin keyfini çıkartmaktadır. ‘Jaws’ filmleri yüzünden artık bütün dünya korkarak yüzmektedir.
Aslında bu korku bir parça anlaşılabilir. Bilimsel araştırmalara göre, hemen her yıl ortalama olarak 20 adet insan, bir köpekbalığı saldırısı sonucu yaşamını yitirmektedir. 100 kadar adet insan ise bu saldırılardan bir şekilde kurtulmakta, hafif veya kalıcı hasarlarla yaşamına devam etmektedir. Lakin, her yıl ortalama 60 milyon adet köpekbalığı insanlar tarafından şu veya bu nedenle öldürülmektedir Medya aygıtları yerine bilimsel veriler dikkate alındığında insanların köpekbalıklarından değil, asıl köpekbalıklarının insanlardan korkması gerekmektedir.
Köpekbalıkları, her ne kadar 250 milyon yıldan fazladır pek fazla evrimleşmeye gerek duymadan bu dünyanın sakini olarak yaşamaya devam etseler de 250 milyon yıl boyunca biz insanlar gibi medya aygıtları icat etmeyi akıl edememişlerdir. Büyük olasılıkla, köpekbalıklarının bizim gibi bir medyası olmadığı için köpekbalıklarında insandan dolayı bir korku yoktur. Hatta, yine bir medya sahibi olamadıkları için belki insan türünden bile haberleri olmayabilir. Fakat, gerçek ortada ve acıdır. İnsanlar, köpekbalıklarına karşı acımasız bir soykırım uygulamaktadır. Bu yüzden türlerinin ortadan kalkma ihtimali de mevcuttur. Hal böyle olunca, insan “keşke, köpekbalıklarının öyle veya böyle bir medyaları olsaydı ve kendilerine karşı uygulanan soykırımdan haberleri olsaydı” diye düşünmeden edemiyor. Fakat hayalini kurduğumuz köpekbalığı medyasının insanların medyası gibi olabileceği ihtimalini de göz ardı etmemek gerekir. Biz insanlarınkine benzer bir medyaya sahip olmaları halinde köpekbalığı dünyasında yaşanan küresel soykırıma rağmen köpekbalıklarının çoğunun dünyadan bihaber yaşıyor olmaları da mümkün olabilirdi. İnsanların dünyasında aklı başında medya aygıtı miktarı bu kadar az iken, köpekbalıklarının sınıf bilincine sahip medya üretme ihtimallerinin fazla yüksek olmayacağını da kabul etmek gerek. Neticede, köpekbalıkları neredeyse önüne gelen her şeyi yemektedir. Hatta bu açıdan, ilk bakışta kapitalistlere benzemektedirler. Kapitalist insanlardan farkları, ihtiyaçları kadar yemeleridir.
Eğer insanı bir hayvan sayarsak insanları en çok öldüren hayvan, bizzat insanın kendisidir. İnsandan sonra insanı en çok öldüren hayvanlar ise bildiğimiz sivrisinekler ve balarılarıdır. Oysa neredeyse hiç bir medya aygıtında sivrisinekler, balarıları ve hatta insanların, insanları tehdit eden en tehlikeli canlılar olduğuna dair bilgilere pek rastlamayız. Özellikle sinema ve televizyon sayesinde, dünya üzerinde 65 milyon önce yok olmuş dinozorlardan korkan insanların sayısı, büyük olasılıkla en katil canlı olan sivrisineklerden korkan insanlardan fazladır.
Özellikle güdümlü ve kapital kaygılı medya aygıtları nedeniyle korkmamız gerekenlerden korkmuyoruz, korkmamamız gerekenlerden korkuyoruz. Medya denilen tek dişli canavar, sadece kararlarımızı değil, duygularımızı, vicdanlarımızı ve en nihayet korkularımızı da manipüle etmektedir. Oysa bizzat medyanın ta kendisi, duş aldığımız en mahrem anımızda bizi sırtımızdan bıçaklayan sapığın ta kendisidir çoğu zaman.
Bir burjuva gazetesi okuyorsanız veya televizyonu seyrediyorsanız, bilinmeli ki arka planda o malum ve meşhur ‘Sapık’ veya ‘Jaws’ müziği çalmaktadır. Unutulmamalıdır ki, o filmlerin kahramanları, o gerilim dolu müzikleri duymadıkları için canlarından olmuşlardır. Zaten sadece ‘Jaws’ filmlerinde değil, Hollywood yapımlarının çoğunda “tehlike var arkadaşlar, uyanık olun” diyen kahramanlar dışında hayatlarından memnun olan hemen herkes hayatını kaybetmiştir. Bir burjuva medya aygıtının taciz ve tasallutuna uğrayan bir birey, o dehşet müzikleri duyuyorsa, sınıf bilincine erişmiştir. Duymuyorsa, korkunun ecele faydası olmaz zaten. Sınıf bilinci olmayanı ham yapar sivrisinekler. Hollywood’un artık yüksek hasılatlı bir sivrisinek filmi yapmasının zamanı geldi diye düşünüyorum.

USTA İLE ÇEKİRGE - UFOLAR VAR MI?

2011-10-30T18:14:00.001+02:00

USTA İLE ÇEKİRGE

UFOLAR VAR MI?

- ufolar var mı usta?

- var çekirge var.

- peki neden gelip tanışmıyor bizimle bu ufolar?

- sen hiç hamamböcekleriyle tanışmayı denedin mi çekirge?

- aklıma bile gelmedi ustacım.

- o yüzden bu uzaylıları gözde fazla büyütmemek lazım çekirge.

BİRGÜN PAZAR - SERBEST PAZAR ( 9.10.2011)
GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN populistus@yahoo.com

PARAN KADAR DİNLE!

2011-10-30T18:12:00.001+02:00

SERBEST VURUŞ

PARAN KADAR DİNLE!

‎ Sadece 1997 ve 98'de resmi olarak açıklanan CIA’nin bütçesi o yıllarda 29 milyar dolardı. 2010'da bizim MİT’in bütçesi ise 300 milyon dolar civarındaydı. Bu devirde bu parayla değil süper veya bölgesel güç, ancak Kasımpaşa'ya bir güç olunacağı halde Başbakan Tayyip Erdoğan adeta bir dizi filme çevirdiği İsrail ilişkileri üzerinden dünya liderliği rolü oynuyor bir süredir.
İş o kadar abartıldı ki, Başbakan’ın güdümlü medyası, Libya’ya giderek asıl rol çalan bizim Başbakan olduğu halde Libya’yı paylaşan Fransa ve İngiltere gibi emperyalist ülkelerin liderlerini dahi kendisinden bir gün önce Libya’ya gittikleri için rol çalmakla suçladı. Sarkozy’nin kalitesi malum olsa bile Fransa gizli servisinin bütçesinin ABD ve İsrail gizli servislerinin bütçelerine yakın olduğunu bilmekte fayda var.
Halkımızın büyük bölümü, son yıllarda medya aygıtları tarafından dizi film manyağı yapıldı. Kurtlar Vadisi adındaki dizi filmi kaçırmak yerine cehennemde 70 sene yanmayı göze alanlar var ülkemizde. Yerli ve hatta kimi yabancı medya illüzyonları ile aslında bölgesel bir güç olmaktan dahi pek uzak olan Tayyip Erdoğan liderliğini ‘dünya gücü’ zanneden insanlarla dolu bir ülkemiz var. Bu kadar güçlü bir ülkenin neden AB’ye hala alınmadığı ise kadim ve antik bir soru olarak duruyor omuzlarımızda.
İstanbul ortasında Çeçenleri öldürüp toz olan Rus ajanları bırakalım bir kenara. Azeri, Gürcü ajanları bile cirit atıyorlar memlekette. Daha kötüsü, ülkemizde yabancı şirketlerin büyük bölümü, özellikle genel müdürler seviyesinde ekonomik ajanlarla dolu. Dünyanın en rahat istihbarat toplanacak ülkelerinden birisiyiz. Devletin bizzat devleti dinleyip görüntüleyip internete verdiği bir ülke burası. Yabancı servislerin bir çaba harcamasına gerek yok. İnternette sörf yapmaları dahi yeterli. Hal böyle olunca, orta ölçekli bir şirket bütçesi ile istihbarat toplayıp işleyen bir ülkenin günümüzün haydut kapitalist düzeni içerisinde bölgesel güç olması rüyadan başka bir şey değildir.
Öte yandan, onlarca yıldan beri solcu ispiyonlamaktan başka hiçbir marifeti olmayan istihbarat kurumlarına o 300 milyon dolarlık bütçenin bile fazla olduğunu teslim etmek gerek. Bu görevi bedavaya ve hatta üstüne para vererek yapacak faşistlerle, cemiyet ve cemaatlerle dolu bir ülkede, devletimiz israf içinde görünüyor. 300 milyon dolarlık istihbarat bütçesine sahip bir devlet ne yapabilir? Anca, kendi insanlarını dinleyebilir. Sadece kendi kendini dinleyen bir devletin ne gücü olacağı ise aşikardır.
Beri yandan, şu bölgesel güç olma konusu da abartmamak gerek. 1453’te Fatih Sultan Mehmet’in kuşattığı ve sadece bir Kasımpaşa gücü olan son Bizans imparatoru bile bölgesel bir güçtü. Hem zaten bu coğrafyada Yalova kaymakamı bile bölgesel bir güçtür.

BİRGÜN PAZAR - SERBEST PAZAR ( 9.10.2011)
GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN
populistus@yahoo.com

AŞK BİR PROTEİNMİŞ MEĞER!

2011-10-30T17:49:00.002+02:00

BİRGÜN PAZAR - SERBEST PAZAR ( 2.10.2011)
GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN
populistus@yahoo.com

AŞK BİR PROTEİNMİŞ MEĞER!

Rita Levi-Montalcini ülkemizde bilinmez. İtalyan’dır. Şu anda 102 yaşındadır. Nörologdur. Nörologlar dünyası dışında kimseler tanımaz. Montalcini, 1950’lerde keşfettiği bir protein nedeniyle Nobel akademisinin jetonunun geç düşmesi nedeniyle ancak 1986 yılında Nobel Tıp ödülü kazanmıştır.
Montalcini, Yahudi olması nedeniyle faşizm yıllarında üniversiteden uzaklaştırılmış, kendi evinde laboratuar kurmuştur. Savaş sonrası ABD’ye giderek çalışmalarını sonuçlandırmış ve nörologlardan başka kimselerin bilmediği “Sinir Büyüme Faktörü” adı verilen enteresan bir proteini yardımcısı Stanley Cohen ile beraber tanımlamıştır. Halen İtalya Senatosu’nda ömür boyu senatör olarak aktif görevdedir. İtalyan sağcılarının sevmediği bir figürdür. Dünyanın en yaşlı Nobel ödüllü bilim insanıdır.
Montalcini’nin bulmuş olduğu protein, kanserli dokuları incelemesi ile ortaya çıkmıştır. Söz konusu proteinin Alzheimer hastalığından şizofreniye, obeziteden depresyona, diyabetten MS hastalığına çok sayıda rahatsızlık ve hastalığın tedavisinde veya oluşumunda rol aldığı düşünülmektedir. Hastalıkların dışında sinir sisteminin büyümesi, tamiri ve hayatta kalması ile doğrudan ilintili olduğu kanıtlanmıştır. Son yıllarda, uzun yaşamak ve zihinsel kapasitenin sürekliliği üzerinde bu proteinin rol aldığı ortaya çıkarılmıştır. Kısacası bahse konu olan protein, öyle yemeklerde aldığımız sıradan proteinlere benzememekte, adeta bir gizli servis ajanı gibi bünyemizde türlü dolaplar çevirmektedir. Bu dolaplar bazen lehimize, bazen aleyhimize olabilmektedir.
2005 yılında Enzo Emanuelle adlı genç bir İtalyan patolog, Sinir Büyüme Faktörü’nün insanın aşık olmasında rolü olduğunu belirlemiştir. Bu konudaki çalışmalar taze olup halen devam etmektedir. Popüler medya tarafından kuşkuyla karşılanmış ve eleştirilmiş dahi olsa, Enzo Emanuelle aşık olan insanların salgıladığı pek çok başka salgı ve hormona Sinir Büyüme Faktörü’nü de eklemiştir. Hal böyle olunca, aşk hakkında yapılan sayısız tariflere yeni tarif ve yorumların eklenmesi farz olmuştur. Çünkü aşkı ilgilendiren testosteron, östrojen gibi erkeklik ve kadınlık hormonları ile dopamin, seretonin gibi iştah kesip uykusuz bırakan amfetamin grubu beyin kimyasallarına bir yenisi eklenmiştir.
Aşk hakkında tek bir tanımın olması elbette olanaksızdır. Her birey, kendi aşkını yaşar. Dolayısıyla her tanım özneldir. Bununla beraber, bilim dünyası biraz acımasızdır. Herkesin gençliğinde yazdığı şiirleri, bir çırpıda liselerde hepimizi deli eden organik kimya derslerine meze yapabilir.
Büyük olasılıkla, aşık olan insanların yüzde 99’unun neden aşık olduklarını bilimsel olarak merak etmemeleri nedeniyle halen aşk şarkıları ve romanları yazılmakta, filmleri çekilmekte ve en önemlisi o ürünler bolca tüketilmektedir. Aşk konusu öyle bir konudur ki, aşk ile alakası olmayan bir kitaba “Aşk” adını verdiğinizde büyük olasılıkla çok satan bir yazar olmanız dahi mümkündür. İçinde azıcık dahi olsa aşk hikayesi geçmeyen bir film izlemek neredeyse imkansızdır. Romeo ve Juliet’in Süpermen’den çok daha eski ve pek daha popüler olduğu bir dünyada yaşıyoruz. Neticede her birey Süpermen olmak ister veya bir Süpermen tarafından kurtarılmak isteyebilir. Oysa bu istekler, ziyadesiyle fantezi isteklerdir. Fakat, her birey bir gün Romeo ve Juliet kadar ölümüne aşık olmak ister ve iyi kötü, ölmese de ölümüne aşık olabilir. İnsanların aşık olma ihtimalleri, olağanüstü yeteneklere sahip süper bir kahraman olma ihtimallerinden milyon kat daha fazladır. Süper kahraman filmleri ve romanları her ne kadar çok sayıda tüketiciye ulaşsa da o filmler ve romanların içinde de muhakkak bir aşk hikayesi vardır zaten. Bu da doğaldır. Tüketicilerin tamamı cinsel organlara sahiptir. Oysa cesaret organı her tüketicide mevcut değildir. Bu nedenle cesur kahramanlar, her ne kadar talep görseler de aşık cesur kahramanlar çok daha popülerdirler. Hatta bazen sadece aşık kahramanlar daha değerli olabilmektedir.
Dürüst insanların hiçbiri durup dururken “dur ben bir aşık olayım” veya “aşık olasım geldi” demez. “Epeydir aşık olmadım. Hele bir aşık olayım” diyenler olabilir. Lakin bu iş öyle zorlamayla olacak iş değildir. Çok sayıda parametrenin aynı denklem üzerinde buluşması gerekir. Elbette kültürel ve daha önemlisi sosyo-ekonomik şartlar gereği ortalığın yapay aşklardan geçilmediğini hemen hepimiz gözlüyoruz. Kimi zaman, bizzat kendimiz bile yalan aşklara kurban gidebiliyoruz. Sadece ekonomik kaygılar ve sosyal statü histerileri ile üç günde aşık olan sahtekarları bir kenara bırakırsak, gerçek aşk biraz zaman isteyen bir hadisedir.
İki insan aşık olduğu zaman bireyler arasında elektromanyetik bir alan oluşur. Bireylerin beyinleri ise adeta bir kimya laboratuarına döner. Bu iş, eş zamanlı olabildiği gibi farklı zamanlarda da yaşanabilir. Hatta bazen tek taraflı da olabilir. ‘Yıldırım aşk’ diye tarif edilen hadisenin aslında aşk ile pek alakası yoktur. Beyinler bulutlardan farklıdır çünkü. İki beyin arasında yıldırım çaktığına dair hiç bir bilimsel gözlem olmamıştır. ‘İlk bakışta aşk’ olarak tanımlanan şey, daha çok insanın şehvet sisteminin acıkması ve susamasından ibarettir. Gerçek aşk olarak tanımlanabilecek bir aşkın oluşması için en azından birkaç haftalık bir kuluçka dönemine ihtiyaç vardır.
Aşk, genellikle sadece iki birey arasında bulaşıcıdır. Toplum açısından bir tehlike arz etmez. Yine de uyanık olmak gerekir. Aşık olan bireylerin ilk karşılaşmalarından sonra yaşanan kuluçka dönemi sonrasında akılları başlarından gider ve sosyal sorumluluklarını aksatmaya başlarlar. Toplumsal rollerini geri plana atarlar. Gece gündüz, havada ve karada aşık maşuku, maşuk da aşığı düşünür. Bu yönden bakıldığında bazı önemli meslek gruplarında aşık olmanın çok tehlikeli olabileceği şüphesizdir.
Dünyadaki pop şarkılarının neredeyse tamamı, bizdeki arabesk şarkıların hepsi aşk üzerinedir. Bu şarkıların alıcıları, tıpkı aşk romanları ve filmleri gibi inanılmaz bir kitledir. Öte yandan, toplasanız bir insanın bütün hayatı boyunca aşık olarak yaşadığı süre bir iki yılı geçmez. Çünkü aşk kimyasallarının beyindeki yoğunlaşma süresi, en ateşli aşklarda bile bir yılı geçmez. Bir insanın hayatı boyunca ortalama iki üç insan aşık olduğunu düşünürsek 80 yıllık bir hayatın kırkta birini aşık olarak geçirdiğimiz söylenebilir. Geri kalan sürenin çok büyük bir bölümünü şüphesiz sevgiyle geçirebiliriz. Ve elbette üzücü de olsa sevginin de kimyasalları mevcuttur. Sevgi denilen duygu da birtakım beyin kimyasalları sayesinde yaşanmaktadır. Sadece, o kimyasallar biraz daha uzun ömürlü olabilmektedir. Elbette nefret için de benzer bir hal söz konusudur. (Korkarım, tüm dünya sosyalist olmadıkça bir gün gelecek, aşk, sevgi, nefret haplarını da satacaktır bu vahşi haydut kapitalizm.)
Öte yandan, aşık olan bir insanın beyninde Sinir Büyüme Faktörü’nün artması, aşık olma halinin bir hastalık olduğu kadar tedavi olduğunu da gösterebilir. Çünkü söz konusu protein, hastalıklardan sorumlu olduğu kadar tedaviler ve hayatta kalma mücadelesiyle de bire bir bağlantılı görünüyor. Henüz bilimsel olarak çok fazla bulgu olmasa da, aşkın üreme kaygısından çok, hayatta kalmak için üretilmiş bir tepki olduğunu düşünüyorum ben. Yıllarca libido, cazibe gibi tanımlarla aşkı üreme duygusuna indirgeyen bilim, felsefe ve hatta sanat dünyası gelecekte aşık olmanın hayatta kalabilmek, uzun yaşayabilmek, daha akıllı ve zeki olabilmek, daha sağlıklı olabilmek gibi kaygılarla bedenlerin yaşadığı bir atak olduğunu anlatabilirler. Şiirler, romanlar, filmler, şarkılar elbette estetik olmaya devam edecekler. Lakin, 102 yaşındaki Montalcini’nin her gün gözüne bir damla “Sinir Büyüme Faktörü” damlattığını bilmekte fayda var. Gözleri görmüyor, elleri ayakları tutmuyor ama kadıncağız hala zehir gibi zekaya sahip bu arada. E yeterince de yaşamış.
Şu üç günlük dünyada bir kaç saat daha fazla yaşayabilmek için her ne kadar sahtekarlar gibi sipariş üzerine aşık olamasanız bile herkesi aşka davet ediyorum

AŞK NEDİR?

2011-10-30T17:42:00.002+02:00

USTA İLE ÇEKİRGE

AŞK NEDİR?

- Aşk nedir Usta?
- Üreme isteğidir çekirge.
- Başka nedir?
- Zührevi bir hastalıktır.
- Daha başka nedir Usta?
- Kimyasal bir reaksiyondur.
- Daha daha başka nedir Usta?
- Ekonomik bir kaygıdır çekirge.
- Ustacım sen materyalist misin, Marksist misin?
- Hayır çekirge. Aşığım.

2.10.2011 SERBEST PAZAR - BİRGÜN PAZAR

DİSKO AŞKLARI

2011-10-30T17:36:00.001+02:00

SERBEST VURUŞ - SERBEST PAZAR - BİRGÜN PAZAR .2.10.2011

DİSKO AŞKLARI

Hükümetin kara mizah ve dram işlerinden sorumlu Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç, Brüksel’de AB’ye yönelik olarak “biz diskoda tanışıp birbirimizden hoşlanan gençler değiliz” dedi. Diskoda tanışan gençler hakkında yaptığı yorum her ne kadar eleştiri hak etse de bence Arınç kısmen haklı. Türkiye ve AB arasındaki ilişki elbette Arınç’ın ima ettiği üzere gel geç bir ilişki değil. Daha çok karşılıksız bir aşkı andırıyor. Hatta 40-50 yıl boyunca bir karşılıksız aşkın dahi yaşaması güç. Belki de bir çeşit kara sevda ve hatta saplantı da denilebilir.
Çocukluğumda yaşadığım mahallede bir adamcağız vardı. Mahallenin delisi derlerdi. Dimdik ve vakur bir edayla yürürdü sokaklarda. Elinde sigarası vardı. Her zaman iyi giyimliydi. Başka mahallelerin delilerine benzemezdi. 60’lı yılların Yeşilçam filmlerinden fırlamış gibiydi. Kimselerle konuşmaz ve sabit bir noktaya bakarak yollarda yürürdü. Bütün gün boyunca tüm mahalleyi dolaşırdı. Aslında çok zeki bir adam olduğu ama bir kara sevda yüzünden bu hallere düştüğü söylenirdi. Kara sevdasının birkaç yıllık değil, onlarca yıl eskiye dayandığını da öğrenmiştik. Adamcağız belki de otuz senedir böyleydi. Sonra günün birinde aniden yok oldu. Öğrendik ki, otuz sene önce ellere kaptırdığı kadına sarkıntılık edip onu rahatsız etmiş. Kısacası otuz yıllık bir aşık iken bir günde bir çeşit sapığa dönüşmüş. Şikayet edilmiş ve polis olaya el koymuş. Olayın bu boyuta ulaşmasının ardından o hiç kimseyi takmadan aşık aşık yürüyen adam mahalleden taşınmış gitmiş.
Korkarım, Türkiye’nin AB aşkı da bir gün böyle bir sonla bitecek. Neredeyse kapitalizmin bile sonu gelecek ama AB’ye giremeyecek. Gerçi muhtemelen Bülent Arınç’ın umurunda değil, o Brüksel’i geziyor ama insan düşünmeden edemiyor. 40-50 senelik psikopat bir aşık olacağımıza keşke diskoda tanışsaydık AB ile. En azından Bülent Arınç’ı tanımamış olurduk.

GHK'dan deprem tespitleri

2011-10-30T17:32:00.002+02:00

GHK'DAN DEPREM TESPİTLERİ RED HABER'DE...

GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN - "Hayat süper bu ülkede" diyen bu hükümetin hiçbir açıklamasına inanmadığımı belirteyim...

http://www.red.web.tr/site/haber_detay.asp?haberID=1145

KAPİTALİZMİN YUMUŞAK KARNI

2011-10-09T15:06:00.001+03:00

BİRGÜN PAZAR - SERBEST PAZAR ( 25.9.2011)
GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN
populistus@yahoo.com

KAPİTALİZMİN YUMUŞAK KARNI

İnsanın en mahrem anlarından birisi hiç kuşkusuz tuvaletlerde kendi başına kaldığı özel dakikalardır. Yemişiz. İçmişiz. Sindirmişiz. Doğal olarak yediklerimizin ve içtiklerimizin işe yaramayanlarını bedenimizden atmak istiyoruz. Söz konusu ihtiyaç, çoğu zaman kendisini apansız gösterir. Bazen hazırlıksız yakalanırız. En yakın tuvaletten oldukça uzak bir noktada bulunuyor olabiliriz. Tuvalet ihtiyacımızın hasıl olması ile ihtiyacımızı gidermemiz arasındaki geçen süreye “sıkışma” adı verilir. Doğanın biz canlılara verdiği bir çeşit hediyedir aslında “sıkışmak”.Çünkü hiç kimse idrar veya dışkısını sonsuza dek tutamaz. Eninde sonunda vücudumuzun kıymet vermeyip boşaltım sistemi vasıtasıyla istemediği fazlalıkları atarız. Mutlak son daima aynıdır. Rahatlama vardır bu işin sonunda.
Tuvaletler, hem evlerin hem de işyerlerinin birey başına en az süreyle kullanılan alanlarıdır aslında. Ancak onların olmadığı bir yaşamı düşünmemiz olanaksızdır. Uygarlığımızın en önemli göstergelerinden biridir tuvalet. Zaten OECD bile medeniyet ölçütleri arasında tuvaletlerin niteliklerini ve yerini gözetmektedir istatistiklerinde.
Sosyal bir varlık olmamız nedeniyle umumi tuvaletleri evimizdeki tuvaletlerden daha fazla kullanıyoruz. Okulda, işyerinde, çarşılarda kısacası kalabalıkların yaşadığı her yerde tüm insanlığın paylaştığı tuvaletlerde özellikle son on yıl zarfında ciddi bir devrim yaşanıyor. Ben bu devrime “sensör devrimi” diyorum.
Aslında sensörler sadece tuvaletlerle sınırlı varlıklar değil. Fakir evlerine kadar girebilen sensörler var artık. Evimizden çıkıp bindiğimiz hususi ya da umumi taşıtlardan tutun da vardığımız işyerleri, okullar ve her yerde o sensörlerle karşılaşmamız mümkün. Söz gelimi kapılar. Bugün işyerleri, mağazalar gibi pek çok mekanın kapılarının büyük bölümünün sensörlendiğini görüyoruz. Anahtarlara, kilitlere, kapı kollarına gerek duyulmadan kapıların sizi algılaması sayesinde girmek istediğiniz mekanlara girebiliyorsunuz. Çok değil, sadece 30 küsur sene önce Uzay Yolu gibi bilim kurgu dizilerinde gördüğümüz el değmeden açılan ve kapanan kapılar artık her gün karşımızda. Her ne kadar henüz üç beş kere aya gitmek dışında uzaya dair pek bir bilim kurgu hayatımıza girmemiş olsa da uzay gemilerinin sensörlü kapıları ile iç içeyiz artık.
Sensörlü kapılar bazen çok acımasız olabiliyorlar elbette. Normalde sizi görür görmez açılması veya döner kapı ise dönmesi gereken kapıların hareket etmediklerine de şahit oluyoruz. İnsanı varoluşsal bir nihilizme dahi sürükleyebilecek bir sorun aslında bu. Asansör kapılarında sıkışan insanların “bu kapı neden beni algılamıyor” diye dert yandıklarını çok işittim ben. Benim de başıma sıklıkla gelen bir hadisedir bu. Tamamen sensör egemenliğine bırakılmış olan otomatik kapılar tarafından defalarca taciz edildiğimi hatırlıyorum. Bir kaç defasında canımı bile zor kurtardım hatta. Elini, kolunu bu otomatik kapılara kaptıranları biliyorum. Öte yandan, başka insanları algılayan bir kapının sizi algılamaması hakikaten manidar bir durum da olabilir. Hele hele her gün fark edilmek üzere sokağa çıktığınız halde, daha “bismillah” derken işyeri kapınız tarafından dikkate alınmamak gerçekten incitir insanı. Ancak ne olursa olsun, sensör dendi mi benim aklıma en çok tuvalet geliyor. Çünkü, sensörler en büyük egemenliklerini özellikle umumi tuvaletler üzerinde kurdular. Tuvaletlerimizin gerçek anlamda bir bilim kurgu arenasına döndüğünü teslim etmek gerek.
Elinizi yıkamak için elinizi musluğun koluna dokundurmak zorunda değilsiniz artık. Musluğun altına elinizi uzatmanız yeterli. Aynı olayı sabunluk bile yapabiliyor. Sabunluğun altına elinizi uzatıyorsunuz ve sıvı sabun akıyor. Elinizi kurulamak için ya bir kurutma makinesine ya da kağıt havlu makinesine yaklaşmanız yeterli. Hatta tuvaletlerin ışıkları da sensörlendi. Siz içeri giriyorsunuz, yanıyor. Çıkıyorsunuz, kapanıyor. Kapitalizm, tuvalet teknolojisinde sınırları zorlamaya devam ediyor. Bugün artık, pisuvarlar ve tuvaletler siz işinizi hallettikten sonra kendi kendilerine sifonu dahi çekiyorlar. Böylece tuvalet kapısı dışında el değmeden işinizi hallediyorsunuz. Elinizi kendi bedeniniz dışında bir yere sürmeden tuvaletten ayrılmanız mümkün.
Fakat her nimetin olumsuz yanları da olabiliyor elbette. Maalesef insanların yaptıkları hatalar yüzünden bir çok umumi tuvalete benzer kaygılar ile giriyorum. Elimi musluğa uzatıyorum. Su akmıyor. Çekiyorum. Su akıyor. Tekrar uzatıyorum. Su akmıyor. Tekrar çekiyorum. Su akıyor. Teknolojinin benimle dalga geçtiğini hissettiğim anları yaşıyorum. Eskiden kolaylıkla ve daha kısa sürede yaptığım el yıkama işini sensörler sayesinde daha zor ve daha uzun sürede yaptığımı söyleyebilirim. El kurulamak ise başlı başına bir mesai olabiliyor. Yıllardır evlerimizdeki saç kurutma makinelerinden daha cılız el kurutma makineleri ile dolu olan umumi tuvaletlerde ben şahsen elini kurutmayı başarmış biri olduğunu sanmıyorum. Mevcut makineler ile el kurutmak için elinizi en az on dakika makine altında tutmanız gerekiyor. Neticede tuvaletten çıkıp elinizi kolunuzu sallaya sallaya giderken daha kısa sürede eliniz kuruyacaktır. El kurutma makineleri sektörü, milyon dolarlık bir sektördür ama bugüne dek bu makineler tarafından elleri kurutulmuş bir tüketici olduğuna inanmıyorum ben.
Tuvalet sensörleri arasında beni ve muhtemelen sizleri en çok çileden çıkartan ışık sensörleri olsa gerek. Sırf ekonomik olsun diye tuvaletlerimizi işgal eden ışık sensörleri yüzünden pek çoğumuz tuvaletlerde karanlıkta kalıyoruz. Örneğin, geçenlerde bir umumi tuvaletteydim. Son derece etkileyici, pek hijyen görünen klas bir tuvaletti. Büyük taharetim geldiği için hemen herkes gibi malum davranışlar içerisinde ilk rahatlamanın ardından hareketsiz bir şekilde oturarak işimin bitmesini beklemeye başladım. Fakat siz hareketsiz kaldığınızda balık hafızalı sensörler sizi unutuyor ve ışıklar sönüyor. Böyle bir durumda varlığınızı teknolojiye hissettirmek için tuhaf davranışlar sergiliyorsunuz. Bu akılsız sensörler yüzünden ben tuvalette sol yumruğumu havaya kaldırıp içimden bile olsa “tek yol devrim” diye bağırdığımı dahi bilirim. Bazen değişiklik olsun diye heavy metalci işareti de yaptım. Karanlıkta kalmamak için sürekli eylem içinde bulunmanız gerekiyor. Aksi halde, işinizin tam ortasında karanlıkta kalabiliyorsunuz. İnsan, ister istemez böyle deneyimler sonucunda teknolojiye yabancılaşıyor. Benzer halin muhafazakar tuvaletlerinde başınıza gelmesi ise çok daha dramatik bir durum. Özellikle muhafazakar mekanlarda alaturka tuvaletleri kullanmak bir mecburiyet olduğu için sensörler tarafından algılanmanız tamamen imkansız hale gelebiliyor. Zaten yere çömelmiş vaziyette boy küçültmüşsünüz. Ve sensörlü ışık tamamen sönüyor. Üstelik, alaturka tuvaletlerde karanlıkta kalmak alafrangalara göre çok daha riskli bir durum.
Eskiden en mahrem anlarımızda kendi kendimizle baş başa kalıp sadece artıklardan değil, kaygılarımızdan da arınırdık. Şimdi ise tuvalet ihtiyacımızı giderirken yepyeni kaygılar yaşamaya başladık. İki kutuplu soğuk savaş yıllarında tuvaletlere girdiğimizde “acaba karanlıkta mı kalacağım, elimi yıkamayı başarabilecek miyim, elimi nasıl kurulayacağım” gibi endişelerimiz yoktu.
Her şeye rağmen, bu yeni endişelerin yepyeni bir diyalektik süreci başlatacağını düşünüyorum. Sensörler, ilk bakışta hayatı kolaylaştıran bir olgu gibi duruyor. Tıpkı kapitalizmin bizzat kendisi gibi. Lakin, ayarı bozuk olduğu zaman tuvalet ihtiyacınız bile bir işkenceye dönüşebiliyor. Sonuçta ayarları yapanlar insanlar. Bütün dünyanın sıkışanları bir gün birleşecek eninde sonunda. Nereye kadar bu bozuk düzen? Bir gün, sensörler yüzünden kapitalizm çökecek.

TARİHİN YATAK ODASI - İKİBİN YILIN FELAKETİ

2011-10-09T15:03:00.002+03:00

TARİHİN YATAK ODASI

İKİBİN YILIN FELAKETİ

Son yıllarda yapılan pek çok ankete göre dünyanın en “dindar” halkları ABD ve Türkiye’de yaşıyor. Evrim Kuramı’na en çok itiraz eden halkların yaşadığı ilk 10 ülke arasında 7-8 adet Ortodoks ülke ile ABD ve Türkiye var. İkinci sıra ABD’nin ve şampiyonluk elbette Türkiye’nin. On yıllardır trafik kazalarında nasıl şampiyonluğa oynuyorsak Evrim Kuramı’nı ‘bilmeyen’ halklar arasında da lideriz. Peki neden? Gerçekten Tanrı, Adem ile Havva’ya elma yasakladı ve yılanın teki onlara yedirdi de bu mutlak gerçeği bir tek Amerikalılar ile Türkler mi biliyorlar acaba? Neden, Batı ve Kuzey Avrupa ülkeleri bu tür dindarlık anketlerinden son sıralarda iken biz Amerika’yı bile sollamışız?
11. yüzyılda Türkler Avrupa yakınlarına ulaştılar. Arapların ve Türklerin Ortadoğu’ya ve Anadolu’ya hakim olmaya başlamaları ile 11. yüzyılda Ortodoks olmayan Batı ve Kuzey Avrupalılar Haçlı seferlerine başladılar. Haçlı seferleri 13. yüzyıl sonlarına dek sürdü. Bir kısmı başarılı oldu. Birçoğu başarısız oldu. Fakat 1300 başlarında sona erdi. O yıllara dek tüm Avrupa koyu Hıristiyan idi. Papa, “pencereden atlayın” dese atlarlardı. Zaten pek yüksek bina da yoktu.
1315 yılında Avrupa’da inanılmaz bir iklim yaşandı. Devamlı yağmur yağdı. Her şeyin aşırısı nasıl zararlı ise aşırı yağışlar da birçok tarım ürününü hacamat etti. Öyle bir kriz dönemine girildi ki, bizzat İngiltere ve Fransa kralları bile aç kaldılar. Kuzey ülkeleri ise çok daha sefil oldular. İklim, 2 yıl sonra normale dönse bile ‘Büyük Kıtlık’ olarak bilinen bu süreç yaklaşık 7 yıl sürdü. Bu sürecin sonunda milyonlarca insan açlıktan öldü. Hatta yamyamlığa dahi rastlandı. Bu kıtlığın sonuçları arasında en önemlisi Haçlı Seferleri’nin sona ermesi oldu. Çünkü aylarca gece gündüz Tanrı’ya dua edilmesine rağmen özellikle kıtlıktan en çok etkilenen Kuzey ve Batı Avrupa halklarının tanrıya ve Papa’ya olan güvenleri sarsıldı. 1315 -1322 arasında yaşanan bu krizden birkaç on yıl sonra ticari gemiler tarafından taşınan fareler sayesinde yaşanacak olan korkunç veba salgını ise her şeyin tuzu biberi oldu. Avrupa halklarının yarısı, bu iki büyük krizden yaklaşık 200 yıl sonra Katolikliği, Ortodoksluğu bırakıp daha ‘light’ bir mezhep kurup Protestan oldular.
Değil her şeyin, dini inanışların bile altında ekonomi yatar. Avrupa’nın 14. yüzyılda yaşadığı iki büyük ekonomik felaket, Kuzey ve Batı Avrupa halklarının neredeyse yarısının 21. yüzyılda ateist veya dinsiz olmasının genetik altyapısını hazırladı. Kıtlık, veba, II. dünya savaşı gibi felaketleri yaşamadan Evrim Teorisi’ne “inanmak” zordur. Umutsuzluğa yer yok. Tarih, eskisinden çok daha hızlı bugün. En büyük felaketin bağnazlık olduğunu öğreneceğimiz yüzyıllar hala bitmese bile.

Birgün Pazar - Serbest Pazar - 25.09.2011

USTA İLE ÇEKİRGE - KÖPEKBALIĞI

2011-10-09T14:55:00.001+03:00

USTA İLE ÇEKİRGE

köpekbalığı

- usta bu köpekbalıkları evrimleşmemiş diyor yaratılışçılar.
- senin öyle dişlerin var mı çekirge?
- yok valla.
- sen köpekbalığı olsaydın evrimleşir miydin çekirge?

birgün pazar - serbest pazar - 25.09.2011

BİRGÜN PAZAR - SERBEST PAZAR 2

2011-09-26T20:49:00.003+03:00

Gürkan Haydar Kılıçarslan'ın yazmaya başladığı BirGün Pazar'daki Serbest Pazar sayfasının ikincisi...

18 Eylül 2011 tarihli Serbest Pazar'da "Yandaşlığın Kayıp Halkası" ve yeni başlayan "Tarihin Yatak Odası"nda "Gökyüzü Ekonomisi" başlıklı yazılar için linki veya başlığı tıkılayınız.

http://www.red.web.tr/site/yazar.asp?yaziID=1083

RED EYLÜL 2011 ÇIKTI

2011-09-18T20:17:00.002+03:00

GHK'dan TSK değerlendirmeli ve askerlik anılarıyla bezenmiş "HAYDAN GELEN HUYA GİDER" başlıklı yazıyı ve Somali çılgınlığı hakkındaki "KORSAN HAYIRSEVERLER" başlıklı yazıyı, "iktidar güzellemesi" başlıklı bir güzellemeyi, Usta ile Çekirge'yi, Veliaht adlı bir şiiri , hepsini Yeni Medyalog sayfalarında bulabilirsiniz.

USTA İLE ÇEKİRGE -RED AĞUSTOS 2011

2011-09-18T20:16:00.000+03:00

USTA İLE ÇEKİRGE

- devrim ne zaman gelecek usta?

- trafiğe takıldı biraz gecikecek.

- peki ama ne zaman?

- yollar açılır açılmaz...

- iyi ama ne zaman açılır?

- Karanlık bastıktan sonra...

GHK’NIN HZ.FACEBOOK SAYIKLAMALARI - RED AĞUSTOS 2011

2011-09-18T20:14:00.001+03:00

GHK’NIN HZ.FACEBOOK SAYIKLAMALARI
- Faşizm çağında yandaşlık veba gibidir. Hızlı yayılır. Çabuk bulaşır. Fakat eninde sonunda gelir geçer ve hayat kazanır. Yandaşlar bu işin sonunda vebadan ölmüş bir ceset olacaklarını bilselerdi yandaş olacaklarına yurttaş veya yoldaş olurlardı. Allah rahmet eylesin onlara.
- Şu Taha Akyol bir daha "jakoben" kelimesi kullanırsa Bastille'den yeni çıkmış gibi doğruca CNN Türk'ü ziyaret edeceğim. Adam, Doğan medyasındaki kariyerini bu sözcük üzerine kurdu yahu..
- Daha iki dirhem aklın yolunu bulamayanlar nasıl cennetin yolunu bulacaklar?
- Özgürlük, cehennemde bile olsa arayınız.
- Sen yanmasan, ben yanmasam, o yanmasa... Kimse merak etmesin bu düzen eninde sonunda kendini yakacak...
- Bazen her şeyi bilmekten yoruluyorum. sonra hiçbir şey bilmediğimi hatırlıyor ve dinleniyorum.
- İhtiyaç sahibini görünce yüzünü çevirenlere yazıklar olsun. Önce şebeklik yaparlar. Sonra ihtiyaç hasıl olduğunda üç maymunu bulursun yanı başında. Susar. Duymaz. Görmez onlar. Sistemin ürettiği hastalıktır onlar. Her yerde vardır onlar. Çokturlar ama tek bir yürekten korkarlar.
- Aşk, uyurken ve uyanık iken başka bir şey düşünmemektir. İster bir kadın veya erkek, ister bir kitap veya bir ilah, ister bir meslek ve hatta meta. Sözgelimi, otoyolda 200 km hız yaparken bile başka bir şey düşünmemektir aşk. Tehlikelidir kısacası. Lakin başka yolu yoktur kodese tıkılmış kendinden kurtulmanın.

CEHALETİN SEFALETİ ÜZERİNE - RED AĞUSTOS 2011

2011-09-18T20:08:00.002+03:00

RED – YENİ MEDYALOG - AĞUSTOS 2011
Gürkan Haydar Kılıçarslan – populistus@yahoo.com

CEHALETİN SEFALETİ ÜZERİNE
Sanılanın aksine her Türk asker doğmasa da her Türk’ün diğer uluslardan insanlar gibi cahil doğduğu aşikardır. İçgüdülerden başka yol gösteren tek bir kılavuz olmaksızın doğarız hepimiz. Doğduktan sonra geçirdiğimiz her gün öğrenmekle geçer. Aslında hayatın ilk yıllarında yer, içer, af buyrun sıçar ve yatar gibi görünüz. Ancak bütün bu rutinlerden çok daha fazlası vardır. Gülücüklerimiz ve ağlama zırıltılarımız ardında kendini gösterir o faaliyet. Aslında en çok yaptığımız iştir bebekken ve çocukken. Korkunç bir öğrenme eylemi içinde günlerimizi yaşarız. Bütün bu öğrenme çılgınlığı, tüm hayatımız boyunca bir daha asla yaşayamayacağımız bir ivmede yaşanır. Vakum gibiyizdir o vakitler. Her şeyi içeri çekeriz. Kendimizce çözümler ve kataloglarız. İşe yarayanları saklarız. İşe yaramayanları yaşlılıkta kullanmak üzere geri dönüşüm çöplüklerimize atarız. Bir bebekten daha fazla ne beklenebilir ki?
Bebeklik çağında öğrendiklerimiz, başta aile kurumu olmak üzere sosyal çevrenin bize sunduklarından ibarettir. Bir bebek olarak alıp başımızı uzak diyarlara gitmemiz söz konusu değildir. Henüz okuma yazma dahi bilmediğimiz için o sıralarda ne Engels’ten, ne Hegel’den kısacası bi boktan haberimiz olmadığı halde yine de bir öğrenme çılgınlığı yaşarız. Elbette bazı şanslı çocuklar henüz anne karnındayken Marksları, Andre Gideleri, Neyzen Tevfikleri, Ömer Hayyamları ve bilcümle bilgi ile estetik uzmanlarını duyuyor olabilirler. Lakin büyük bir bebek çoğunluğunun, özellikle günümüzde başta televizyon denen çağdaş Deccaller sayesinde öküzce dizi ortamlarında yetiştiğine eminiz.
Şu anda hayatta olan insanların çok büyük bir bölümü ve hatta bazı balinalar ile kaplumbağalar dışında neredeyse tüm canlıların yüz yıl sonra bu gezegende toprağa karışacağını maalesef biliyoruz. Yüz yıl sonra, canlılığın altın üreme güdüsü sayesinde gezegene yerleşen başka insanlar ve diğer canlılar olacak. Onlar da benzer öğrenme çılgınlıkları yaşayacaklar. Üstelik onlar, büyük bir olasılıkla bizden çok daha fazla şey öğrenmek zorunda kalacaklar. Düşünsenize, bizler bile yüz yıl önce bu dünyada yaşayan insanlara göre ne kadar çok fazla şey biliyoruz. SMS mesajı atmayı bilmiyordu atalarımız mesela. Hatta o çok bilmiş Albert Einstein bir facebook sayfası dahi açamayıp Farmville dahi oynamadan bu dünyadan göçtü gitti. İşin ilginç yanı, onun yıllar boyu geliştirdiği akıl almaz gibi görünen teorileri biraz sıksak bir yerimizi 15 dakikada öğrenebiliyoruz günümüzde ( bilmeyenlere ben anlatırım. 15 dakikalık bir iştir Einstein. Bakmayın siz İsmet Berkan’ın asırlardır yazdığı soğuk Pazar yazılarına. Einstein ve Bertrand Russell bile çileden çıkardı İsmet Berkan’ın bilim dergilerinden aşırdığı Pazar yazılarını görseydi. )
Bebeklik çağımızda yalan yanlış bile olsa deli gibi öğrendiğimiz her şeyi hayatımız boyunca kimimiz sırtında taşır. Kimimiz ise o öğrendikleri bilgileri aydınlanma ülkesine varmak için birer taşıta çevirir. Sırtında yük yapmaz Taha Akyol ve şürekası gibi mesela. Eğer bilgiyi cehaletin için kurban etmiyorsan, bilgiler senin sırtında yük olmaz. Sen o bilgileri sürersin doğruya ve aydınlığa doğru. Bu durumu belirleyen unsurun ne olduğunu çözmek ise hiç kolay iş değil. Ben kırk küsur senedir neden bazı insanların öğrendikleri bilgiler tarafından işkenceye uğradığını ve bu yüzden öğrendikleri bilgilerle başkalarına işkence ettiklerini hala anlayabilmiş değilim. Medyamız, liselerimiz, üniversitelerimiz maalesef onlarla dolu. Baba oğul kız başka insanlara işkence edip duruyorlar. Üzülüyorum aslında. Onlara da üzülüyorum. “Jakoben” dedikleri sırada acı çektikleri her hallerinden belli.
Öğrenme eylemi karşısında karşımıza çıkan ilk gerçek duvar, sanılanın aksine aileden çok okul kurumudur. Aile iyi kötü sevimli bir engeldir öğrenmeye. Oysa okul öyle değildir. Okullar, normalde eğitim ve öğretim kurumlarıdır. Hal böyle olunca, ilk bakışta bu kurum içinde her bireyin çok şey öğrenebileceğini sanmak durumundayız. Lakin, özellikle Türkiye ve ABD gibi dünyanın en sağcı ve en yobaz ülkelerinde okullar hiçbir zaman masum bir eğitim ve öğretim kurumu olmamıştır. Hemen her sağcı veya solcu görünüp sağ vuran iktidarların tenceresidir okullar. Hani şu üçüncü sınıf yamyam filmlerinde kocaman tencerelere beyazlar atılır ya, bizim okullarımız işte o yamyam köylerinden farksızdır. Teşbihte hata olmaz. Sağcı iktidarların ve onların yandaşları ile yalakalarının bu ülkede yaptığı en sistematik şeyin yamyamlık olduğunu biliyoruz zaten. Gençleri o tencerelerde pişirmekten sapıkça zevk alır bu sağcı milleti. Hatta işi daha da büyütüp bütün dünyada bu işi yapanlar da var biliyorsunuz. Allahın gariban Afrikalısına “oy farfara farfara, ateş düştü şalvara” adlı oynak Ankara düğün havasını öğretmek ve yüzlerce yamyam karşısında şaklabana çevirmek, yamyamlıkta adı çıkmış zavallı Afrikalıları çoktan geride bıraktığımızın resmidir. Gariban Afrikalı çocuğa ne Marks, ne Mustafa Kemal, ne Namık Kemal, ne Sartre öğretiyorlar. En fazla iki tane trigonometri formülü ve elbette Tunceli’ye “adam olmaz onlar” diyen bir emekli imamın öğretilerini öğretiyorlar. Şimdi ne kadar masum olursa olsun, böyle bir tencerede pişirilen gençliğin Norveç adasında 95 kişiyi öldüren o Norveçli manyaktan ne kadar farkı olabilir? O Norveçli manyak adam da cemaat okullarında üretilen tipik bir sağcı piyon gibi duruyor. İsteyen fotoğrafına badem bıyık ile fotoşop yapsın. O eleman da kendi sağcı ve muhafazakar cemaati dışında herkesten nefret ediyor. Ne farkınız var Allahaşkına? Kendiniz dışındakilerden nefret ediyorsanız siz bir faşistsiniz. Ha bu lafım herkese. Sadece sağcılara, akp yalakalarına değil. Ulusalcısından Falanjistine herkese. En başta solculara...
Öğrenme sürecine sekte vurup cehalete sürüklenmeye yol açan bir diğer unsur ise cinsiyetimizdir. İlk bakışta bu engelin doğal olduğunu ve bu engeli yaratan kötü ve sağcı insanların olmadığını düşünebiliriz. Ama yanılırız. Cinsiyetini fark edip otu boku, Mars’ı, Titan’ı öğrenme çılgınlığından vazgeçen bireyler, ilk gençlik yıllarında birdenbire karşı cinsi öğrenme isteği duyarlar. İşte en çok “bu matematik ne işimize yarayacak hayatta” denilen dönemdir bu dönem. O matematiğin kötü öğretmenlere rağmen bir hayat kurtaran olduğunun unutulması maalesef ilk aşklarımıza denk gelir. Bu istek öylesine ağır bir istektir ki, bireyler matematik fizik değil de Ayşe Fatma ve Ali Veli düşünmeye başlar. Hatta gece gündüz başka bir şey düşünülmez hale gelinebilir. Elbette bu süreçten artı değer üreten bireyler her zaman olabilir. Mesela GHK dostunuz. GHK dostunuz ne zaman aşık olsa daha çok şey öğrenmiştir. Öğrendiği her şeyde aşık olduğu kişiyi arama hadisesidir bu. Hiç unutmam. Genel rölativite teorisini bile aşık olmak yüzünden öğrendim ben. Yoksa öğreneceğim yoktu inanın. Ne yapabilirdim? Bende “body building” vücudu ve üçgen vücut hiç bir zaman olmadı. İlkel hayvanlar gibi hayvanlık yaparak karşı cinsi etkilemek yerine, ben de uzayın neden eğri olduğunu öğrenip sevdiğim kızlara anlatırdım ağaç altlarında. Bir gece deniz kıyısında, Foça mıydı neydi, karşıda mehtap vardı ve ben sevgilime Heisenberg’in belirsizlik teorisini anlatıyordum inanın. Hatta içinde yerçekimi teorisi, elektromanyetik teori, birleşik alanlar kuramı, zamanın mutlak olmayışı, Venüs’ün neden küresel ısınma kurbanı olduğunu anlatan aşk şiirlerim bile vardır. (Siz gülün şimdi. Yayınlanınca “işte aşk bu” dedirtecek şiirlerdir hepsi. Başta Elif Şafak olmak üzere bir dolu vitrin süsü tarafından aşk hakkında nasıl dolandırıldığınızı göstereceğim yakında..) İşte böyle GHK dostunuzun gösterecek pek fazla eti ve butu olmadığı için duygularını ve düşüncelerini birer vücut geliştirme ve halter şampiyonuna çevirmek durumunda kaldığı o yıllarda çok şey öğrendi bu GHK. Ama büyük çoğunluk, hayatın ilk büyük tehlikeli dönemi olan cinsiyete bağlı aşık olunma zamanlarında sadece yemeden içmeden değil, maalesef öğrenmekten de kesilirler. Hatta hepimiz biliyoruz ki, bu dönemde öküzce pop ve arabesk şarkılarına bağımlılık başlayabilir ( Ben en fazla Judas Priest dinlerdim. En azından isyan vardı metal müzikte ) Zaten bir insan aşık maşık olup bu pop-arabesk girdabına girdi mi, Allah muhafaza, bir daha kurtulması ve yeni baştan bir şeyler öğrenmeye başlaması neredeyse imkansızdır. “Batsın Bu Dünya” çarkından kurtulan tüm devrimcilere selam olsun buradan. Elbette bir insanın yakışıklı ve güzel olması da başlı başına bir engeldir. Böyle oldukları halde bugün Nazım Hikmet’e aşık olanlara da ayrı bir selam çakalım. Onların işi benimkinden daha zordu canım. Benim bolca vaktim vardı Stephen Hawking kadar her otu boku öğrenmeye. Fakat onları kimse rahat bırakmamıştır. O meşguliyette iki satır Nazım öğrenmek bile başlı başına bir devrimdir. En başta Che ile beraber dünyanın en yakışıklı devrimcisi Deniz Gezmiş’i bir düşünün. Yurduna aşıktı o kahramanlar ve sağcı haydutlar onları değil aşık oldukları halkları astılar aslında.
Cinsiyetin öğrenmeye engel olması döneminde elbette kötü insanlar da devreye girer. O kötü insanlar, bildiniz, yine o sağcılardan başkaları değildir. Sağcıların büyük bölümü, hayatlarını kişisel menfaatlerinden başka hiçbir şeye aşık olmadan geçirdikleri için gençliğin cinsiyeti karşısında yaşadıklarını anlamazlar. Ne yaparlar? Kendilerine vakti zamanında uygulanan işkenceleri daha acımasız ve daha örgütlü olarak uygularlar. Bastırırlar. Yasaklarlar. Elbette burada haydutluk Oscar’ı doğrudan doğruya sağcı erkeklere gitmektedir. Sağcı kadınların bu işlerde sorumluluğu daha azdır. Çünkü büyük bölümü evlerinde, sosyal hayatın uzağında, maalesef fantezileriyle baş başa bırakılmışlardır. Bir kere orgazm bile olamadan bu dünyadan giden sağcı kadınların sayısını bir tek Tanrı bilir. Cinsiyet işlerinde o kadar cahil bırakılmışlardır ki, mastürbasyon yapmayı dahi bilmeyenleri mevcuttur. Yazık. İnsan üzülüyor doğrusu. Hayatın en büyük hediyelerinden birinin sağcı ve muhafazakar erkeklerin yarattığı cahil bir dünya tarafından günah sayılması utanç verici aslında. Hem de dinozorların yok olmasından 65 milyon sonra yaşanıyor bu cinsel cehalet. Hani bütün dünya sağcı ve muhafazakar olursa bir gün korkarım insan ırkı da dinozorlar gibi yok olacaktır. Bakmayın siz en az 3 çocuk, 4 kadın saplantısına. İlk bakışta, aşk ve orgazm olmadan her ne kadar üremek kolay bir iş gibi görünse de doğa ile aşık atılmaz. Nereye kadar sürecektir bu sağcı doldur boşalt sistemi? Eninde sonunda “hayırlı nesiller yaratalım” diye çıktıkları bu yol doğa kanunları tarafından kesilecektir. Çünkü doğanın hayırlı nesil kaygısı yoktur. Doğanın bütün beklentisi ortadadır. Mal meydandadır. Siz hiç yavrularına cinsiyet baskısı uygulayan bir ördek gördünüz mü mesela? Hatta evinizdeki kedi kısırlaşmadıysa size tecavüz edecek hallere dahi girebilir. Yoktur böyle bir şey. Köpekbalıkları 250 milyon yıldır bu dünyada yaşıyorlarsa, sebebi basittir. Hiçbir ebeveyn köpekbalığı, erkek yavrusuna “Fıstık gibi güzel bir dişi köpekbalığı görürsen gözlerini kapat. Göz zinası olur. Cehennemde yanarsın” dememiştir. E bu sayede onlar en az bir 250 milyon daha yaşarlar. Erkek köpekbalığı kendini beğendirirse dişiye, derinlere dalarlar ve çiftleşirler. Daha tek bir BBC kameranı dahi köpekbalıklarının çiftleşmesini görüntüleyememiştir üstelik. O kadar da mutaassıptırlar aslında. Bizim sağcı muhafazakarlar ise ister Hıristiyan, ister Musevi, ister Müslüman her ne olursa olsunlar, bu gidişle en fazla bir 50.000 yıl daha yaşarlar. Zaten bu kafayla isterlerse 3 değil, 30 çocuk doğursunlar birbirlerini yiyecekleri için bu iş değil 50.000 yıl, 500 yıl bile sürmez. Baksanıza hepsi kafaya takmış bir Armageddon!...
Doğa ile oyun olmaz arkadaş… Etik, ahlak, din diye uydurduklarınızın tamamının ekonomi temelli olduğunu biliyoruz. Birileri malı götürsün diye dünyayı manastıra çevirdiniz aslında. Elbette bunların tersi davranışları da mevcuttur. Seksin sömürü aracına nasıl dönüştürüldüğü de malumdur. Bugün dünyada her yıl çekilen 20.000 filmin yarısının porno olduğunu biliyoruz. Lakin klasik solculuk yapıp o filmlere hayır diyecek değilim şimdi. Keşke internet porno yuvası olarak görülmeseydi de ben de o filmlerden üç beş tanesini seyredebilseydim netekim. Çünkü en kötü porno filminde bile öğrenecek çok şey olduğunu düşünüyorum şu profesör gibi. Daha fazla yaşı ve balansı kaymış Çetin Altan ile Ertuğrul Özkök yazarlığı yapmadan konuyu asıl düğüm noktasına getirelim. Ah bıraksanız ben daha neler yazacağım bu hususta ama Muzır kurulu var diyorlar. Değil seksten, en iyi ve uzmanı olduğum konu olan aşktan bahsetsem poşete sokarlar adamı. ( Bu arada meraklısına not. Genel ve elbette özel rölativite teorilerini mehtaplı gecelerde deniz kıyılarında anlattığım kızların tamamı GHK’ya aşık oldular. Öğrenmenin ne yaşı ne de yeri vardır.. Her yerde öğrenmek mümkündür. Ne yapsaydım? Deniz kıyısında mehtap altında zaten güzel bir insana “ne kadar güzelsin” demekten daha salakça bir şey olabilir mi? )
Öğrenme faaliyetlerinin asıl en çok sekteye uğradığı ve dolayısıyla baki kalacak bir cehaletin boy verdiği zamanlar, bireyin din kurumu tarafından köleleştirilmesi, haydut bir ekonomik düzen içerisinde yaşam gailesine katılması ve en nihayetinde şanssız ve talihsiz bir ideolojiye saplanıp kalmasıdır. Bu üç talihsiz vaka, genellikle aynı dönemlerde üst üste gelir. İlk gençlik yıllarının sona ermesini müteakip , okulların bitmesinin ardından, sosyal yaşamın zorlamaları ile evlilik gibi yeni kurumlara köle olmaların ardından hemen her birey ekmek kavgasından arta kalan zamanlarında çoğunlukla dinlere ve ideolojilere sığınmaktan başka çare bulamaz. İşte bu tehlikeli dönemeçten sonra cehaletin en karakteristik özellikleri kendini göstermeye başlar. Artık birey için sanılardan oluşan bir dünya hayatı başlar. İnanç değimiz olgunun aslında bir “zannetme hadisesi” olduğunu anlatamazsınız kolay kolay o bireylere. İşin trajikomik tarafı, yaş ilerledikçe ve sistemin dayattığı hayal kırıklıkları üst üste geldikçe bireylerde aydınlanma çabası görüleceğine, o şanssız bireyler daha bağnaz ve daha yobaz bir cehalet fanusu içinde yaşamaya başlarlar. 16 milyar küsur ışık yılı çapında bir evrende yaşandığı halde, yani ışığın bir uçtan bir uca - elbette eğri yollar izleyerek - 16 milyar yıl seyahat ettiği bir evrende kainatın 6 günde yaratıldığına inanabilir o birey. “Son gün tanrı yoruldu, dinlensin de biz de tatil yapalım” diyebilir. İnandıkları tanrının en ufak bir zaman sorunu olmadığı halde alelacele 10.000 yılda Adem ile Havva’dan ürediğini kabul eder o birey. Hatta öylesine erkek egemen bir görüşe yenik düşer ki, kadını da erkeğin kaburga kemiğinden yaratacak kadar fantezi dünyasında yaşar o birey. 65 milyon yıl önce, daha önce dünyada 250 milyondan fazla yaşamış dinozorlar yok olduğu halde, kendi zerrecik varlığını her şeyin merkezine alan birey, birkaç on yıl sonra kıyamet koparmaya bayılır. Aslında kapitalizmin icadı ile kıyamet çoktan koptuğu halde gökten inecek ve haydut kapitalistleri değil de sadece kafirleri haklayacak Mesihleri bekler o bireyler. 16 milyar ışık yılı çapında bir evrende 80 küsur yıllık hayatına koca kainatı bir sanılar yumağı olarak sığdırmaya çalışır o birey. Aslında bir çeşit nihilizmdir, yüksek binalar ve zinalar çoğaldı diye kıyamet beklemek. Fakat bu bireyler öylesine cehalet pençesindedirler ki, nihilist olduklarının bile farkında değillerdir. İnandıkları tanrının insanı değil maymundan birkaç organik molekülden alıp buraya getirmesindeki sanatı inkar ederler. Öylesine cahildirler ki, inandıkları dinin en büyük suçuna iştirak ederler. Şirke batarlar. Kardeşim tanrı bu!. İster seni maymundan getirir. İsterse tekrar maymuna çevirir. Tanrının insanı maymundan bugünkü haline getirebilme muktedirliğini inkar ettiklerinin farkında değillerdir. Basit bir masal olan Alaaddin’in Sihirli Lambası’ndan çıkar gibi bir anda yaratılmak işlerine gelir. Çünkü zort diye yaratılmanın içinde bilgiye ihtiyaç yoktur. Tanrı’nın “ol” demesini yanlış anlayıp tanrıyı da kendi ego ve nefislerine benzetirler. Tanrının milyonlarca yıl bekleyecek bir sabrı olduğunu 50.000 kere ya sabır çektiklerinde bile anlayamaz ve antik Yunanlılardan kısa bir sure önce Adem peygamberi yaratır o bireyler. Allah’ın sıfatlarının bütün bilgiyi barındırdığını iddia ederler ama o bilgiyi nedense Allahın “ya rahman ya rahim” bilmez Yahudileri ile Hıristiyanları ve en önemlisi ateistleri bulup çıkartır çoğu zaman. Sonra da hazıra konup internet kullanırlar. Twitterlarda hesap açarlar ve “Tayyip Erdoğan’a dokunmak ibadettir” diyecek kadar şirk batağına saplanırlar. Bu ibadetin karşılığının kendi inandıkları dinde bile cehennem azabı olduğunun farkında değillerdir. Lakin bütün bu harala gürele cehalet çemberinin asıl gayesinin yine dönüp dolaşıp malı davarı götürme hadisesi olduğunu aydınlık sevdalılarından saklayamazlar.
İşin gerçeği her zaman basittir. Haydut bir kapitalist düzenin en önemli ihtiyacı cehalettir. Düzeni korumak ve yaşatmak için bireylerin birey olmamaları, kör doğmalar çemberinde koyunlaşıp cemaatleşmeleri, düzenin ne kadar öküzce olduğunun anlaşılmaması için öğrenme faaliyetlerinin sona erdirilmesi, uyuşuk ve uyuz ve hatta sümsük toplumlar yaratmak, eninde sonunda çökecek olan mevcut dünya düzeninin en sıkı ilkeleridir. Bu uğurda uluslararası aydınlanmaları engellemek için yeri geldiğinde 95 tane solcu Norveçli genç öldürüp “biz aslında İslam’dan ve ötekilerden hoşlanmıyoruz” diyerek kendilerine gereksiz çelişkiler yaratırlar. Aslında benim tanıdığım Kapitalizm akıllıdır. Aptal değildir. Çelişkilerden beslenir. Daha fazla büyümek ve son zamanlarda sarıldıkları sürdürülebilirlik efsaneleri için yaratılacak en kötü çelişkileri yaratırlar. Lakin bindikleri ağacı kestiklerinin de farkında değillerdir. Çünkü kapitalizm, her ne kadar akıllı olsa da ve aptal olmasa da kendi yarattığı küresel cehalet köyünde kendisi de tipik bir cahil davranışı içindedir. Her şeyi bildiğini sanmak hatasına düşen bu düzen, cehaletin ortadan kalkması için kötüsünden bile olsa çelişkilere hava ve su kadar ihtiyaç olduğunu unutmuşa benzemektedir.
Bir birey çelişki hissetmez ise kıçını kaldırıp cehalet batağından kurtulmaz. Çelişkidir cahilin kıçını kaşıyan. Cehaletten kurtulmanın tek yolu çelişki üretmektir. Çelişkiler, bireyi rahatsız eder. Hani osurmak istersiniz ama bir türlü osuramazsınız ya, işte çelişki hissettiğinizde yaşadığınız budur. Çelişki, yeniden öğrenme kaygısı yaratır. İnandığı masalları kuvvetlendirmek için değil, bu defa gerçekten doğrunun arayışı düzleminde öğrenme faaliyetleri başlayabilir. İlk bakışta salyangoz hızında olsa da ve milyarlarca insan arasında bir avuç insan arasında gelişse de bu durumdan memnun olmak gerek aslında. Çünkü bu yüzyılda geniş kitleleri süründürenler aslında bir avuç hayduttan başkası değildir. Ellerinde çok güçlü silahlar var olabilir. Meta unsurları başta olmak üzere, medyadan siyasete, demokrasiden dinlere sayısız silahlara sahip olsalar da bu dünyanın gördüğü göreceği en büyük silah, bilgidir.
İnsanlığı bugünlere getiren bilgidir. Ne cemaatlerdir, ne uyduruk kaydırık ideolojilerdir. Çünkü doğanın veya -inananlar için- Tanrı’nın insana cinsiyetinden sonra verdiği en büyük hediye, bilgi üretme ve öğrenme kabiliyetidir. Orgazm kadar da keyiflidir bilgilenmek. Kuşlar, kediler bile her geçen gün daha çok şey öğrenirken insanlığın şu Norveçli teröriste dönüştürülmesi her ne kadar ilk bakışta üzücü gibi görünse de, dedik ya, ne doğayla ne de Tanrı’yla aşık atmanın alemi yoktur. Doğanın ve Tanrı’nın en sevdiğim icadı, diyalektiktir. Bir düşünün şimdi. Bu cahil muhafazakar sağcıları yaratmasaydı Allah veya doğa, biz nasıl solcu olurduk? Keçilerin, koyunların ve hatta ineklerin bile itiraz kültürü kazandığı bir dünyada Tayyip Erdoğan’a itiraz edemeyenleri görüp eğlenmek lazım aslına bakarsanız. Solculuğun, isyankarlığın ve hak aramanın keyfini çıkarın ve sadece onlara acıyın. Çünkü onlar bilmiyorlar. Cahil onlar.

GHK HER PAZAR BİRGÜN PAZAR'DA - 11.09.2011

2011-09-18T20:03:00.001+03:00

BİRGÜN PAZAR - SERBEST PAZAR - 11.09.2011

GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN

populistus@yahoo.com

SERBEST PAZAR EKONOMİSİ

Yüzde 99’unun Müslüman olduğu iddia edilen bir ülkede yaşıyor olsak bile Hıristiyanların tanrısına şükran borçluyuz. Hemen hiçbirimiz o tanrının sayesinde Pazar günleri dinlendiğimizin farkında değiliz. Elbette Pazar günleri çalışıp haftanın başka günlerinde dinlenenler de var. Ama dünya ve Türkiye genelinin büyük bir bölümü Pazar günleri elden geldiği kadar dinleniyor.
Hıristiyanlığa göre, 15 milyar yıl yaşında olduğu tahmin edilen ergen evrenimizin 6 günde yaratıldığı ve bu ağır mesainin ardından tanrının bile haklı olarak yorulup yedinci gün dinlenmeye çekildiğine inanılır. Aslında bu inanç, bir önceki tek tanrılı dinden alıntı gibi görünse de dünyanın büyük bölümü Cuma-Cumartesi yerine haftanın son günü olan Pazar günleri tatil yapıyor. Hatta ISO 8601 standardına göre, haftanın son günü de Pazar günüdür.
Birçok kadim kültürlerde Pazar’ın durumu farklı olsa da bugün yaygın olan anlayışın modern kapitalizmin geliştiği Hıristiyan Batı dünyası anlayışı olduğu aşikar. Nüfusu Müslüman ağırlıklı olan ülkeler arasında Pazar günleri çalışmayıp tatil yapan ender ülkelerden biriyiz. Ama buna da şaşırmamak gerek. Cumhuriyet döneminde Batı dünyası ile uyum adına Pazar günleri tatil yapmaya başlamış olsak dahi, dünya üzerinde Pazar günlerini resmi tatil ilan eden ilk devlet adamı İstanbullu Constantine olmuştur. Gerçi Constantine de şu anda İstanbul’da yaşayan 12 milyon insan gibi bu şehre sonradan gelmiştir ama ne yapmış etmiş ve şehre adını da vermiştir. Yayınladığı ferman ile tüm atölyelerin kapanmasına ve çalışanların dinlenmesine müsaade etmiştir. Sadece tarım ahalisini bu dinlenceden muaf tutmuştur. Askerlere ise Pazar tatilini bile çok görmüştür. Neticede Constantine’in kendisi de inandığı tanrısı gibi haftanın 6 günü çok çalışıyor ve yedinci gün dinlenmek istiyordu. Constantine’in fermanı Hıristiyan kültüründe Pazar gününü tapınma ve tatil maksadıyla öne çıkarmıştır. Elbette dinlenme gününün bir bölümünü de en büyük patrona ayırmak gerekiyordu.
Dünya üzerinde ilk yerleşik uygarlıkların oluşmaya başlaması ile emek sömürüsünün ve kölelik düzenlerinin başladığını biliyoruz. Bu nedenle, tek tanrılı dinlerin haftanın bir günü hakkında ısrarla tatil ve tapınma talebinde bulunmuş olmalarını da anlayışla karşılamak gerek. Hatta tarihin en kadim emekçileri olan İbrahim peygambere bağlı antik İsrailoğulları’nın Firavun’un 7 gün 24 saat çalıştırma saplantısından dinleri sayesinde bir nebze olsun kurtulabildiklerini ve Cumartesi günleri adeta greve gittiklerini de hatırlamak gerek. Bugün yaşanmakta olan küresel finans krizlerini yaratan açgözlü modern kapitalistlerin ataları olan putperest Firavunlar ve pek çok pagan imparatorlar çoğu zaman emek hakkında yanlış kanıya kapılmışlar ve pek “nereden geliyor bu yoğurdun bolluğu” kaygısını yaşamadıkları için eninde sonunda haftanın bir gününü tatil eden tek tanrılı dinlere yenik düşmüşlerdir. Neticede insan denen varlığı aralıksız olarak çalıştıramazsınız. Çalıştırsanız bile istediğiniz verimi alamaz ve daha çok istediğiniz artı değer üretiminde üçün birini bile alamazsınız. Henüz çağdaş makinelerin icat edilmediği zamanlarda insanı, at ya da öküz gibi biyolojik bir makine sanmak sayısız imparatorluğun çökmesine neden olmuştur. Hattı zatında tek tanrılı dinlerin çok hızlı bir şekilde yayılmasına neden olan ana unsur, bugünkü vahşi kapitalistlerin büyük büyük dedeleri olan bir zamanların mutlak iktidar sahipleri olmuştur. İnsanlığın sürekli ve acımasızca çalıştırılmasına en sonunda Tanrı bile dayanamadı ve peygamberlerinin her birine haftanın bir gününü tatil etmelerini emretti. Böylece Cumartesi Yahudilerin, Pazar Hıristiyanların ve Cuma günü Müslümanların grev günleri oldu.
Aradan yüz yıllar ve bin yıllar geçti. Zamanında pek devrimci ve hatta sosyal adaletçi sayılabilecek dinler, yeryüzünün gördüğü en büyük din karşısında pozisyonlarını kaybettiler. Kapitalizm dini, diğer normal dinler ile ittifak içinde olmayı seçti. Dinine ve ülkesine göre haftanın bir gününü ve hatta daha sonra en azından bazı şanslı emekçiler için iki gününü tatil etmekte bir sakınca görmedi. Çünkü, kapitalist tanrının kendisi de haftanın 6 günü çok çalışıyordu ve bir gün dinlenmesine gerek vardı.
Tek tanrılı dinler, haftanın bir gününü bugünkü haydut kapitalistlerin antik dedelerinden koparmışlardı. Peki ya, şimdilik bazı şanslı emekçilerin yapabildiği diğer tatil günü olan Cumartesi nerden geliyor? İşin doğrusu, haftada 5 gün çalışıp 2 gün tatil yapabiliyorsak bunu da sınıf mücadelesi veren emekçi sınıfına borçluyuz. Sosyalist deneyler, uygulamalar, sosyal demokrasi hareketleri ve sendikalar Cumartesi’yi getirmiştir. Vahşi kapitalizmin gönlünden her ne kadar hala haftanın 7 günü çalışılması geçse de uygar kapitalizm ve kapitalist birer aygıt olan devlet mekanizmaları “hadi size bir gün daha verelim” demek zorunda kalmışlardır. Haftada 2 gün tatil hala pek az emekçiye nasip olsa da bu kaçınılmaz süreç başlamıştır. Gidişatın yönü bellidir. Belki bizler göremeyeceğiz ama gelecekte haftada 3 gün, 4 gün tatilin olacağı çağlar da yaşanabilecektir. Kapitalizm, eninde sonunda nerede hata yaptığını anlayacaktır. Hatta şimdilik rüya gibi görünse de, bir gün gelecek, haftanın 7 günü de tatil olacaktır. Değil günlerin, saatlerin bile yüzyıllar süren kavgaları yaşandı ve hala yaşanıyor bu dünyada. Fakat evrimi nasıl kimse durduramaz ise devrimleri de kimse durduramayacak. Bir gün gelecek, “Bu yaptığımız saçmalık. Kazan kazan nereye kadar? Kefenin cebi yok. Şu 3 günlük dünyada 30 gün maaş bekletip bir tek Pazar günü için 6 gün boyunca çalışmak ve çalıştırmak anlamsız. Alın sizin olsun. Ben uzun bir tatile çıkıyorum.“ diyerek müthiş bir varoluşçu nihilizme kapılacak kapitalizm. Sermayeye yabancılaşacak kapitalizm. Kendiliğinden olmayacak elbette. Yaşadığımız depresyon yılları aslında o sürecin ilk yılları. Gerçekte var olmayan sermayelerle sermayecilik oynamanın nihai sonu bellidir. Evinizin salonunda evcilik oynayan çocuklarınızdan bir farkı yoktur kapitalistlerin.
Kapitalistler de Pazar günleri bizler gibi dinlenmek zorundalar. İşin doğrusu, yok aslında birbirimizden farkımız. Çünkü hepimiz altı gün boyunca kendi meşrebimizce ufak veya kocaman dünyaları yarattık ve haklı olarak çok yorulduk. Yedinci gün ise greve gidiyoruz.. Bundan böyle her Pazar, Serbest Pazar değerli dostlar.

USTA İLE ÇEKİRGE

- kader nedir usta?

- suyun kaldırma kuvvetidir çekirge.

- nasıl yani usta?

- ya batarsın ya çıkarsın ya da bata çıka yüzersin çekirge.

ÇOK BİLMİŞ YORGUN

2011-07-14T20:46:00.001+03:00

bazen herşeyi bilmekten yoruluyorum. sonra hiçbirşey bilmediğimi hatırlıyor ve dinleniyorum.

TAOCU AŞK

2011-07-14T20:45:00.000+03:00

Aşk tanrı gibi bir şeydi
Bir yarısı kendini yarattı
Öte yarısı yok etti
Geriye kala kala
Tanrıtanımaz sevgililer kaldı

GHK

TERS YÜZ

2011-07-14T20:44:00.000+03:00

Hangimiz dünya
Hangimiz ay
Hangimiz bütün yüzlerimizi
Ötekine gösterdi

GHK

GHK "MUTLULUGUN SEFALETİ"Nİ YAZDI

2011-07-14T20:42:00.002+03:00

RED Temmuz sayısı bayilerde. GHK'dan "Mutluluğun Sefaleti Üzerine" başlıklı yazı mevcuttur. Sıcak havada iyi gider.

ÇILGIN BİR HAFTASONU

2011-07-14T20:40:00.001+03:00

Geçen hafta sonu 2 süper misafirim vardı. Bizim İstanbul Fen Lisesi aynı dönem mezunlarının toplantısı vardı. Cumartesi Boğaz'da tekne turu yaptık. Ertesi gün lisede mangal partisi. Akşam olduğunda ise Whitesnake ve elbette 83'ten beri dostum olan Judas Priest. Butun bunlar yetmedi. Bir prezentasyon hazırladım. Bikaç bişey daha yaptım ama inanın hatırlamıyorum. Çünkü epey de bira içmiş olabilirim.

GHK İLE JUDAS PRIEST BİR KEZ DAHA BULUSTU

2011-07-14T20:38:00.001+03:00

Judas Priest'i 3. sırada seyrettim. 83'ten beri gordugum Judas rüyalarında bile 3. sırada olmamıştım. Youve got another things coming'da boş bulunup tek başıma soyleyince Glen Tipton gülücük attı. Living After Midnight'da benden çıkan boru gibe sese Rob Halford öpücük attı. Tarihin en muhtesem konserinde 3. sıradaydım. Judas benim ilk isyanımdı ve öle kalacak.

YENİ HARMAN'I NEDEN BIRAKTIM?

2011-07-14T20:36:00.000+03:00

Yeni Harman meclis sıralarında görülmüş diyorlar. Her ne kadar hala büyük medya tarafından bilinen tek Yeni Harman yazarı sanılsam bile ben bir seneden fazladır memleketin tek muhalif dergisi olan RED'in yazarıyım. Bana hala neden Yeni Harman'ı bıraktığımı soranlar var. Zamanı geldi cevap verelim. Ben RED'i zottirik meclislerde değil sokaklarda görüyorum...

2011-07-14T20:33:00.001+03:00

RED – YENİ MEDYALOG – populistus@yahoo.com - Gürkan Haydar Kılıçarslan

KAPİTALİZMİN SİSMİK TARİHİ ( DEPREM, TANRI, KAPİTALİZM )

Türkiye’nin yüzde 99’u Müslüman mı doğrusu bilmem ama bu toprakların yüzde 100’ü deprem kuşağındadır. Dünyanın en meşhur ve en aktif fay hattı Türkiye sınırlarındadır. Kuzey Anadolu fay hattı her idealist deprem bilimcinin rüyalarını süsleyen bir faydır. Dünyanın belki de en tahmin edilebilir fayları arasında en meşhuru ve en belalısıdır. Türkiye nüfusunun yarıdan fazlası bu hat ile Doğu Anadolu’daki kuzen fay hattı yakınlarında yaşar. Diğer yarı ise irili ufaklı başka fay hatları yakınında yaşar. Bu durum, sadece Anadolu’ya has değildir. Dikkatle incelendiğinde görülecektir ki, dünya insanlarının büyük bir bölümü fay hatları yakınında yaşamaktan mutludurlar ve mesutturlar. Peki bu insanlar manyak mıdırlar?
Dünyanın en büyük 50 kentinin yarıdan fazlası armutun dibine düşmesi gibi kallavi bir fay hattının yakınında kurulmuştur. Dünyanın en ‘önemli’ şehirlerinin hemen hemen tamamı ise nüfusu ne olursa olsun, illa ki bir fay hattının ya da etkin veya edilgen konumda olan bir volkanın yakınlarındadır. Peki bu durum bir tesadüf müdür? Materyalizmi yanlış algılayanlara göre herşey tesadüf olabilir. Oysa, bu evrende ve bu gezegende tesadüfe yer yoktur. Hiç bir şey ama tek bir şey, tesadüfe kurban gitmez bu alemde. En başta evrim kuramı, tesadüflerin sadece yobazların başına bela bir kavram olduğunu öğretir. Ne doğa, ne de insanların korkuları ve menfaatleri sonucu zihinlerde üretilmiş hiçbir tanrı zar atmaz bu evrende. Bilimsel yasalar, keyfekeder siyasetlerin anayasalarına benzemez. Kodu mu oturtur. Tıpkı 100 yılda bir olması öngörülen bir deprem gibi istatistiksel randevularına asla geç kalmaz bu yasalar. Önüne gelen menfaatperestin değiştireceği yasalar değildir bu yasalar. Hatta bilimsel yasaların değil ilk üç maddesi, tek bir maddesinin değiştirilmesi teklif dahi edilemez. Hiçbir faninin başkanlık hayali dahi, tek bir doğa yasasının tırnağını dahi değiştiremez. Doğa bu. Sen bittin derse bitersin.
Hemen hemen bütün kutsal kitaplar, kutsal metinler ya da tarihsel dökümanların bir dolu afet ile dolu olmasında şaşacak bir şey yoktur. Bu afetler arasında en popüler olanın deprem olması ise neredeyse sıradan bir vaka olarak karşılanmalıdır. Çünkü, fay hatları dünyanın bugünkü tarihinin baş müsebbidir. Başka bir deyişle, gezegen halklarına ve hatta tüm canlılara bela olan kapitalizmin de baş sorumlusudur.
Evrimleşmenin ilk basamaklarında insanımsı yaratıklar henüz kentleşmeye başlamadan önce de depremler olmakta, volkanlar patlamaktaydı. İnsanımsılar ve en nihayetinde avcılıkla geçimlerini sağlayan ilk insanlar, tarım toplumlarına dönüşmeden önce de depremler ve volkanlar en az bugünkü kadar yoğun mesaideydiler. Bugün sözde gelişmiş sayılan çağdaş insanların inandıklarının aksine, gezegenin altı günde yaratılmadığını çok iyi bilen ilkel atalarımız ateşi keşfedip avcılık yaparken akıllarından zayıfları eşşek gibi çalıştırmak gibi haydutça düşünceler geçirmiyorlardı. En fazla, zayıf olanları kızartıp yiyorlardı veya ilkel korkuları ile yüzleşmek yerine türlü tanrılar icat edip zavallıları kurban ediyorlardı. Aslına bakılırsa, insan niteliğini kazanmaya başladıkları onbin yıllar mertebesinde tamamen ihtiyaçtan ilk keşifler de yapılmaya başlanmıştı. Söz gelimi ateş, tekerlek, çanak, çömlek, şiş, mızrak, sanat, medya, yandaşlık, yalakalık ve hatta tanrılar bile bunlar arasındaydı. Tanrı’nın keşfi, kentleşmeden çok öncelere dayanmaktadır. Avcılık dönemlerinde yavaş yavaş başta köpek olmak üzere birtakım vahşi hayvanları ehlilleştirmeye başlayan insanın kendini tanrı gibi hissetmesinden daha doğal hiçbir şey olamazdı. Daha düne kadar insanların avladıklarını çalıp kaçan Allahın iti köpeği bile insanların önlerine kemik atması sonucunda itaat etmeye başladığına göre bu insan denen varlık boş olamazdı. Bir hikmet vardı bu işte. Bu arada, zaman zaman yerler salsılmakta, dağlar patlamakta, gökler gürlemekteydi. Tüm güzelliğine rağmen pek de cennet gibi olmayan bir dünyanın ürkütücü sayıda etobur vahşi hayvanlarla dolu olduğunu da düşündüğümüzde, ilk insan klanlarının birden çok sayıda tanrıya gereksinme duymaları anlaşılabilir bir durumdu. Klanların ve kabilelerin en güçlülerinin kendilerini tanrılaştırmasına karşılık doğal güçlerin de tanrılaşmaktan başka bir çareleri yoktu bu ilk embesil atalarımız nezdinde. Eninde sonunda mağaralardan, ormanlardan ovalara inip yerleşik düzene geçen insanların tekerlekti, tarımdı derken kentleşmeleri de kaçınılmaz bir sonuç olarak tarih merdiveninde birer basamak olarak duruyordu. Bir çeşit köyden indim şehre vakasıydı yaşanan. Dağ, mağara ve orman insanları ovalara, vadilere iniyorlardı. Ciddi bir kültürel değişim kaçınılmazdı. Peki bu ilk insanları mağaralardan ovalara ve vadilere çeken şey neydi?
Tarım uygulamalarının keşfi suya mutaçtı. Su ise en çok ve en kolay fay hatları civarında bulunuyordu. Yaşamın vazgeçilmezi olan suyun petrolden daha değerli olduğu yıllardı o yıllar. En iyi su kaynakları için savaşların başlaması da işte bu zamanlara denk geldi. Savaşların yaygınlaşmaya başlaması başka keşifleri de beraberinde getirdi. En popüler olanları, hiç kuşkusuz doğal metal kaynaklarıydı. Madenciliğin doğuşu tamamen su kaynaklarını elde etme isteğinin bir sonucuydu. Bakır, kalay, çinko, kurşun filan derken demirin ve akabinde alaşımların keşifleri hiç şüphesiz yavaş yavaş kentleşmeyi ve sözüm ona ilk uygarlıkları gün ışığına çıkardı. Daha iyi alaşımlarla silah ve üretim araçları yapanlar, metalleri daha iyi işleyip kullananlar, sadece metalleri değil başta tahta ve silikon olmak üzere ne kadar malzeme ve madde varsa hakkını verenler, ilk uygarlıkları oluşturdular. Bugün pek çoğu antik muamelesi gören zamanın devasa şehirlerini bina ettiler. Tarih öncesi çağların en popülerlerinden birinin bronz çağı olarak adlandırılması tesadüf olamazdı. Çünkü bronz ile savaşlar kazanılıyordu. Tarihte mesela tahta çağı yoktu. Çünkü fay hatları, civarlarına ormanlardan çok daha fazlasını sunuyordu.
Su başta olmak üzere, bronzdan silikona, demirden bakıra çok sayıda malzemenin gün ışığına çıktığı yerler, fay hatları veya volkanik coğrafyalardı. Dünya denen gezegen, ikide bir içindeki hazineleri fay hatları ve volkanlar vasıtasıyla kusuyordu. İnsan denen mahlukat ise bu hazinelerden istidafe etmeyi öğreniyordu. Elbette, fay hatları ve volkanlar, sundukları nimetler kadar tehlikeleri de barındırıyordu. Bu nedenle vakti zamanının New York’ları, İstanbul’ları olan çok sayıda kent bin yılda, yüz yılda veya beşbin yılda bir olması muhtemel bir felaketin kurbanı oluyor, bir anda “antik” sıfatı kazanıyordu. Bazı kentler, herşeye rağmen yaşamaya devam ediyorlardı. Kimileri yıkılan kentin biraz yakınında yeniden kuruluyordu. Ama bütün bu fay hattı kentleri, depremleri veya volkanları er ya da geç tadıyorlardı. Dünyanın sunduğu nimetlere bedel ödemeyi göze alıyorlardı. Çünkü 100 yılda bir yıkılan bir kentin uğradığı milyonlarca dolar zarar, yüz yılda o fay hattının sağladığı bin milyonlarca doların yanında devede kulaktı. Hesap basitti. 100 yılda 100 dolar kazanırken 100 yılda 5 dolar zarar ediyorlardı. Gerçi o yıllarda bildiğimiz yeşil dolar henüz keşfedilmemişti ama doların ilk ataları olan Yunan tanrıları çoktan icat edilmişlerdi.
Eski Çin, Hint, Arap ve en nihayet Yunan uygarlıklarının fay hatlarından sağlanan sayısız doğal kaynaktan delicesine istifade ettikleri aslında bir sır değildir. Ortada kabak gibi duran bir gerçektir. Lakin bu zengin kaynakları adil olmayan bir şekilde kullanmayı da pek kısa sürede öğrendikleri için binlerce yıldan bu yana fay hatlarının doğal seyri, tanrıların gazabı olarak insan denen yaratığa yutturulmuştur. İşin kısası, tanrılar ilk kapitalistlerin icadıdır. Bu nedenle zırt pırt çok sayıda sözüm ona zengin kent yerin dibine geçmiştir ve onların hikayeleri başta kutsal kitaplar olmak üzere zamanın medyatik tüm araçlarında döne döne korkutmak ve itaat ettirmek için anlatılmıştır.
İnsanın fiziksel ve sosyal evrimleşmesi gibi tanrılar da elbette evrimleşme zahmetinden kurtulamamışlardır. Güya birkaç bin yıldan beri sayıları teke indirgenmiş gibi görünse de günümüzde tek tanrı kisvesi altında çok sayıda çağdaş tanrı tarafından korkutulmaya ve bazen nadir de olsa bu dünyada ödüllendirilmeye maalesef devam ediyoruz. Kapitalizmin doğası gereği, günümüz dinleri bu ödüllendirme işini öte dünyaya ötelemişlerdir. Bakıldı ki, bu gezegen kapitalizmin pençesinde çiğ çiğ yeniyordu. İkide bir depremler olmaya, volkanlar patlamaya ve bir dolu doğal afet gerçekleşmeye devam ediyordu Ne yapsınlardı, huzuru hayal dünyasına taşımaktan başka çare kalmıyordu. Onlar da haklıydı bir yerde. Günümüzün dinleri, bu açıdan bakılırsa her ne kadar biraz hayalperest gibi görünseler de daha gerçekçi sayılabilirler. Hatta İslam dini bu açıdan hem en son, hem de en doğru sözlüsü gibi görünüyor bana. Çünkü, basit olarak “bu dünyada huzur yok kardeşim size”, diyor. “Hem doğal afetler yüz yılda bir 5 kaybettirecek size, hem de doğal kaynakların haramileri yüz yılda 100 kaybettirecekler size” diyor. Bu perspektiften baktığım zaman inanın ben herkesten daha mümin hissediyorum kendimi. Hakkaten “huzur İslam’da” bile diyebilirim gözümü kırpmadan. Hatta işin garibi kendilerini atesist sanan çok sayıda devrimci bile farkında olmadan Müslüman olmuşlar da haberleri yok bile denilebilir. Kendilerini Müslüman diye yutturan, lakin günümüzün haramileri olan kimi dünyalık cemaatler, dinleri siyasi ve ekonomik emellerine alet eden tüm kapitalist haydutlar bu dünyalarını cennete çevirme peşinde mesai harcarken, genel anlamda solculuk ve hatta bizzat Marksizm’in kendisi, kutsal kitapların öldükten sonrası için bir vaadi olan Cennetler için ekonomi politik hesapları yapıyorlar. İşin ilginç yanı, kutsal metinler gibi öldükten sonra değil, bizzat “yaşarken bu olur kardeşim” diye meydan okuyorlar. Olurdu, olmazdı buna girecek değilim. Engin Ardıçgillerin bu gezegenin fay hatlarından çıkan sayısız nimetlere açgözlü bir şekilde yumulanlar olduğunu bilmemiz yeterli şimdilik. Tabi bir de şunu düşünmek gerek. Kardeşim öldükten sonra bana vereceğin Cennet senin olsun diye düşünülebilir. Ölü bir adamın çevresinde 70 huri olsa ne yazar? Ölü adamın şeyi de ölüdür bir kere. Ha diyorlar ki, dirileceğiz. Aman eksik olsun. Bütün çeteler, haydutlar, cemaatler tekrar dirilecek. Bir kere bu dünyanın anasını avradını belledikleri yetmedi. Bir kere daha ha. İstemez kalsın kardeşim! Cehenneme tıksan topunu, kanal açarlar cennete bunlar. Sızarlar her yere sızdıkları gibi... Değil Cenneti, Cehennemi bile ele geçirir bunlar.
St.Andreas fayı dünyanın en büyük ve en meşhur faylarından birdir. ABD’nin en zengin ve en gelişmiş kentlerinin bu fay çevresinde oluşmasına da şaşmamak gerek. Yeni dünya sayılan Kuzey Amerika bile kentleşirken ekonomi ile fay hatları arasındaki bu mutlak denklemin gereklerini yerine getirdi. Kaliforniya, dünyanın en kaliteli şaraplarından bazılarına sahip değil sadece. Teksas’tan bile daha çok, daha kolay, daha verimli temin edilen petrollerin vatanıdır aynı zamanda. 20 ve 21. Yüzyılın yeni petrolü olan Holivud’un bile dünyanın en büyük fay hattı üzerinde kurulması da tanrının kumardan hazzetmemesi gibi tesadüfe bağlanamaz. Hatta çöl ortasındaki Las Vegas bile, fay hattından uzak değildir bu dünyada.
Her 100 TC vatandaşının 99’u kendisini Müslüman sanmaktadır bu ülkede. Görünüşe göre yaklaşık 40 tanesi de Kuzey Anadolu fay hattının doğurduğu en büyük felaketlerden biri olan Adalet ve Kalkınma Palavrası’na ( kısaca AKP ) inanmaktadır. Oysa, korkarım bir tanesi bile yaşadığımız her türlü rezaletin ve bir kısım ufak tefek keyiflerin bu fay hattından doğduğunu bilmemektedir. Sorsak, 100 vatandaşın en az 40 tanesi, “1999 depreminin 28 Şubatçı generallere Allah’ın tokadı olduğunu” söylerler. Hatta 15-20 tanesi daha ileri gidip “Fethullah Gülen’e zulmetmenin sonu budur” derler. Gölcük donanmasının bu fay hattının üzerinde kurulmuş olmasının, Truvaları dize getiren antik Yunan donanmalarının benzer fay hatları üzerinde bulunmasından bir farkının olmadığını henüz evrimleşme basamaklarının altlarında sürünen bu kimselere anlatmak pek fayda getirmez. Tipik bir AKP seçmenine ve ileri özgürlük hayali ile yanıp tutuşan cemaat neferlerine bir gün aynı donanmayı kendileri komple ele geçirdiklerinde kendi donanmalarının da aynı fay hattı üzerinde bulunacağını anlatamazsınız bile. NATO kafa NATO mermer hadisesine tipik bir örnektir bu durum. Çünkü aslolan tek şey, o fay hatının sağladığı 100 faydayı 100 yıl boyunca sülük gibi emmektir. 100 yılda bir olan depremin götürdüğü 5 zararın AKP doğmadan kısa bir süre önce gerçekleşmiş olması sadece bir talih kuşu hikayesi olmasına rağmen, bu arkadaşların hemen hemen tamamı Allah’ı bile bir Fener, Cim Bom, Kartal taraftarına indirgemeye devam ederler. Onlar için, Allah takım tutar gibi parti tutar. Hiçbir seçim sandığında kaydı olmayan Allah, sadece ve sadece onlardan yanadır. Hatta Allah bile cemaate dahildir. Cemaatlerini korur. Arada 28 şubat gibi netameli günler yaşandığı zaman “imtihan ediliyoruz” derler. Her ne kadar tüm imtihanlarda kopya çektikleri açığa çıkmış olsa da imtihanlara bayılırlar. Görünüşe göre, 28 şubat döneminde geçirdikleri düzmece imtihanların kopyaları da okyanus ötesindeki St. Andreas fay hattından çıkan nimetlerden bir nimettir. Hem Tanrı imtihan eder onları. Hem de bir güzel günümüzün Ergenekon şaklabanlıkları sürecinde kullanılan kopyaları verir onlara. Bir biz bulamadık böyle hayırsever bir Tanrı, ey güzel Allah’ım!
1999 depremi sonrasında bu ülkede dünyanın hiçbir yerinde uygulanmayan vergiler alınmaya başlandı ve halen de alınmaya devam ediyor. Zaten öngörülen bir ekonomik kriz patlatıldı. IMF uygulamaları için laboratuara dönen Türkiye kısa bir sürede yeni stratejik planlar çerçevesinde toparlatıldı. Bütün bu toparlama süreci sırasında AKP yaratıldı. Dünyanın en pahalı yakıtları satıldı ve satılıyor bu ülkede. Dünyanın en pahalı iletişimleri yaşanıyor bu ülkede. En pahalı merhabaların, en pahalı “slm nbr”lerin yazıldığı bir ülke burası. Aslına bakarsanız bu kadar vergi toplayan bir devletin, bu kadar meşhur ve bereketli bir fay hattı olan ülkenin, dünyanın 17. büyük ekonomisi değil, en azından üçüncüsü olması gerekirdi. Lakin her kuyruklu palavrayı illüzyon numaraları ile depremleri Tanrı gazabı sanan bir millete yutturmak zor olmazdı. Öyle de oldu ve oluyor nitekim.
Kuzey Anadolu fay hattının yüz binlerce yıldır sunduğu nimetlere harami gibi saldıranlar daima oldu ve olmaya devam edecek. Mevcut iktidar ve payandaları da günümüzün çağdaş haramilerinden bir demet sadece. İktidarda AK Palavracılar değil, CHP ve MHP de olsa durum değişmez, aktörler değişirdi sadece. Maalesef evrimleşmenin henüz ilk basamaklarında sürünüyoruz ve genellikle kendimizden çok daha az evrimleşmiş, hayduluk sanatlarını hizmet diye yutturan palavracılar tarafından idare ediliyoruz. Bunda bizim suçumuz, fay hatlarının suçu kadar. Belki biz de o nimetler için yumulmayı ve yumulmanın ilk şartı olan teşkilatlanmayı göze almalıyız. Gerçi her teşkilat, yeni yeni haydutlar doğurur. Daha bin yıl bu tür yan etkiler hep olacak. Ama bir yerden başlamak gerek. Sadece birkaç yüz senedir geniş halk kitlelerinin, fay hatlarından çıkan nimetler için hak arayışına başladığı düşünülürse hem çok umutlu olmaya nedenlerimiz var, hen de yaşadığımız umutsuzlukları kolayca sönümlemeye çarelerimiz var. Bir düşünün, Engin Ardıçgiller, taa mağara çağında kendilerini tanrı sanıp zayıfları çiğ çiğ yemekte bir mahzur görmeyenlerin torunları. Sizler, bizler gibi hak, emek, özgürlük diyenler ise yüz yılda bir her yeri yıkan o depremlerden bir şekilde kurtulan ama o nimetlerden faydalandırılmayanların torunlarıyız. Hatta içimizde öyleler var ki, Engin Ardıçgillerin ataları önüne gelen zayıfı uydurdukları kızgın tanrıların önüne atarken bir şekilde kıçlarını kurtaranların torunları. Herkes bilsin ki, hiç biri tesadüf değildi bunların. Doğaldı. Doğanın kendisi, yarattığı her türlü güzelliği, nimeti, dertleri ve felaketleri kendini yenilemek, geliştirmek, değiştirmek ve ömrünü tamamlamak için bir kozmik saat dakikliğinde uyguladı. Dünyanın kendisi de bilimsel yasalardan başka bir yasa tanımıyordu. Bilimden nasibini almış herkes biliyor ki, doğada “sömürü” diye bir şey yoktur. İnsandan başka hiçbir hayvan türü, kendilerinden daha zayıf olanları sistematik bir şekilde üç otuz paraya çalıştırmıyor. Siz hiç kapitalist bir fil gördünüz mü? Yoktur böyle bir şey doğada. Sadece insan denen mahlukat kendi cinsini ve türünü, zavallı atlar ve eşekler gibi çalıştırıyor. Başka örneği yoktur bunun. Doğaya aykırı olan her şey eninde sonunda doğanın pençesine kurban olacaktır. Doğa, verdiği kadar da alır. Kapitalizmin bir numaralı, vazgeçilmez ve en favori silahı olan dinlerin uyduruk tanrılarına kurban edilmenin de bir sonu olacaktır. Dünyanın plakaları hareket ediyor. Fay hatları her gün çatır çatır kırılıyor. Bu haydutların düzeni de bir gün yıkılacaktır. Tıpkı kutsal kitapları dolduran sayısız antik şehirler gibi kapitalist uygarlık da Atlantis gibi tsunamiler altında boğulacaktır. Sağcılıktan başka doğa dışı bir sorunu yoktur bu gezegenin. Sağcıların ve kapitalistlerin bilmedikleri termodinamik yasalar açıkça söylüyor bu mutlak sonu.
Kardeşim, fay hatlarından çalıp çıptığınız bütün artı değerler eninde sonunda entropinin kurbanı olacak. Çok sıcak ve çok soğuk iki oda arasında küçücük bir delik bile bir süre sonra iki odayı eşit sıcaklığa getirmeye yeter. Termodinamiğin ikinci kanunu budur. Entropiye direnmek gereksizdir. Das Kapital var ya... İşte o delik hepinize yeter...
Şu üç günlük dünyada hepimiz fay hattında yaşıyoruz. Bırakın artık geniş halk kitlelerini öte dünya ile kandırmayı, bırakın artık depremleri uyduruk Tanrıların veya inandığınız kapitalist tanrının gazabı diye yutturmayı. Boşuna uğraşmayın. Hiçbiriniz Allah’tan daha zengin olamayacaksınız! Kendi zenginliğini sizler gibi haramilerden korumak için herşeyin düzensizliğe doğru tekamül edeceğini dikte eden kapı gibi Entropi yasasını koymuş o inanmayı bir türlü beceremediğiniz Allah!
80’lerin en sıkı metal gruplarından olan Twisted Sister’in komik vokalisti Dee Snider’a sormuşlar. “Tanrı’ya inanıyor musun” diye. “Tabi inanırım” demiş. “Osuran canlıları yaratan bir Tanrı’ya inanmamak mümkün değil” demiş. Ben de inanıyorum. Ama farklı bir nedenle. Entropi yasasını bütün sağcıların ve kendilerini liberal ya da muhafazakar diye yutturan vahşi kapitalistlerin önüne giyotin gibi koymuş bir Tanrı’ya inanmamak için bir dünyalık cemaatin içinde kurbanlık koyun olmak gerek. Gökten bir melek iki bacaklı bir insan getirip kurtarmayacak sizi.“Maxwell’in Cini” bile olamadan Şeytan çarpamazsınız. İnandığınız ve uğruna nice canlar yaktığınız o vahşi kapitalizm dini, pek yakında ırzına geçtiği o fay hatları yüzünden tarihin arka odasına atılacak. Sadece siz yaşamıyorsunuz o fay hatları yakınlarında. Sizin sımsıcak odanızın komşusu olan o soğuk odada tir tir titreyen milyarlarca insan var o fay hatları yakınında...
Ey gözünü sevdiğim entropi yasası. Yoksulların ve zayıfların sigortası gibisin. Biliyorum, İsmet Berkan’ın her Pazar günü bilim dergilerinden arakladığı soğuk nevale bir bilim yasası değilsin. Devrimleri bile doğuran sensin. Zaten bu fay hatları da senin yüzünden doğru durmuyor ve durmayacak ya.
Komediye bakın hele. Kuzey Anadolu fay hattı, İstanbul Boğazını kapatmaya çalışıyor. Bizimkiler yeni yeni boğazlar açıyor. Milletin boğazından geçenden ise haberleri yok. Lükse bakın. Hamsiler için yeni boğaz açıyorlar. Hedef 2023 ha! Görürsünüz o hedefi pek yakında... GHK, gösterecek size 2023’ü!

TÜRKİYE'DE SOLCU VE DEMOKRAT OLMAK

2011-06-12T21:20:00.002+03:00

Dünyanın en sağcı ülkesi olan Türkiye'de en kötü solcu ve demokrat bile neredeyse Che kadar Deniz kadar kahramandır. Solculuğunuzun ve demokratlığınızın kıymetini bilin.

İSTİKRAR SÜRSÜN!TÜRKİYE UYUSUN DA BÜYÜSÜN!

2011-06-12T21:20:00.001+03:00

CHP, bu kafayla 28'i geçemez dedim. Geçemiyor. Her 2 T.C. vatandaşından biri polis olmuş galiba dedim. E bu da doğru çıktı. Artık AKP faşizmi tam anlamıyla iktidardadır. Umutsuzluga gerek yok. Yüzde 50'den fazla oy alan bütün diktatörler tarih oldu.

SSÖ'YE TEBRİKLER

2011-06-12T21:19:00.001+03:00

GHK'nın okur dostları nihayet meclise girdi : ) Sırrı Süreyya Önder seçilmiş diyolar. Sırrı abey, GHK okurluğunu defalarca tescillemiştir. Hayırlı olsun der tebrik ederim...

KAPİTALİZMİN SİSMİK TARİHİ - RED HAZİRAN

2011-06-08T21:45:00.001+03:00

GHK'dan seçimlik değil de evladiyelik bir yazı. Kapitalizmin Sismik Tarihi... "Deprem, Tanrı, Kapitalizm"... ve en son seçim anketi!

Haziran RED bayilerde.

GHK SONISPHERE'DE

2011-06-08T21:42:00.002+03:00

IRON MAIDEN, ALICE COOPER, IN FLAMES, MASTADON VE BİRİ DAHA VARDI YAHU... NEYSE BUNLARIN TAMAMI, GHK SAHNEYE ÇIKMADAN ÖNCE ÖN GRUP OLARAK SAHNE ALACAKLAR...

DEEP PURPLE ISTANBUL'DAYDI

2011-06-08T21:39:00.001+03:00

Sevgili Volkan biladerim ile Murat dostuma çok tesekkurler. Sayelerinde koskoca Deep Purple 5 m onumde konser verdi.

ADALET VE KALKINMA PALAVRASI - RED MAYIS 2011

2011-06-08T21:38:00.001+03:00

RED –YENİ MEDYALOG

GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN

populistus@yahoo.com

ADALET VE KALKINMA PALAVRASI

Batı medyasında bizim Tayyip Erdoğan’dan ‘İslamcı Başbakan’ diye söz ederler. 2002’den beri böyledir bu. Bir kısım AKP yandaşları ve özellikle kendilerini liberal sanan sağcı palyaçolar bu tanımlamaya gıcık olurlar. Onlara göre Tayyip Erdoğan, gelmiş geçmiş en büyük liberaldir.
İşin doğrusu, ne yalan söyleyeyim AKP’nin ilk 4 yılında Başbakan’a İslamcı denilmesine ben de gıcık oldum. Özellikle Kanada’da yaşadığım yıllarda Türkiye siyaseti hakkında okuduğum hemen her yazıda ve TV’lerde Tayyip Erdoğan’ın zırt pırt İslamcılığının öne çıkartılmasına gönlüm razı olmazdı. Benimkisi biraz farklıydı. Sağcı bir palyaço olmaktan ziyade, benim anladığım İslamcılık ile Tayyip Erdoğan’ın birbirlerine taban tabana zıt olmalarıydı. Hatta Ulusalcı veya Kemalist kardeşlere tatlı tatlı kızardım. Çünkü Tayyip Erdoğan’ın Türkiye’ye getireceği en son şeyin ‘şeriat’ olduğunu düşünürdüm. Günümüz şartlarında izafeten şeriatın iyi bir yatırım aracı olmadığı aşikardı. Para getirmeyecek işlere girmesi mümkün olmayan bir Başbakan’ın memleketi sünnet-i seniyye ile idare edecek kadar çılgın olmadığına inanırdım. Vahşi liberal yasalar dururken, o yasaların yanında evcilik oyunu kadar masum kalacak olan şeriat yasalarından yeterince para kazanmayacağı belli bir iktidarın bir gün Türkiye’yi İran’a çevireceğini sanmak, bana göre saflıktı. Halen de öyle.
8000 yıllık çanak çömlekleri Marmaray’a engel sayan bir zihniyetin şeriatla işi mi olur kardeşim? Mübarek, zaten Başbakan’dan çok müteahhit maşallah. 8 yıl boyunca duble yol yaptı. Gerçi daha bir tanesine bile oturamadım ama yedi düvele Toki moki evleri yaptı. Kendisini bu kadar müteahhitliğe vakfetmiş bir Başbakan’ın işi gücü yokmuş gibi Ankara’ya şeriat filan getireceği elbette yoktu. Gerzek bir korkuydu bana göre. Böyle bir Başbakan, alimallah susuz Ankara’ya deniz bile getirirdi. Fakat şeriatı getirmezdi. Çünkü bu şeriat işi, rantabl değildi. Fizibil değildi. Şeriat ile işi olmayan bir kimseye nasıl İslamcı denilmez ise bizim Başbakan’a da İslamcı denilmesi büyük bir haksızlıktı. Aslına bakılırsa Tayyip Bey kardeşim de bu ‘İslamcı’ tanımlamasından rahatsızdı. Zaten kendisini İslamcı olarak gördüğü de söylenemezdi. Hatta bir kaç defa kendisine İslamcı diyen Batı medyasını da bizim medya sanıp hacamat ettiğini de hatırlıyorum. Nitekim aradan geçen 8-9 yıl Tayyip Erdoğan’ın ideolojik olarak İslamcılıkla zerre kadar ilgisi olmadığını gösterdi. İşte bu yüzden, başına ille de bir sıfat bulmak gerekiyorsa “İslamcı Başbakan Tayyip Erdoğan” yerine “Müteahhit Başbakan Tayyip Erdoğan” demek bence daha adil. Hem zaten Karadenizli.
İşte bu sözde İslamcı Başbakanımız Tayyip Erdoğan kardeşim, son çılgınlığı ile beni şaşırtmadı dostlarım. Beni şaşırtan her zaman olduğu gibi meymenetsiz sosyal demokratlar, huzursuz Kemalistler ve kendilerini her şeye rağmen muhalif zannedenler oldu. Beni şaşırttılar. Çünkü en azından Kanal İstanbul projesi karşısında “Pes” diyebilirler ve usta Başbakan Tayyip Erdoğan’ın dehası karşısında bir kez olsun, bir kerecik olsun saygı ile eğilirler diye bekliyordum. Lakin yine olmadı.
Ey bre güya okumuş aydın geçinen solcu kardeşler! Hadi gözünüz körmüş madem, kalp gözü diye bir şey de mi yok sizde kardeşim? Bu solcuların ve muhaliflerin kalp gözleri çok fena bağlanmış dostlarım. Allah ıslah etsin diyorum. Memleket iyi ki size kalmamış diyorum. Aksi halde “Nah kalkınırmışız yahu!”...
Boğaz’ı bile kayıklarla geçiyor olurduk size kalsaydık. Bakın nasıl kalkındık? 8-9 yıllık AKP iktidarı sonunda Boğaz’da 2 tane köprü var elhamdülillah. Birini Demirel, ötekini Özal yaptırdı. Elbet bir gün Tayyip Bey kardeşim de yaptıracak. Bi müsaade etmediniz ki... Yok Ergenekon, yok balyoz. Rahat bırakmadınız ki adamı! Siz Başbakan olsanız her Allah’ın günü “acaba bugün de darbe olacak mı?” korkusuyla İstanbul’a bir çivi bile çakabilir miydiniz? Köprü olmadı belki ama Boğaz’ın altını dedi adamcağız. Geri zekalı kahpe Bizanslıların çanak çömlekleri patlamasaydı şimdiye çoktan yerin dibini boylamıştık. Ama az kaldı kimse merak etmesin. Üçüncü AKP döneminde inşallah cümle İstanbul yerin yedi kat altına ineceğiz.

En Çılgın Proje: BOĞAZKÖY

Sevgili Çılgın Türk Tayyip Bey kardeşim, duydum ki bu Montrö denen antlaşma yüzünden Kanal İstanbul’dan gemi filan geçmeyecekmiş. Bu sözde muhalif çevreler tutturmuşlar, Montrö’ye göre yabancı gemiler kayıklarını yelkenlerini sallaya sallaya Boğaz’dan geçip gidiyorlarmış. Ben doğrusu bunu ilkokulda öğrenmiştim. Lakin şu son 8-9 sene zarfında AKP iktidarının yarattığı atmosfer nedeniyle unuttum bunu. Koskoca Ahmet Davutoğlu’nun stratejik dehası ile bu sorunu aştığımızı sanıyordum ben. Hele hele Davos’tan sonra tek bir komşu gavur gemisinin bizim Boğazları beleş su yolu yapacağına ihtimal dahi vermemiştim. Bu can sıkıcı konuyu geçtiğimiz yıllarda AKP iktidarımızın hallettiğine emindim. Meğer ki halen çözümlenmemiş bu konu. Olabilir. AKP iktidarı da insanlardan oluşuyor. Beşeriz ve şaşarız. Hem bunca müteahhitlik hizmetleri sırasında unutulmuş olması da muhtemel. Egemen bir devlet olarak Boğazlarımızdan her önüne gelen geminin ve gemiciklerin geçmesini ben bir Türk olarak gururuma yediremiyorum doğrusu. Bu konuya 3. AKP döneminde bir hal çaresi bulunması gerek diye düşünüyorum. Zaten Kanal İstanbul projesinin bu amaca hizmet ettiğinden yana hiç şüphem yok. Çorbada naçizane bir katkımın olmasını istiyorum. Öyle Emre Aköz gibi Kanal İstanbul’un Montrö’yü tartışmaya açacak bir proje olduğunu düşünmüyorum. Ben bu kadar vizyonsuz değilim. Montrö’yü tartışmaya açmaya gerek bile duymuyorum. Daha kökten bir çözüm önerisi ile geliyorum. Zaten böyle bir proje açıklandığı zaman yapıcı olmak gerektiğini düşünüyorum. Kimi solcular ve muhalif çevreler gibi ‘istemezük’ demek yerine naçizane ama dahiyane bir öneri getirmek istiyorum.
Yandaşlar ve yalakalar gibi iktidara ait her ota boka “hurra yaşasın!” demiyorum. Sabah, Zaman, Star vesaire gibi dalkavuk ve pişekar gazetelerinde yazan haramzadelerin tamamından farklı olduğumu bakın nasıl kanıtlayacağım. Onlar gibi sadece ve sadece “şak şak” yapıp bir tek meseleye çözüm önermeyen dalkavuk köşe yazarlığı yerine bir kez daha yapıcı, akılcı ve hatta yapısalcı olmak istiyorum. Üstelik bütün bu gayretimi her zaman olduğu gibi gerçek muhalif kimliğim ve hatta üstünüze afiyet bir nebze solculuğum ile ifa edeceğim inşallah. Böylece dalkavuk ve yalaka medyamıza gerçek bir yandaşlık dersi de vermiş olacağım evelallah. Gerçek yandaşlık yeni öneriler getirebilmektir. İktidar ne yaparsa ‘hurra” diye bağırmak değildir. Arada bir kafanızı çalıştırın. Alın size GHK’dan profesyonel bir destek.
Şimdi bu Kanal İstanbul’dan belli ki gemiler geçmeyecek. Gemileri zorla kıçından tutup Kanal’dan geçirmek bir çözüm gibi görünse de uluslararası hukuk arenasında başımız derde girebilir. Hem böyle bir çözümü olsa olsa Engin Ardıç önerebilir. GHK’ya yakışmaz. Peki ne yapmalı? Bu çılgın kanaldan gemiler geçmeyecekse ne geçecek? 100 milyar TL masraf yapılacak. Coğrafya değişecek. İstanbul nihayet bir ada olacak. Dünyanın iki kenarı gökdelenlerle dolu en güzel kanalı yapılacak. Ama lakin gemiler geçmeyecek. Bu kanaldan bir şey geçirmemiz gerek bizim. Gemiler geçmeyecekse bu kanal neden yapılsın kardeşimn? Koskoca kanaldan sadece hamsiler mi geçecek?
Çözüm basit. Kanal hafriyatından çıkacak olan bütün toprağı orijinal boğaz olan İstanbul Boğazı’na dökelim bence sayın Başbakanım. Başlangıç yeri de belli. Kız Kulesi’nden başlayarak Boğaz’ı dolduralım. Hem böylece 3. AKP döneminde Boğaz’a 3. köprü yapmaya da gerek kalmaz. Onun yerine çok sayıda duble yollar yapılabilir. İstanbul trafiği sorunu da bir çırpıda hallolmuş olur. Şimdi bu İstanbul’da trafik neden oluyor? Hepimiz biliyoruz ki bunun sorumlusu, İstanbul Boğazı’dır. İstanbul Boğazı olmasa ne metrobüslere gerek olurdu ne de köprülere. Trafik karmaşasına çözüm bulunduğu yetmezmiş gibi Boğaz’ın doldurulması ile kazanılacak alana yapılacak sayısız gökdelen, alışveriş merkezi ve Toki moki binalarını da hesaba katınız lütfen. Henüz bir hesap kitap yapmadım ama vallahi billahi inanılmaz bir sinerji oluşacaktır. Maliye bakanı verginin dibine vuracaktır. Hattı zatında İstanbul uzunlamasına yeni bir ilçe kazanacaktır ve adı da haklı olarak “Boğazköy” olacaktır. Böylelikle Montrö’yü bazı yandaş ve yalakaların hayal ettiği gibi tartışmaya açmamış, tamamen çöpe atmış olacağız sayın Başbakanım. İşte gerçek cesaret budur değerli Başbakanım. Bu artık “van minüts” filan değil düpedüz global bir “fakyu” vakasıdır hatta.
Bazı sivri akıllılar diyebilirler ki, “kardeşim Boğaz’da akıntı var. nasıl dolduracaksın Boğaz’ı?”... Bunu diyenler mühendis olmadıkları için bu tür endişeleri kaale almamak gerek. Çünkü bu devirde değil Boğaz, Pasifik Okyanusu bile doldurulabilir haberleri yok o gericilerin.
GHK dostunuzun Boğazköy projesi ile bir taşla iki değil kuş sürüsü vurulmuş olacak sayın Başbakanım ve çok kıymetli muhalif dostlarım. Birincisi Montrö antlaşması tarihin arka odasında geyik malzemesi olacaktır. İstanbul Boğazı toprakla dolduğu için ve bütün gemiler mecburen Kanal İstanbul’dan OGS veya KGS ile geçmek zorunda kalacakları için her şeyden önce millet olarak, devlet olarak kendimizi egemen, muktedir ve iktidar sahibi hissedeceğiz. Böyle bir ruhsal ziyafetin kısa sürede Türkiye’ye hentbolda Dünya Kupası’nı kazandırması bile mümkün. Böyle bir gurur ile 2123’te ilk Türk uzay dolmuşu ile Mars’a düzenli seferler düzenlememiz işten bile değildir..

Çanakkale Boğazı’na Tarihi Bir Çözüm Önerisi ve Marmara Sorunu

Benzer ama çok daha kısa ve ucuza mal olacak bir kanal elbette Gelibolu yarımadasına yapılabilir ve böylelikle ada yoksunu ülkemiz Gökçeada ve Bozcaada’dan sonra Gelibolu adında uzun ve sivri bir adaya sahip olabilir. Hem böylece İstanbul Boğazı’nın doldurulması ile kaybedilecek olan İstanbul adasının eksikliği giderilmiş olur. Çanakkale Boğazı’ndan geçişleri engellemek bence daha kolaydır. Ecdadımız bu konuda bizlere yeterince yol göstermiştir.Gelibolu kanalı’nın açılmasını müteakip Çanakkale Boğazı mayınlarla Boğaz trafiğine kapatılmış olur. Bir daha hiçbir İngiliz ve Fransız gemisi bu Boğaz’dan geçemez. Böylece tarihe bir kez daha Çanakkale’nin geçilmez olduğu altın harfler ile yazılmış olur.
İstanbul Boğazı’nın doldurulup Boğazköy’ün meydana gelmesi ve Çanakkale Boğazı’na mayın döşenmesinden sonra bütün gemiler Gelibolu ve İstanbul kanallarından paşa paşa geçmek zorunda kalacaklar ve kuzu kuzu geçiş bedellerini ödeyeceklerdir. Her iki kanalın çevresine kurulacak yepyeni kentler ile Boğaz’ın doldurulması ile oluşacak Boğazköy’de yaşanacak rant sinerjisinin getirilerinden bahsetmiyorum bile. Ben burada naçizane Montrö antlaşmasını çöpe atmakla meşgulüm. En yandaş ve yalakaların bir tanesinin bile aklına gelmesi mümkün olmayan – naçizane ama dahiyane- daha çılgın bir projeyi Türkiye gündemine taşımak istiyorum. Artık bunları tartışmamız lazım. Bu coğrafya bize dar gelmeye başlamalı. “Yaşama Alanlarına” ihtiyaç olduğu aşikar. Aslında Montrö’nün Versay’dan bir farkı yok. Boğazlar bizim ama gelene ağam gidene paşam diyoruz. Dünyanın en süper ülkesine yakışmayacak bir durum bu.
Aslına bakarsanız ben bir kere düşünmeye başladım mı dur durak bilmem. Bana kalırsa Marmara Denizi’nden de bizim millet olarak kurtulmamız lazım. Gereksiz bir deniz bu Marmara. Üstelik yedi düvelin bildiği üzere muhtemel bir yıkıcı depremin saklandığı bir deniz. Şöyle yapılabilir. Tıpkı İstanbul Boğazı gibi Çanakkale Boğazı da doldurulabilir. Hatta hazır başlamışken bütün Marmara denizi doldurulabilir. Karadeniz bir göl haline getirilir. Böylesine devasa bir projenin sonunda elbette Tayyip Bey kardeşimin çılgın Kanal İstanbul projesi çıkmaz sokak misali çıkmaz bir kanala dönebilir. Ama bunun artılarını da düşünmekte fayda var. Böylece asırlardır sıcak denizlere inme hayali kuran Ruslardan atalarımızın intikamı alınmış olur. Bir deprem sonrasında Marmara’nın yaratacağı tsunami felaketi ortada deniz meniz kalmadığı için ortadan kalkmış olur. Marmara Denizi çok geniş bir alan. Buraya en az iki tane İstanbul, üç tane Bursa, beş tane Kocaeli ve birkaç tane Tekirdağ kurmak mümkün. Öte yandan İmralı adası da karaya bağlanmış olur. Sonuçta küçük gibi görünse de koskoca bir alan ziya oluyor. Sırf gemiler geçecek diye 11.500km2’lik bir alan atıl vaziyettedir.

Back-Up Plan

Elbette yukarıda bahsi geçen dev projeleri engellemek için kökü içeride ve dışarıda çok sayıda mihrak ellerinden geleni yapacaklardır. Benimkisi sadece bir öneri. Ama basın yolu ile ilan ettiğim için ve daha önemlisi noterden tasdikli olması nedeniyle 4 yıl sonra GHK’dan bahsedilmeden herhangi bir siyasi parti lideri tarafından araklanması olanaksızdır.
Önermiş olduğum rüya projeleri Tayyip Bey kardeşim bile gerçekleştirmeye cesaret edemeyebilir. O şimdi Kanal İstanbul’a takmıştır kafayı ve Boğaz’ı öylece bırakıp Kanal İstanbul’u yapacaktır büyük ihtimalle. Fakat eninde sonunda görülecektir ki geçiş güzergahı olarak Kanal İstanbul’u sadece hamsiler kullanacaktır. Belki arada bir istavritler, yunuslar ve camgözler. Hattı zatında koskoca kanal bir süre sonra sadece midyelerin ve denizanalarının konakladığı bir sayfiye yerine dönebilir. Bu arada bütün gavur gemileri Türk’ün gözleri önünde Türk’e beş kuruş para vermeden çatır çatır bizim sularımızdan, yani o doldurmadığımız Boğazlardan geçmeye devam edebilirler. Yahut Boğazların hafriyatla doldurulmasına uluslararası hukuk ve hatta NATO bile müdahale edebilir. Sayın Başbakanımız iki hat hut edebilir ama Boğazlarımız ortalık malı olarak kullanılmaya devam edebilir. Peki bu durumda bir çare yok mudur? Elbette vardır. 3. Köprü’den istifade edilebilir:
İstanbul Boğazı’nı hafriyat ile doldurmadan gemi geçişlerini Kanal İstanbul’a yönlendirmenin bir diğer yolu 3. Boğaz köprüsünü alçak tavan yapmaktan geçer. Öyle 50 metre yükseklikte değil de 5-10 m. yükseklikte çelik halatlara sahip bir köprü ile Montrö antlaşması bir kez daha tartışmaya gerek dahi duymadan kadük hale sokulabilir. Bu duruma Başbakanımızın kadim dostu Putin’in ses çıkaracağını ben şahsen zannetmiyorum. En kötü ihtimalle bu alçak köprüyü de nükleer santraller gibi Putin’e versek bence idare eder gideriz. Söz konusu köprü, çelik halatlardan yapılacağı için herhangi bir sarhoş kaptanın köprüye bindirmesi halinde de köprüye bir şeycik olmayacaktır. Hatta bu köprü belki de eski Galata köprüsü gibi dubalı da olabilir. Hem de ucuza mal olur. Biz de nostalji yaparız nitekim.

Gerici Muhalefete Can Simidi

Biliyorum ki sözde İslamcı Tayyip Erdoğan Başbakanımız GHK’nın daha çılgın projelerini gölgede bırakacak yepyeni planlar peşinde. Peki ya burjuva demokrasi oyunumuzda iktidar namzeti olması gereken Kemal Kılıçdaroğlu neyin derdinde?
Kemal Kılıçdaroğlu hiçbir ademoğluna nasip olmayacak biçimde apansız ana muhalefet lideri olduğu halde görüyoruz ki halen yüzde 25-30 gibi değerlerde bir oy beklentisi söz konusu. Ben şahsen kendimi onun yerine koyuyorum ve ne yapardım diye soruyorum kendime?
Bir kere her bulduğum ipsiz sapsızı aday yapmazdım mesela. Sonra da 1989’da Erdal İnönü’nün yakaladığı seçim başarısındaki sırrın peşine düşerdim. Tayyip Erdoğan’ın peşinden gideceğime ve hayali vaatler sunacağıma 1989’da SHP’nin kullandığı “Limon” benzeri bir seçim propagandası üretirdim. Görüyorum ki CHP’de aklı bu işlere eren pek kimse yok. Nerede vasat zekalı varsa hiç kaçırmamışlar ve aday yapmışlar. Dolayısı ile CHP ile hiç bir ilişkim olmadığı halde GHK’dan CHP’ye veya isteyen tüm muhalif partilere benden altın bir kıyak...
Meydanlarda “AKP’nin anlamı nedir biliyor musunuz ey ahali?” diye soracaksınız. Ahali, benim 2009’da Leman’da açıkladığın o anlamı bildiği halde hep bir ağızdan soracak... “Ne?”... Sonra siz de bir parti lideri olarak işbu yazının ana başlığını bas bas bağıracaksınız. Sonra bir bakın bakalım. Seçim gecesi ilk sonuçlar gelir gelmez heyecandan yemin billah düşer bayılırsınız. Ama bu önerdiğim propagandanın hediyesi de beleş değildir ona göre. Noter tasdikli olup basın yolu ile ilan edilmiş olup kullanmak isteyen muhalefet partileri ve hareketlerine seçim süresince hediye edilmiştir. Bununla beraber, bu sloganın veya propagandanın doğru kullanılması halinde seçim kazandıracağı garanti olması nedeniyle, işbu yazının ana başlığını kullanan siyasi parti, bir sonraki belediye seçimlerinde GHK’nın aday gösterilmesi şartını kabul etmiş sayılır. Tabi ki söz konusu adaylık muhtarlık filan değil. Kadıköy yahut Osmaniye gibi kallavi adaylıklardır.
Tayyip Bey kardeşim, neden şimdi durup dururken böyle bir öneride bulunduğumu merak edebilir. Maksat heyecan olsun. Seçim yarışı biraz adil olsun. Maksat, şu evcilik gibi oynadığınız demokrasicilik oyununa limon sıkmak olsun. Maksat, biraz memleketin entropisi artsın. Devrimlere biraz entropi gerek...

EN İYİ GAZETE HANGİSİ -RED MAYIS 2011

2011-06-08T21:37:00.001+03:00

EN İYİ GAZETE HANGİSİ?

İçinde birkaç safraya rağmen en başarılı gazete Akşam Gazetesi’dir değerli dostlarım. Bu değerlendirmemin, inanın en son röportajımın Akşam’da olması ile bir ilgisi yok. Mesela şu aralar en başarılı köşe yazarı Fehmi Koru bana göre. Onun bu başarısının da GHK’dan köşesinde en son bahseden köşe yazarı olması ile bir ilgisi yok. Bu durum öyle bir şey ki yarın bir gün Engin Ardıç köşesinde GHK’dan bahsetse Engin Ardıç bile günün birinde başarılı bir köşe yazarı olabilir. Demem o ki, bu durum tamamen bir kader ve kısmet hikayesidir. Talih kuşu bir gün sizin de başınıza konabilir değerli medyabaz dostlarım.

KİBİR KUMKUMASI - RED MAYIS 2011

2011-06-08T21:36:00.001+03:00

KİBİR KUMKUMASI

Bütün ahlak ve soyluluk pandomimlerine rağmen Ahmet Hakan bu medyanın en kibirli yazarıdır. Kendisinden üçüncü tekil şahıs gibi bahsetmez. Daha kötüsünü yapar. Birbirleri ile ihtilaflı olan tarafları bildiğini sanır ve her defasında herkese gökyüzünden sakallı bir Zeusmuş gibi hakemlik yapmaya kalkar. Arada bir otomatik ödemeye bağlamış gibi kendisi hakkında suya sabuna dokunmayan özeleştiriler yapar. Oysa bu durum, kibir suçuna ait delilleri karartma çabasıdır. Psikolojide bu tür vakalara “münafık kibirli” adı verilmektedir. Literatürde olmaması mesele değildir. “Kafir kibirli” GHK dediyse doğrudur.

BİR DEĞİL İKİ DEĞİL - RED MAYIS

2011-06-08T21:33:00.001+03:00

BİR DEĞİL İKİ DEĞİL - red mayıs

Oray Eğin denilen arkadaş Fehmi Koru’ya hakaretler etti. Fehmi Koru röportajı Akşam’da çarşaf çarşaf yayınlandı. Aynı Oray Eğin denilen şahıs GHK’ya hakaret etti. GHK, RED’de geçen ay Oray Eğin’i evire çevire çitiledi. Ardından GHK ile yapılan bir röportaj Akşam’da havlu gibi yayınlandı. Çekilen muhteşem foto ile en yakışıklı köşe yazarının GHK olduğu Akşam’da tescillendi. Birazcık mesleğine saygısı olan birisi için travmatik bir durum. İnsana yazmayı bıraktıracak kadar esef veren bir hadise hatta. Fakat mesleksiz olunca insan, yarabbi şükür...

ADALET VE KALKINMA PALAVRASI - RED MAYIS 2011

2011-05-11T23:32:00.002+03:00

GHK dostunuz RED Mayis sayısında "ADALET VE KALKINMA PALAVRASI" başlıklı yazı ile gelmiş geçmiş en çılgın projeyi öneriyor. Yazının başlığı da kavruk muhalefet partilerine hayat öpücüğü olsun!

GHK

GHK AKŞAM'DA

2011-04-24T13:04:00.002+03:00

Akşam Gazetesi'nin GHK ile yaptığı röportajdır...

......................

"Köşe yazarları herkesin kendini tanıdığını sanarak yazıyor"

Alternatif medya olarak tanımlayabileceğimiz muhalif dergilerde 'Medyalog' adlı köşesinde Türk medyası hakkında kalem sallıyor Gürkan Haydar Kılıçaslan (GHK)... Medyanın içinde ama bir o kadar da dışarıdan bir bakış açısıyla medya eleştirileri yapan Kılıçaslan ile konuştuk.

.........devamı için aşağıdaki AKŞAM ve RED HABER linklerini tıklayabilirsiniz.

http://www.aksam.com.tr/kose-yazarlari-herkesin-kendini-tanidigini-sanarak-yaziyor--35420h.html

.............................................

RED yazarı GHK patron basınında!

RED - Yazarımız GHK'nın 'Salomanje baskını' öyle yankı buldu ki, son sayımızda kepaze ettiği Oray Eğin'in gazetesi Akşam, onunla röportaj yaptı...

http://www.red.web.tr/site/haber_detay.asp?haberID=814

FEHMİ KORU BENİ FASILA ÇAĞIRIR - RED NİSAN 2011

2011-04-24T12:56:00.002+03:00

"FEHMİ KORU BENİ FASILA ÇAĞIRIR!" başlıklı yazı RED Nisan sayısında. Fehmi Koru'nun GHK'yı referans gösterdiği en son yazısından sonra GHK'ya hakaret eden Akşam Gazetesi yazanı Oray Eğin'e GHK'nın cevabı... Ve daha fazlası... RED Bayilerde...

GHK ZAMAN'DA

2011-04-24T12:53:00.002+03:00

Degerli Dostlar,

GHK'nın en son RED yazısındaki "beni de şahit yazın" talebi yerine getirildi. Bugün, Zaman Gazetesi'nde Fehmi Koru'nun köşesinde şahit yazıldı.

GHK'nın taa 2009'da Yeni Harman'da ifşa ettiği Salomanje Baskını hala gündem sarsmaya devam ediyor. Hatta ve hatta yeni medya düzeni kurulurken istifade bile ediliyor.

Selamlar sevgiler

GHK

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=1107543&title=kankalar-meclisinin-buyuk-ayibi

BENİ DE ŞAHİT YAZIN! - RED MART 2011

2011-04-24T12:51:00.001+03:00

RED KİT

BENİ DE ŞAHİT YAZIN!

Soner Yalçın’ı ilk ve son defa 2009 senesindeki meşhur Salomanje baskını sayesinde gördüm ve tanıdım. Bu baskını GHK yapmıştı. Hatırlayanlar bilir. Çok gizli Salomanje toplantıları yapılmaktaydı. Oray Eğin, Ahmet Hakan, Hıncal Uluç, Serdar Turgut, Soner Yalçın, Ali Saydam ve şu an isimlerini unuttuğum bir dolu medya bayanı gizli bir örgüt kurmuşlardı. Bu toplantılar tam bir muammaydı. GHK dostunuz olarak bir gün gidip yan masaya oturmuş ve onların ipliğini pazara çıkarmıştım. Zaten bu baskından sonra örgütün beli bir daha düzelmedi. Yaprak dökümü gibi teker teker koptular. Muhtemelen bu toplantıları Oray Eğin artık tek başına yapıyor olmalı.
Her ne kadar benim baskınımdan sonra bir daha toparlanamamış olsalar da o baskından hemen sonra Oda Tv’yi kuran Soner Yalçın yeni bir hücre teşkil etti. Serdar Turgut baktı ki pabuç pahalı, Habertürk’e can sıkıcı geyikler yapmaya gitti ve seviye anlamında jöleli yalakanın bile çok altına düştü. Hıncal Uluıç deseniz Sabah gazetesinde kıllar ve tüyler hakkında yazmaya devam ederek cibilliyeti hakkında en gereksiz detayları vermeye devam etti. Oray Eğin ise kendini muhalif sanmaya devam ederek Akşam gazetesinin yerlerde sürünen saygınlığına her yazısı ile yeni bir tekme atmaya devam etti. Benim darmadağın ettiğim bu örgüte bir tek Ahmet Hakan ile Soner Yalçın dişli çıktı. Ahmet Hakan, Ertuğrul Özkök’ün yarattığı korkak tavşan kardeşlerle dolu olan Doğan medyasında bir ‘şahin’ oldu çıktı. Soner Yalçın ise Hürriyet’te yapamadığını Oda TV ile yaptı. Doğrusu ben, Oda TV ile Taraf Gazetesi’ni aynı potada değerlendirdiğim için neredeyse tek bir gün bile ciddiye almadım. Ciddiye alanlarla da eğlendim doğrusu. Bu Oda TV denen gizli örgüt, bir ara GHK kardeşinizi bile tanımak için yanıma geldi. Tanıştık, hoş beş ettik ama doğrusu hiç yüz vermedim. GHK’nın satılık olmadığını, sadece uygun bir bedel karşılığında kiralanabileceğini uygun bir lisanda kendilerine izah ettim. Çünkü, tıpkı Tayyip Bey kardeşim gibi ben de Oda TV’nin arkasında ‘bir şey’ olduğunu hissediyordum. Bu sitede çıkan yazıları okumaya değer bulmadım. Sırf tık almasınlar diye bir kez bile tıklamadım. Benim için Taraf ne ise Oda TV de oydu. İkisi de aynı gizli örgütün medya organlarıydı. GHK’ya göre işçinin, emekçinin, garibanın hakkından hukukundan bahsetmeyen bütün medya organları aynı gizli örgütün temsilcileriydi. Bana göre, sırf asker vesayeti hakkında yayın yapmak ya da sırf buna karşıt yayınlar yapmak, Bizans düşerken meleklerin cinsiyetini tartışmak kadar fanteziydi. O yüzden Soner Yalçın ve Barış kardeşler göz altına alınınca gizli bir oh bile çektim içimden. Hiç kimse merak etmesin aynı oh olsun’u Altan kardeşler yarın öbür gün gözaltına alındığında da yapacağım. Hem bu kadar büyütmenin ne alemi var? Gözaltına alınmanın neresi kötü ki? Bilenler bilir. Çok daha komik gerekçelerle geçenlerde neredeyse ben bile gayri resmi olarak gözaltına alındım. Hatta Soner Yalçın’ın gözaltına alındığı gün benim evin kapısına bile polis geldi dayandı. Ertesi sabah için karakola davet eden bir not bırakmışlardı. Hiç korkmadan koşa koşa gittim ertesi sabah. Ne oldu? Acayip misafirperver bir polisimiz olduğunu bu sayede anlamış oldum. Doğrusu ben böyle güzel çayı hiçbir kafede içmiyorum. Türk polisinden daha güzel çay yapabilecek bir polis olduğunu da sanmıyorum. Herkese tavsiye ederim. Arada sırada gözaltına alınsın herkes. Alınsın ki, bu sayede polisimiz ve devletimiz hakkındaki yalan yanlış değerlendirmeler ve iftiralar son bulsun. Mesela Ahmet Hakan da göz altına alındı geçen. Kötü mü oldu Ahmet kardeşim? Böylece ne kadar şefkatli bir devletimiz olduğunu sen de öğrenmiş oldun işte. Gözaltına alınmasaydın ne olacaktı? Tayyip Bey kardeşim ve AKP hakkında ileri geri yazmaya devam edecektin. Bence her şey yaşanarak öğrenir. Teori ile pratik arasındaki yaşamsal farklar hakkında söylev vermeye gerek yok. Aslında medyadaki tüm iktidar yandaşı ve yalaka kardeşlerim de eğer kendilerini gözaltına alacak bir polis bulamıyorlarsa gönüllü olarak gözaltına alınmalılar. Görünüşe göre şu aralar onları sabahın köründe gözaltına alacak bir irade yok. O halde, onlar da ne bileyim sokakta bira içmek gibi birkaç küçük yasayı ihlal ederek bu lezzeti tatmalılar. Endişeye mahal yok. İlk defa vuku bulması ve iyi niyetten yırtarak 2 sene içerde kalmazlar. Garanti ederim. Hem bu sayede görecekler ki şimdiki gibi zavallı yazılar yazmayacaklar, daha iyi yazacaklar ve konuşacaklar. Bir gece olsun gözaltına alınsalar ondan sonra görecekler ki, yazacaklarına kendileri bile inanmaya başlayacaklar. En başta Habertürk’ün başına bela olan jöleli kardeşime tavsiye ederim. Hayat sadece gırgırdan ibaret değil. Bir gece gözaltına alınsa patron da dahil olmak üzere herkes yazdıklarına inanır alimallah. Haydi yandaş kardeşler. Hep beraber gözaltına.
Ha diyeceksiniz ki, bazıları içeri girdiler mi çıkamıyorlar. 2 senedir içeride olanlar var. Onları ne yapacağız peki? Bardağın dolu tarafına bakmak lazım bence. 2 senedir kira derdi yok. Kredi kartı ödeme derdi yok. Ekmek elden su gölden besleniyor bu arkadaşlar. Kenan Evren “asmayalım da besleyelim mi” diyordu mesela. Oysa Tayyip Bey kardeşimden ve mevcut iktidardan Allah razı olsun ki hiç mecburiyeti olmadığı halde 2 senedir besliyor bu gizli örgüt mensuplarını. Hem de bizlerin vergileri ile. Valla bu kadar kıyağı hiçbir Ortadoğu lideri yapamazdı. Helal sana Tayyip Bey kardeşim. Nankörlere bakma sen.

SİZİN ARKANIZDA NE VAR? - RED MART 2011

2011-04-24T12:47:00.001+03:00

RED – YENİ MEDYALOG
GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN
populistus@yahoo.com

SİZİN ARKANIZDA NE VAR?
Muhalif takılmayı adet haline getiren birtakım meymenetsiz tipinozlar iddia ediyorlar ki, Türkiye’de basın özgürlüğü yok. Hatta daha dünkü çocuk acemi Amerikan elçisi bile çıktı böyle dedi. Külliyen yalan. Bakın şimdi cümle aleme ispat edeceğim.
Ey Tayyip Bey kardeşim. Cimbom’un stadyum açılışında sana protesto yapanların Taraf’tar olmadığını biliyoruz. Sana haksız yere protesto yapan on binlerce insan o stadyuma taşıma değirmen otobüsleriyle tıpkı Cumhuriyet mitinglerinde olduğu gibi hain terörist ve anarşist Ergenekon teşkilatı tarafından getirildi. Eminiz buna. Savcılardan önce Adnan Polat’ın soruşturmasına gerek bile yok. Birisi sana protesto yapıyorsa biliyoruz ki Ergenekon üyesidir veya sempatizanıdır. Bunların hepsi de aynı tornadan çıktıkları için birbirlerine benzerler zaten. Anasını alıp gitmesi gereken o kişi bile çiftçi kılığına girmiş bir örgüt mensubuydu zaten. Üniversitelerde yumurta atanların da öğrenci kılığına girmiş Ergenekoncular olduğundan yana şüphemiz yok. Cemaat medyasının bu konuda haber yapmasına da ihtiyacımız yok. Bunların hepsi aynı gizli örgütün mensupları elbette. O stadyumda sırf senin karizmanı çizmek için düzenlenmiş bir oyundu o binlerce insanın protestosu. Ama yer mi Kasımpaşa çocuğu? Oyunu hemen bozdun maşallah. Galatasaray taraftarı kılığına girmiş on binlerce Ergenekon yandaşının arkasında bir şeyler olduğu kesindi.
Aynı şekilde sözde internet sitesi Oda TV baskınının da basın özgürlüğü ile alakası olmadığını biliyoruz. Kökü dışarıda olan bazı mihrakların yeni bir oyunu ile karşı karşıya olduğumuz su götürmez. Oda TV’nin arkasında da kim bilir hangi emlakçılar var? Yüce yargımız eminiz ki 20 sene içerisinde ortaya çıkaracaktır bu gerçeği. Zaten, Türkiye’de son 80 yılda gerçekleşen hemen her olayın arkasında bir şey olduğundan yana kuşkumuz da yok. Hattızatında Cumhuriyet’in kurulması bile bir komploydu bize göre. Göz göre göre koskoca Osmanlı’yı yıktılar ve yerine çürük çarık bir devlet kurdurdular değil mi? Allah başımızdan eksik etmesin, neyse ki Tayyip Bey kardeşim var. Ahmet Davutoğlu gibi stratejik vizyon sahibi bir bakanımız var. Yeniden o şaşalı günlere döndük elhamdülillah. Artık her Müslüman ve her Türk biliyor ki, Osmanlı’nın bile gıpta edeceği yeni bir şahlanış dönemindeyiz. Tayyip Bey kardeşim sadece bir Ortadoğu lideri değil artık. Dünya lideri. Ve hatta Kainat lideri. Bence Saylonlular bile “kim bu Tayyip Erdoğan? Kim bu Davutoğlu? Neden bizim böyle bir stratejik vizyonumuz yok” diyerek hasetlerinden yıldız savaşları bile çıkartmış durumdalar. Neyse ki AKP’nin ışık hızındaki adalet ve kalkınma gayreti ile Saylonlular Dünya’ya musallat olasıya kadar tüm kainat aynı ortak ampul sayesinde aydınlanacak inşallah. Neticede 100 küsur ışık yılı uzaklık var aramızda.
AKP iktidarının ve cemaat medyasının en hayran olduğum kabiliyeti herkesin arkasında bir şeyler olduğunu cümle aleme ispat etmiş ve diyor olmaları. Yıllar önce İslamcı kaynaklar arasında dedikodu gibi okuduğum şeylerin bir gün gerçeğe döneceğini doğrusu tahmin edemezdim. Neredeyse masonlar bile yakında boylarının ölçülerini alacaklar inşallah. Durmak yok. Yola devam değerli Başbakanım ve çok muhterem cemaatsever kardeşlerim.
GHK olarak ben şahsen bazen Kuzey Afrika’da başlayan Facebook devrimlerinden bile şüpheliyim. Neticede Facebook bir yazılım. Bu yazılımı bulan kişi Allahın bir Amerikalısı. Neymiş efendim eski okul arkadaşlarını merak etmiş. Yemez Anadolu çocuğu. Ulan bu devirde millet kardeşini bile merak etmiyor. Sen kalkıp ilkokul arkadaşlarının peşine düşüyorsun. Bunda bir bit yeniği var bence. Zuckenberg midir nedir, adam bir kere Amerikalı. Doğuştan ajan anlayacağınız. Bizdeki kökü dışarıda ulusalcıların en büyük destekçisinin Amerika olduğunu da biliyoruz. Kaddafi bile halk ayaklanmasının arkasında ‘bir şey’ olduğunu söylüyor zaten. Gerçekten de biliyoruz ki, bütün sözde devrimlerin arkasında gizli bir örgüt var hakikaten. Bir akşam STV’de Mahir Kaynak dediydi. Tüm nümayişleri bir ajan çıkartır diye. E daha ne o zaman? Rus devrimi de tıpkı Mustafa Kemal gibi sağ elini ceket arasına sıkıştıran masonlar tarafından gerçekleştirilmişti kaldı ki.
Bana göre Arapları ayaklandıran örgüt, Ergenekon ahtapotunun başka bir diğer kolu sevgili Başbakanım ve sayın savcılarım. Bu Ergenekon denen illet, görünüşe göre ulusal filan değil, düpedüz uluslararası hattızatında... Yoksa durup dururken 40 senedir koltukta oturan insanların rahatları neden bozulsun birdenbire. Ergenekon örgütü, rabbime şükürler olsun Türkiye’de başarısız olunca Arap ülkelerinde faaliyete başlamış olmalı. Bence sayın savcılarımız bu uyarımı dikkate almalılar. Hatta henüz içeri alınmayan ama tüm listesi bende bulunan aynı örgütün başka gazetecileri dışarıdan gelecek olan ‘facebook uygulamasını’ bekliyorlar. Her şey olabilir bu. Bir arkadaş tarafından gönderilen bir çiçek olabilir. Sanal bir rakı kadehi olabilir. Farmville oyunu oynarken talimat alabilirler. Veya bir arkadaşlık teklifi sayesinde de ilgili hain talimat gelebilir. Şimdiden önlem alınmaz ise aynı örgütün güzel vatanımız Türkiye’mizi dört bir yandan kuşatması an meselesi. İlk önlem olarak Facebook’a erişim durdurulmalı kanaatimce. Çünkü bunların arkasında bir şeyler olduğu kesin. Facebook’un arkasında bir şeyler olduğu kesin.
Her şeyi anlıyorum anlamasına ama bir şeyi anlamakta güçlük çekiyorum Sayın Başbakanım ve değerli iktidarsevicilerim. Öyle bir devirde yaşıyoruz ki, belli ki herkesin arkasında birş ey var. Hatta o kadar septik oldum ki, sanki 40 senedir bilmezmiş gibi ben bile arada sırada arkama dönüp bakıyorum ve “acaba benim arkamda ne var yahu” diye kendi kendime soruyorum. Fakat çok merak ediyorum. Bu kadar hain planları ortaya çıkardığınıza göre yahu sizin arkanızda ne var? Diyeceksiniz ki, bizim arkamızda halk var. Ama biliyorsunuz ben bir dostum ve her dost gibi yeri geldiğinde acı söylerim. Şahsen ben her baktığımda bu halkın arkasında kocaman bir kazıktan başka bir şey göremiyorum. Öte yandan, özellikle bu devirde arkasında kazık olan bir halka fazla güvenmemek gerek diye düşünüyorum. İşte Arapların hali ortada. Mal bulmuş Mağribi gibi yağmalıyorlar. Gerçekten yahu? Sizin arkanızda ne var?

HZ. FACEBOOK
Türkiye’de son birkaç yıldır devam eden Ergenekon operasyon ve davaları hepimizin bildiği üzere başta Ulusalcıları hedef almaktaydı. Oysa Kuzey Afrika ülkelerinde görülen halk nümayişleri gösterdi ki bizim Ulusalcı dediğimiz kesim, meğer Uluslararasılcıymışlar.
Son iki aydır yazı işlerinde yıllık iznimi kullandığım için yazı yazmadım. Televizyon seyretmedim. Birkaç istisna gün hariç, gazete almadım. Medya ile olan tüm ilişkilerimi maslahatgüzar seviyesine indirdim. Dünya devrimlerinin biricik kaynağı Hz. Facebook’a bile neredeyse girmedim. En fazla acaba beni arkadaş listesine ekleyen güzel kızlar var mı diye arada bir girdim. Fakat hemen her defasında hayal kırıklığına uğradım. Gördüm ki, GHK’yı hala bıyıklı solcular ile AKP’ye gıcık olan veya çok seven sakallı İslamcılar ekliyorlar. Bu makus talihi er geç yeneceğim. Bu sene ‘aşk’ ve hatta ‘astroloji’ hakkında bir kitabım çıkacak inşallah. Ondan sonra Facebook arkadaş listem eminim tanınmaz hale gelecek ve Facebook’a her girdiğimde gözüm gönlüm açılacak ( bıyıklılar eklemesin lütfen.).
Her neyse dostlarım. Kendimi tamamen melodic black metal dünyasına vermiş ve Wacken ile Rio’da gerçekleşecek metal festivallerine nasıl giderim hayalleri ile yaşıyordum ki hem Türkiye’de hem de dünyada bazı gelişmeler olmaktaymış. Tunus’ta başlayan ve sırayla diğer Arap uluslarını saran Hz. Facebook heyecanı yüzünden zaman zaman bazı okur dostlar ikide bir beni rahatsız edip “ne olacak bu Mısır’ın hali” veya “ne olacak bu Arapların hali” gibi anlam veremediğim canımı sıkan sorular sormaya başladılar. Ben de her defasında “Kaddafi bir 40 yıl daha oturacak” ya da “Tuz ile yenirse daha güzel olur” gibi yanıtlar veriyordum ki okur dostlar sayesinde işlerin çığırından çıktığını anladım. Bu yüzden ucundan kıyısından gündemlere bulaşmak zorunda kaldım. Doğrusu çok şaşırdım. Gündemleri en son bıraktığımda Beşiktaş bomba gibiydi ve “Aykut Kocaman gitmeli” diyenler vardı. Oysa şimdi hem Cim Bom hem BJK yerlerde sürünüyor ve şampiyonluğa oynayan tek İstanbul takımı Fenerbahçe imiş. Hatta epey bir sonra, Cim Bom’un stadyum açılışı sırasında Tayyip Bey kardeşime ne denli büyük bir haksızlık yapıldığını da öğrendim. Gerçi öğrendiğim sıra gündemler çoktan değişmiş, Tayyip Bey kardeşim ile yüce Türk ulusu başka gündemler ile, söz gelimi Kanuni’nin uçkuru ile meşgul olmaktaydı bile. Olsundu. Zararın neresinden dönülse kardı. Ben de öyle yaptım ve tek tek iki aylık tüm haberleri okudum. Anladım ki, bütün bu gündemler arasında en dikkat çeken ve sıra dışı görünen sadece Hz. Facebook’un yeryüzüne inmiş olmasıydı. Soner Yalçın’ın gözaltına alınması da dahil olmak üzere diğer gelişmeler sıradan vakalardı benim için. Her zaman olabilecek türden işlerdi anlayacağınız. Hatta Kanuni’nin uçkuru da aynı kapsamdaydı bana göre. Bu milletin uğraşacağı bir uçkur her zaman bulunabilirdi bana göre. Mühim olan büyüklüğü değil, işleviydi zaten.
Yüce Türk ve Kürt ulusunun büyük bölümü Facebook’u kız veya erkek tavlamak için kullanıyor diyen çok bilmiş medyabazlarımız var biliyorsunuz. Külliyen yalan. Ben doğrusu birçok haberi mübarek Facebook sayesinde öğrendim mesela. Şahsen ben veya benim gibi düşünen büyük medyanın bu üç beş kendini bilmez medyabazları Facebook’u bu gayeyle kullanıyor olsa bile emin olunsun ki Hz. Facebook sayesinde üç günde Tayyip Bey kardeşim bile tası tarağı toplamak zorunda kalabilir. Facebook bu. Facepipe değil kardeşlerim? Adında “book” geçiyor. Book ne demek? Kitap demek. İşte kitap bu kadar tehlikeli bir şeydir değerli dostlarım.
Ben doğrusu senelerce Hz. Mehdi gelecek ve bir gün bizi bu Yahudi zulmünden kurtaracak diyen Arap ve İslamcı kardeşlerime gülerdim. “Bu devirde Hz. Mehdi gelecek olsa bile kendini zor kurtarır” diye düşünmekteydim. Gördüm ki, Harun Yahya’nın tüm palavralarına rağmen Hz. Mehdi Adnan Oktar değilmiş. Meğer bir software’miş. Haydi Hz. Facebook bize de gel. Gel de Tayyip Bey kardeşimi kurtar artık bizim zulmümüzden.

YA PEKİ DEVLET SAYTEYSE! - LEMAN 998.SAYI

2010-12-25T16:18:00.002+02:00

GHK'dan "YA PEKİ DEVLET SAHTEYSE!" başlıklı EMPATİZAN yazısı LEMAN'ın bu haftaki sayısında okunabilir. Aziz Nesin ve Kafka'ya ithaf edilmiştir. RED'de bu ay çıkan "NE OLACAK BU MEMLEKETİN HALİ" başlıklı yazıya devletin verdiği yanıtı okuyacaksınız.

NE OLACAK BU MEMLEKETİN HALİ - YENİ MEDYALOG - RED ARALIK

2010-12-25T16:16:00.002+02:00

RED – YENİ MEDYALOG

GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN

populistus@yahoo.com

NE OLACAK BU MEMLEKETİN HALİ!

BİR UFAK

Bir zamanlar Kartal olan, ama şimdilerde Doğan görünümlü modifiye bir Şahin’e dönen Ertuğrul Özkök’ün bir türlü gerçekleşmemiş hayallerinden bir tanesi Tayyip Bey kardeşimi içmese dahi elinde bir adet şarap kadehi ile görebilmek. Gelin ata binmiş, “Ya Nasip” demiş. Ben şahsen, bu hayalin gerçekleşeceğine ihtimal vermiyorum. Yer yarılsa ve kıyamet kopsa ve hatta Allah’tan özel izin çıksa bile Tayyip Bey kardeşim eline içinde şarap olan şarap kadehi almaz. Tayyip Erdoğan, eline illa bir kadeh alacaksa bu kadeh şarap kadehi değil, rakı kadehi olur. İşte bu nedenle benim hayalimin gerçekleşme ihtimali, Özkök kardeşimin hayalinden daha gerçekçi ve hattızatında ülke menfaatlerine de daha uygun.

Bu memlekette Tayyip Erdoğan hakkında hayalleri olan tek kişi elbette Özkök değil. Benim de hayallerim var. GHK kardeşinizin en büyük hayalllerinden birisi, Tayyip Bey kardeşim ile mütevazi bir çilingir sofrasında bir ufak bitirmek. Arkası nasıl olsa gelir kanaatindeyim. Bu nedenle hayalimi bir büyük olarak sınırlamıyorum. Ufakla başlarız ve evelallah arkasından bir büyük rahat bitiririz kanatindeyim. Hatta eve gitmeden once bir de “yolluk” alırız netekim. Tayyip Bey kardeşimin nasıl olsa şöförleri var, korumaları var. Eve dönmesi mesele olmaz düşüncesindeyim. Bana gelince... Bugüne dek eve nasıl gittiysek yine öyle gideriz netekim.

Şimdiye dek ağzına alkol koyduğu şüpheli olan bir Başbakan’a sahibiz. Buna rağmen, Başbakan’ın iki kadehten sonra kafayı bulup orayı burayı dağıtacağını sananlar bence yanılıyorlar. Zaten o işi ayık kafayla da yapıyor nitekim. Ben, Tayyip Erdoğan’da çok daha fazlasını görüyorum. Baksanıza Wikileaks belgelerinde bile en dirayetli ilan edilen Başbakan o. AKP’li bir vekil öyle diyordu. “Wikileaks belgelerinde kendisinden övgüyle bahsedilen tek lider Erdoğan” diyordu o vekilcağız. Wikileaks belgelerinde dahi övgü arayan psikolojik rahatsızlığı bir kenara bırakırsak, neticede elin diplomat kılıklı CIA’sı bile Tayyip Erdoğan’ın bir oturuşta bir ufak bir de büyük bitirebileceğini bence öngörmüş. Bu hayalimizi gerçekleştirirsek sayın Başbakanımız hepsini içmeyecek zaten. Yarısını ben içerim evelallah. Tayyip Bey kardeşimi bilmem ama ben birbuçuktan sonra muhtemelen eve nasıl vardığımı bile hatırlamam. Bunca senedir egzersiz yapmama rağmen hala duracağım yeri öğrenemedim maalesef. Ben kimim ki zaten? Tayyip Bey gibi dirayetli bir liderin yanında ayık kalmam mümkün mü dostlarım?

......................................

YAZININ DEVAMINI RED ARALIK SAYISINDA OKUYABİLİRSİNİZ : )

RAKI DEVRİMİ - RED KİT - RED ARALIK

2010-12-25T16:14:00.002+02:00

RED KİT

RAKI DEVRİMİ

AKP’nin meşhur gizli gündemi basbayağı açık bir gündem oldu ama maaşallah yaygın medyamız ve muhalif öğelerin pek çoğu sırf ayyaş damgası yememek için AKP’nin yarattığı rakı zulmüne, 50.000 yıllık insanlık tarihinin en büyük icadı olan rakıya karşı giriştiği amansız savaşa gıklarını çıkaramıyorlar. Kardeşim, neden korkuyorsunuz? Sana ayyaş denilmesinden mi korkuyorsun? Sana ayyaş diyecek olan yavşaklardan mı korkuyorsunuz? Vatandaşlar memlekete adım adım “AKP ve cemaat şeriatı” getiriyorlar, hala gıkınız çıkmıyor. Sofradan daha pahalı olan rakının bir tek anlamı vardır. O da pek yakında zenginlerin dahi yasal olarak rakı içemeyecek olmalarıdır. Ve hala herkes alık alık ayakta uyumaktadır. Kalkın işkembeciye gidin. Çünkü pek yakında kolonya bile bulunmayacak bu ülkede. Ve hala bu ordu neden uyuyor? Onu da anlamış değilim. “Ordu Göreve” kardeşim. Şimdi değilse ne zaman? Bu ülkenin vatandaşları kazık vergiler yüzünden orduevlerinde rakıya ödediğiniz paranın kat kat fazlasını ödemek zorunda kalıyor kardeşim. Balyozu malyozu bırakın kardeşim. Kod adı “ Bi Büyük Bi de Ufak” adlı acil bir oyun planı hazırlayın kardeşim. Kozmik mozmik ne gerekiyorsa yapın kardeşim. Bi rakımız vardı onu da elimizden aldı bu adamlar? Vallahi siz ihtilal yapmayacaksanız bu gidişle biz devrim yapacağız. Rakı bu! Devirir adamı!

RED - YENİ MEDYALOG KASIM 2010 - SU AKAR TAYYİP BAKAR!

2010-11-23T21:40:00.000+02:00

RED – Yeni Medyalog - Gürkan Haydar Kılıçarslan
populistus@yahoo.com

SU AKAR TAYYİP BAKAR!

Başlangıçta sadece karanlık vardı. Mutlak bir sıfır Kelvin sıcaklığında soğuk bile denilemeyecek bir hiçlik vardı. Marks yoktu. Engels yoktu. Çünkü madde yoktu. Hegel de yoktu. Çünkü ortada inler gibi cinler de yoktu. 13.7 milyar yıl öncesiydi. Değil maddeymiş, enerjiymiş, fizik yasaları bile yoktu. Adına ‘kainat’ dediğimiz, ‘evren’ dediğimiz heyuladan eser yoktu. Kısaca, hiçbir şey yoktu. Hatta kapının bu tarafında Tanrı bile yoktu. Öylesine bir yokluk yaşanmaktaydı ki, Tayyip Erdoğan bile yoktu. Tayyip Bey kardeşim, çok muhtemeldir ki o sırada kalubela’da bir evren yaratmak üzere yola koyulan ve dolayısıyla pek meşgul olan Tanrı ile Belediye Başkanlığı pazarlığı yapmaktaydı.
13.7 milyar yıl önce kutsal bir geğirti ile doğan evrenin ilk varlıkları oluşmaya başladı. Saniyenin trilyon, milyar ve milyonda bir mertebelerinde oluşan bu ilk varlıklar ne Adem’di, ne Havva’ydı, ne konuşan yılanlardı ve ne de İbrahim peygamberin atıldığı ateşe körükle giden Cübbeli Ahmet Hoca’nın nefret ettiği hain kertenkelelerdi. Aslına bakarsanız, oluşan ilk varlıklar öylesine küçük ve öylesine tariften uzaktılar ki, onlar ‘atom, proton, nötron, elektron, foton’ bile değildiler. Düpedüz atom altı parçacıkların daha bir alt parçacıklarıydı. Henüz ortada ne Hidrojen ve ne de Helyum hazretleri vardı. Oluşan devasa patlamanın ardından çok ama çok küçük zaman kesirleri içinde, akıl sınırlarını zorlayan büyüklüklere ulaşan evrenin doğum sürecini bildik saniyeler ile anlatmak bile anlamsızdı. Çünkü bilindik madde, enerji ve mekan alemlerine has olan adına ‘zaman’ dediğimiz varlık dahi henüz yeni doğmaktaydı.
Her ne kadar ‘zaman’ ortada olmasa da elbette hiçliğin öte tarafındaki ilahi tarafta farklı bir ‘zaman’ varlığı yaşamaktaydı. Bizim evrenimize göre katrilyonlarca yıl gibi algılanacak meşhur kalubela döneminde bizim bildiğimiz ‘zaman’ belki yoktu ama Zaman Gazetesi vardı. Dünya zamanıyla 50.000 yıl süren her Allahın günü Arş-ı Ala’nın kapısı önüne beleş bırakılıyordu. Lakin bütün haberler, Ergenekoncu Şeytan’ın darbe planları üzerineydi. Bu gazete, büyük olasılıkla Tanrı tarafından okunmuyordu. Şeytan’ı hangi maksatla yarattığını gayet iyi bilen Tanrı, bir başka alemde Şeytan’ın din kisvesi altında ne dolaplar çevireceğini pek iyi bildiği için komplo teorilerine gülüp geçiyor olmalıydı. Zamanı sonsuz olmasına rağmen vakti kısıtlı olan Tanrı’nın kalubela yeminlerine olduğu gibi kalubela medyasının palavralarına da karnı toktu. Üstelik Tanrı’nın başka bir derdi daha vardı. 180 katrilyon yıldır süregelen Tayyip Erdoğan’ın yaptığı at pazarlığından Allah’a ‘illallah’ gelmişti. Bu nedenle Allah daha fazla beklemek istemedi. “Ol” dedi ve melekler arasında zilyonlarca yıldır süregelen dedikodular gerçek oldu. Big Bang olmuştu sonunda. Lakin bildiğimiz kainat, prematüre doğmuştu.
Büyük patlama öncesinde ‘zaman’ dahi yoktu. İşte bu nedenle bu büyük patlamanın ilk meyveleri olan parçacıkların ışık hızlarında ilerleyip bir saniyede 300.000 km yol almasına dahi gerek yoktu. İlk parçacıklar, bugünün ölçüleriyle milyonlarca ışık yılı mesafelere yine bugünün ölçüleri ile bir saniyenin çok ama çok küçük kesirleri mertebesinde ulaşmaktaydı. Doğrusu bu aceleye hiç gerek yoktu. Çünkü Tayyip Erdoğan’ın doğmasına en az 13.7 milyar dünya yılı vardı. Lakin kainat dediğimiz o malum mahlukat, olanca hızı ve cüssesiyle yerleri ve gökleri tespih tanesi gibi dizebilmek için erken doğmakta bir mahzur görmemişti. Denilebilir ki, madem büyük patlama öncesinde var olmayan madde ve enerji aleminde bildiğimiz ‘zaman’ dahi yoktu. Öyleyse ne demeye bu kainat erken doğmuştu? (Yanıt için bakınız: Erken Doğan Evren)
Büyük patlamanın ilk birkaç saniye sonrasında ilk fotonlar ve atomların oluşmasını müteakip yaklaşık birkaç yüz milyon yıl sonunda ilk yıldızlar oluşmaya başladı. Derken hemen akabinde, ilk bir milyar yıl sonunda galaksiler ve ilk birkaç milyar yılın ardından galaksi kümeleri oluştu. Bütün bu harala gürele içerisinde Dünya gezegeni ile Güneş denen yıldız ya ortalıkta yoklardı ya da araziye uymuş vaziyetteydiler. Aslına bakarsanız, ilk yıldızlar, ilk galaksiler ve ilk galaksi kümeleri büyük patlamanın hemen ertesinde yaşanan madde ile karanlık maddenin, enerji ile karanlık enerjinin mücadelesinden arta kalan artık malzemeden ibaretti. Bu ‘artık madde’ ve ‘artık enerji’ çok az miktarda ve başlangıçtaki madde ile enerjinin sadece yüzde 3’ü seviyesindeydi. Bildiğimiz evreni işte bu artık maddeler ve enerjiler oluşturuyordu. Şu koskoca kainat, o yüzde 3’lük artık malzemeden ibaretti. Büyük patlamadan doğan normal madde ile normal enerjinin yüzde 97’lik kısmı ise karanlık madde ve karanlık enerji ile girdikleri tepkime sonucunda, ilk birkaç saniye içerisinde yaşanan kozmik soykırım sonucunda gerisin geri geldiği yere dönüp yok oluyordu. Öylesine acımasız bir süreç yaşandı ki, bildiğimiz bütün madde ve enerji, bu korkunç savaşın az biraz artıklarından oluştu. Hangi atomların kalıp hangi elektronların kalmayacağının belirlendiği, hangi yıldızların ve hangi galaksilerin tasfiye edileceğine karar verilen böylesine kritik bir dönemde dahi henüz Tayyip Erdoğan’dan ses seda çıkmıyordu. Çünkü Tayyip Erdoğan ortada yoktu. Karanlık madde ile karanlık enerji bile yaratıldığı halde Tayyip Erdoğan’ın maddi dünyası henüz yaratılmış değildi. Çok muhtemeldir ki, o sıralarda kalubela’da Tayyip Erdoğan ile Tanrı arasında Siirt seçimi ile 1 Mart tezkeresinin pazarlığı yapılmaktaydı..
Her ne kadar Tayyip Erdoğan henüz yaratılmamış olsa da ‘zaman’ ilerlemekteydi ve yaklaşık 9 milyar yaşına ulaşan kainatın artık Güneş adında bir yıldızı da vardı. Bu yıldız, sayısı milyarlara ulaşan galaksi kümelerinden birinin içindeydi. Bu galaksi kümesi de içerisinde binlerce galaksi barındırıyordu. Bu binlerce galaksiden biri Samanyolu idi. Samanyolu da yaklaşık iki yüz milyon yıldız barındırıyordu. İşte bu yıldızlardan birisi olan Güneş yıldızı da kendi sistemini kurmakla meşguldü. Önceleri çok sayıda gezegene sahipti. Onlarca ve belki de düzinelerce gezegen oluşumu da aynı anda gerçekleşmekteydi. Söz konusu olan ‘an’, yaklaşık bir milyar Dünya yılına eşdeğerdi.
İlk bir milyar yıl sonunda Güneş sistemi içerisinde hatırı sayılır miktarda gezegenler oluşmuştu. Bu gezegenler ikide bir kafa kafaya tokuşuyorlar ve yine ikide bir büyüyor ve küçülüyorlardı. Bu tokuşmalar sonucunda bir zamanlar devasa bir gezegen olan Merkür bile cücük kalmıştı. Hatta Dünya gezegenine arkadan çarpan ve yüzde yüz kusurlu olan bir başka gezegen sayesinde ortaya bir gezegen ve bir uydu çıkmıştı. Ay dediğimiz Dünya uydusu da böylece meydana gelmiş ve böylece ileride Dünya gezegeninde yaşamı oluşturacak önemli adımlardan biri daha atılmıştı. İşin ilginç yanı, bütün bu cümbüş yaşanırken hala Tayyip Erdoğan ortada yoktu. Çok muhtemeldir ki, bu sıralarda kalubela’da Tayyip Erdoğan ile Tanrı arasında Dolmabahçe ve Ergenekon pazarlıkları yapılmaktaydı. Yandaş ve yalaka medyanın yaratılış efsanesi olarak bilinen bu pazarlık süredursun, Dünya gezegeni her Allah’ın bin yılında çok sayıda kuyruklu yıldızdan sopa yemekteydi. O sıralarda gezegenin yüzeyi ateş topuydu. Her taraf ateş içindeydi ve tam anlamıyla cehennem şartları yaşanmaktaydı. Fakat milyonlarca yıl süren bu kuyrukluyıldız yağmurları ile şartlar değişmeye başladı.
İlk bir milyar yılın sonlarına ulaşıldığı esnalarda beklenmedik hadiseler yaşanmaya başladı. Dünyaya düşen ve ileride Kuiper kuşağı ve Oort Bulutu olarak adlanacak çok ama çok uzak diyarlardan gelen kuyruklu yıldızlar dünyada denizleri, okyanusları, gölleri ve akarsuları oluşturmaya başlamışlardı. Her biri tonlarca buz halinde su barındıran kuyruklu yıldızlar hem organik sayılacak ilk molekülleri ve hem de hayatın en vazgeçilmezi olan su denen maddeyi adrese teslim dünyaya getiriyorlardı. İlk bir milyar yıldan sonra gelen ikinci milyar yıl sonunda Dünya gezegeni suyla dolmuş ve ilk ilkel canlılar oluşmuşlardı bile. Bütün bu süreç içerisinde Tayyip Erdoğan’dan hala haber alınamıyordu. Çok muhtemeldir ki Tayyip Erdoğan o sırada Tanrı ile HSYK ve Başkanlık pazarlığı yapmaktaydı.
Diğer gezegenlerin aksine oldukça büyük bir uydu sahibi olan Dünya gezegeni, uydusu olan Ay’ın çılgın çekim gücü sayesinde oluşan gelgitler ile denizlerde başlayan canlılığa karada da hayat olduğunu öğretiyordu. Karalar soğumuş ve gezegenin atmosferi de oksijen ile dolmuştu. Bitkiler çoktan dünyayı yeşile bürümüştü. Okyanuslardan sıkılan bazı mahlukatlar yavaş yavaş karaya çıkmışlar ve birkaç milyar yıl daha sürecek bir zaman süreci sonunda meme sahibi bile olmuşlardı. Arada sırada devasa astreoidler yepyeni hayat malzemeleri getirmekle beraber gezegen üzerindeki oluşan hayatı ve canlılığı adeta silip süpürüyordu. Fakat bir defa kendisine yol bulan hayat, hiçbir engel tanımıyordu. Yeniden bütün gezegeni istila ediyordu. Öyle ki, 65 milyon önce ortadan kalkan dinozorlardan iki yüz milyon yıl önce neredeyse tüm hayat, gezegen üzerinden silinecekti. Çok daha korkunç bir felaket yaşanmıştı. Dinozorların yaşadığı felaket, önceki felaketin yanında küresel ısınma kadar önemsiz bile sayılabilirdi. Lakin olan olmuştu artık. Adem ile Havva’dan ve Tayyip Erdoğan;’dan henüz ses seda olmamasına rağmen dinozorların yokluğunu fırsat bilen memeliler gezegen üzerinde tıpkı böcekler gibi yayılmaya başlamışlardı.
Derken dünya tarihini sonsuza dek değiştirecek bazı olaylar yaşanmaya başladı. Evren 13.7 milyar yaşına yaklaştığı sıralarda, bazı maymuna benzeyen memeliler, alet kullanmaya ve homurdanarak dahi olsa konuşmaya başladılar. Bu alet edavat kullanma ve homurdanma kabiliyetinin etkileri, korkunç bir zincirleme reaksiyona neden oldu. Ve nihayet milyarlarca yıldır beklenen Tayyip Erdoğan dünyaya geldi. Beraberinde bütün yandaşları, yalakaları, cemaatleri, hakimleri, çevreye mal gözüyle bakan çevre bakanları ve hatta Ardıçgilleri dahi Dünya üzerinde yaşamaya başladılar. Adem ile Havva’nın gelip gelmediği hiç bir zaman ispatlanamasa dahi artık Tayyip Erdoğan gelmişti. Bütün bu gelişmeler için 13.7 milyar yıl beklenmesi gerekmişti..
Güneş ve Dünya’nın oluştuğu anı 1 Ocak ile tanımladığımızda Dünya gezegeninin yaşadığı süreçlerin yanında Tayyip Erdoğan ve şürekasının ortaya çıkma anı 31 Aralık akşamı saat 8’e tekabül etmekteydi. Peki bu 365 gün boyunca neler yaşanmıştı? Yılın ilk 9 ayı, yukarıda özetlendiği şekilde okyanusların oluşumu, karaların şekillenmesi ve ilk canlıların ortaya çıkması ile geçmişti. Kalan son 3 ay boyunca karalar şekillenirken canlılar şekillenmeye ve çeşitlenmeye başlamıştı. Dünya gezegeninin şekillenmesini sağlayan en önemli oyunculardan birisi de hiç şüphesiz dereler ve akarsulardı.
Maymunlardan farklı bir evrim çizgisine ulaşıp Tayyip Erdoğan ve yandaşlarının doğmasına kadar geçen süre yaklaşık 50.000 yıllık bir süreçti. 50.000 yılın 4.600.000.000 (4.6 milyon yıl) yanında esamisi ne kadar okunursa İnsan türünün bu gezegeni sahiplenmesi de o kadar anlamlı olsa gerek. 13.700.000.000 yıl önce Evren doğmuş. 4.6 milyar yıl önce Güneş ve Dünya oluşmuş. Sadece 50.000 yıl önce ilk insanlardan ve sadece birkaç on bin yıl öncesinde ilk uygarlık izlerinden bahsedebiliyoruz. Peki ya elektriğe dayalı uygarlığımız ne kadar? Şunun şurasında sadece 100, evet sadece yüz küsur yıllık bir geçmişe sahip elektrikli bir uygarlığımız var. Ve bir de, sadece 8-10 bin yıl önce Adem ile Havva’dan geldiğine inanan Tayyip Erdoğan adında bir Başbakanımız var. 13.7 milyar yıldır beklenen Tayyip Erdoğan bakın mealen ne diyor?
“Ey Türk milleti. Yıllarca bu sular boşuna aktı. Öyle trene bakar gibi baktınız. Artık bu makus talihi tersine çevireceğiz. O sular boşuna akmayacak. Meymenetsiz solcular yüzünden bu sular boşuna akmayacak. Gerekirse SİT’i sittir edeceğiz ve o derelere 44 tane Hidroelektrik santral dikeceğiz” İkizdere vadisini ele geçirmeye çalışan kainatımızın ve gezegenimizin ortağı olduğundan şüphelendiğim Tayyip Erdoğan’ın çılgın HES projesi SİT engeline takıldıktan sonra malum Başbakan işte böyle dedi. “O sular boşa akmayacak” dedi.
Eh be kardeşim! Yahu sen neredeydin 4.5 milyar küsur yıldır? Yahu bu dereler, bu akarsular milyarlarca yıldır boşu boşuna akarken sen neredeydin be güzel kardeşim? Sen kalubela’da Tanrı ile pazarlık üstüne pazarlık yaparken bütün bu İkizdere vadisi derelerini Tanrı boşuna mı akıttı a benim güzel kardeşim? Allah, biz bilmeden bu dereleri sen HES yapasın diye mi yaptı canım kardeşim? Ampullerin sadece derelerden elde edilecek elektrik ile yanmadığını bilen bir tane akıllı mühendisiniz yok mu sizin kardeşim? Biz bilmeden Tanrı ile HES pazarlığı da mı yaptın ciğer kardeşim? Yahu sen hiç mi ilim bilim okumadan Başbakan oldun be kardeşim? Bir derenin veya bir akarsuyun boşa aktığını sizlere öğreten sağcı zihniyetin anasını satsanız kilosu kaç para eder be güzel kardeşim? Yahu bir derenin boşa aktığı nerede görülmüş be biraderim? Hoca’nın yanında onlarca yıl boyunca sadece koynunda cevşen ipi olarak mı durdunuz be kardeşim? İTÜ Makine’yi derece ile bitirdiğini iddia eden Hoca’nızdan bir gün olsun bir derenin boşla aktığını duydunuz mu kardeşim? İnsan huyundan suyundan kapardı be kardeşim. Böyle bir traji-mizah dünyada görüldü mü kardeşim? Bir derenin boşa aktığını ilan eden ilk Başbakan ile karşı karşıya kalmanın ne kadar eğlenceli ama bir o kadar acıklı ve yorucu olduğunu anlatmanın ne kadar zor olduğunu biliyor musun be kardeşim? Kaç saattir buna uğraşan bu GHK’ya yazık değil mi kardeşim?
“Su akarken küpünü doldur” diyen bir kültürümüz var bizim. Ama bu söz, periyodik olarak yaşanan kuraklıklar nedeniyle üretilmiş bir söz. Bu sözü söyleyen atalar nereden bilsinler, açgözlü torunlarının din kisveleri altında sıradan bir sağcı olup Allah’ın milyarlarca yıldır akıttığı suları bile yandaşlara peşkeş çekmek için yırtınacaklarını? Güç ve iktidar, Firavun’u tanrılaştırmıştı. Bizim firavunların durumu da maalesef aynı seyirde gidiyor. Bir süre sonra gezegeni ve kainatı bile sahiplenmeye giden söz konusu güç ve iktidar sarhoşluğuna GHK’dan naçizane tavsiyeler olacak.
Bence AKP iktidarı, amblemi olan ampulden ilham alıp sadece milyarlarca yıldır boşa akan dereleri akarsuları değil, havayı, rüzgarı ve hatta güneşi de işletip yabancılara ve yandaşlara satmalı. Bu güneş denen yıldız var ya Tayyip Bey kardeşim... Daha en az 5 milyar yıl daha yanacak orda. Bence sıkı para kazanırsınız güneşten. Boşu boşuna yanıp duruyor orada. Dünyaya gelen enerjisi, dızdığının dızdığı. Yüzde 99.99’u diğer gezegenlerde ve uzay boşluğunda heba olup gidiyor. Bence yap-işlet-devret sistemi ile güneşi satın gitsin, anasını satayım. Düşünsenize! 5 koca milyar yıl! 5 milyar yıllığına bir konsorsiyuma kiralarsınız olur biter. İsraf olmasın derim. Zaten 5 milyar yıl boşuna yanmış orada. Bir 5 milyar yıl daha boşuna yanmasın. Lakin 5 milyar yıldan sonra siz cehennemde kaç milyar yıl yanarsınız? Ben doğrusu bilmiyorum. E onun pazarlığını da kalubela’da yapmışsınızdır herhalde.
Aslında sadece İkizdere’yi değil, AKP’yi de SİT ilan etmek gerek. Gelecek kuşaklara ibret olsun diye AKP’yi olduğu gibi korumak lazım. İnsan denen eşref-i mahlukatın hangi badireleri atlatıp evrimleşerek yeryüzüne halife olduğunu daha iyi anlatacak bir örnek yok bu ülkede çünkü.
Dereler gürül gürül denizlere aksın. Güneş denizleri buharlaştırsın. Bulutlar toplansın. Şimşekler çaksın. Yıldırımlar düşsün. Yağmurlar dağlara insin. Ovaları sulasın. Yeniden doğsun dereler. Taşsınlar hatta. Aksınlar boşu boşuna dereler. Dünyaya verilen mühlete dek boşuna aksın dereler. Kimse ağlamasın. Dereler boşa aksın ama gözyaşları boşa akmasın. Unutulmasın ki, Allah, Şeytan’a bile Tayyip Erdoğan’dan daha uzun bir mühlet verdi. Fakat bir yandan ‘şüpheci insan’ kendi kendine soruyor. Yoksa, diyor... Lakin bir şeyden şüphemiz yok. Türk’ün kafasını kaldırıp suya bakacak hali kalmadı artık. Olsa olsa... Su akacak, Tayyip Bakacak!

ERKEN DOĞAN EVREN - RED KASIM 2010

2010-11-23T21:37:00.002+02:00

ERKEN DOĞAN EVREN

İçinde yaşadığımız evrenin sezaryen ile mi yoksa doğal yollarla mı doğduğunu doğrusu bilmiyoruz. O kadar bilmiyoruz ki, değil Tayyip Erdoğan, Stephen Hawking bile bilmiyor. Bu yüzden günümüzün bilim ikonu haline getirilen Hawking, her 10 senede bir farklı konuşuyor. Malum ve meşhur ‘Zamanın Kısa Tarihi’ adlı popüler bilim kitabını yazıp yayıncısını zengin ettiği yıllarda “aslında Tanrı var” demesine rağmen, geçenlerde yayınladığı son kitabında “aslında Tanrı yok” dedi ve yeni bir satış stratejisi içinde olduğunu gösterdi. Böylece dünyanın en dinci ve en yobaz insanlarını barındıran iki ülkesi olan ABD ve Türkiye yobazlarını kendisine hedef okur kitlesi olarak seçmediğini, daha çok şüpheci Avrupa okurları için yazdığını ispatlamış oldu. Bir önceki kitabı, dünya çapında ‘mümin ve mümine’ okurlar için yazılmışken, Stephen Hawking son kitabını Avrupa’da yükselen son inanç değeri olan ‘şüphecilik’ üzerine oturttu. Bu konuda Hawking’i suçlayamayız. Liberal ve haydut piyasa ekonomisi içerisinde Hawking ve yayıncıları istedikleri okur kitlesini seçebilirler. Lakin Stephen Hawking “aslında Tanrı da yokmuş yahu” dediğinde Amerikalı ve Türk yobazların tepki göstermesine şaşmak ve nazik bir “çüş” demek durumundayız. Daha üç ile ikinin çarpılınca neden altı ettiğini anlamayan Amerikalı ve Türk yobazların internet üzerinden Stephen Hawking’e fizik öğretmeye kalkmaları yüzünden ben şahsen kainatın sezaryenle doğurtulduğuna ve hatta vaktinden pek erken doğduğuna kanaat getirdim. Amerikalı ve Türk cemaatçi evanjeliklerin “Kardeşim, yerçekimini görüyor musun? Görmüyorsun. E o zaman neden Allah’a inanmıyorsun? Kör müsün be öküz? Allah da var, Tanrı da var ve seni sonsuza dek yakacak” şeklinde özetlenebilecek üstün fizik bilgileri sayesinde ikinci bir şeyden daha emin olduğumu söylemeliyim. Erken doğumundan bu yana 13.7 milyar yıl geçmesine rağmen, bu evren henüz bebeklik çağını yaşıyor. Zaten bu kainat olgunluk çağını yaşıyor olsaydı, Hadi Uluengin ve İsmet Berkan adlı zatlar Hürriyet’te köşe işgal ediyor olmazlar, sadece gazetelerin internet sayfalarına eğlencelik yorum bırakırlardı değerli dostlar. İstatistik üzerine kurulu Kuantum mekaniği böyle söylüyor. Ben değil. Prematüre doğmasaydı bu evren, elbette Amerikalı ve Türklerin yüzde 80’i konuşan yılanlara inanmayacak, gazete köşeleri internet yorumcularına kalmayacak ve en önemlisi derelerin boşa aktığını söyleyecek bir Başbakanı seçim üstüne seçim kazanmamış olacaktı. Yaşadığımız tüm meseleler, aslında erken doğan evrenin geçici olmasını dilediğimiz arızalarından ibaret.

HALLOWEEN DUASI - RED KASIM 2010 ( RED KİT YAZILARI )

2010-11-23T21:35:00.002+02:00

RED KİT
HALLOWEEN DUASI

Gözünü HES bürümüş olan bir Başbakana sahip olan bir ülke, aslında
kalkınmasa da olur. Taksim’de yaşanan bir patlamanın ardından bu patlamanın ardında dahi HES’leri istemeyen birtakım ‘karanlık odakların’ olduğunu söyleyen bir Başbakan’a sahip ülkenin elektriksiz kalıp mum yakıp haline yanması bence daha hayırlıdır. Çünkü böyle bir iddiayı dile getirmek için ruhen sıkıntı içinde olmak gerekir. Eğer böyle bir sıkıntı varsa o ülkenin kalkınması şansa kalmış demektir. Bence o ülke, acilen kalkınmaya ara vermeli ve o Başbakanı ivedilikle yeşillikler ve dereler ortasında doom metal eşliğinde dinlendirmelidir.
Dünyanın en pahalı benzinin satıldığı, dünyanın en pahalı etlerinin satıldığı bir ülke hakkında kalkınma palavraları sıkan bir zihniyetin bir bomba eylemi ardından soruşturma için birkaç gün dahi beklemeden kafasındaki düşmanları hedef göstermesi aslında doğaldır. Fakat bu çırpınışlar niye? Tayyip Erdoğan’ın HES’ler için çırpınması tek bir şeyi kanıtlıyor. Yandaşlara ve yabancı sermayeye dağıtılacak pasta bir hayli büyükmüş demek.
Pek Yakında Tarkan başta olmak üzere çevre ve memleket hakkında az buçuk derdi olan herkes ‘terörist’ damgası yemeye hazır olsun. Taraf’ı, Zaman’ı, Sabah’ı cümle yandaş yalakasıyla beraber hep beraber çevrecilere saldıracaklar galiba. Yahu solcuyu, komünisti, ulusalcıyı, MHP’yi, herkesi anladım da gariban çevrecilerden ne istediniz birader? Şu mübarek 31 Ekim Halloween gecesinde dilerim kafanıza 44 tane HES düşsün, 250.000 volt elektrik çarpsın cümle cemaatinizi. Allianoi’de yaşamış antik halkın hayaletleri de her gece altınıza işetsin sizi.

KAÇ PARA? - RED KASIM 2010

2010-11-23T21:28:00.002+02:00

KAÇ PARA?

Bir ülkenin Başbakanı “bu sular boşa akıyor” diye bir beyanatta bulunduğu zaman o ülkede birtakım insanların “Hopdediks kardeşim” diyerek çıkmasını beklersiniz değil mi? Lakin burası Türkiye. İşte Oktay Ekşi’nin başına gelenler de ortada. Adamcağız 40 senedir efendi efendi yazdı durdu. Baktı bir şey olmuyor. En sonunda kendisini istifaya zorlayan üst yönetimin taleplerini karşılamak üzere istifaya karar verdi ve istifa etmeden önce “ananızı bile satarsınız” dedi de öyle gitti. Aslına bakarsanız, Oktay Ekşi’nin Hürriyet başyazarlığından ayrılma vakti geleli yaklaşık 20 sene olmuştu. Ayrılırken küfür edecek bir başyazar olduğunu bilseydim yemin billah Oktay Ekşi’yi 30 senedir okurdum. Oktay Ekşi’nin küfür olarak algılanan ifadesi ‘BİZE’ göre sadece bir iltifat! Ülke kalkınması palavrası altında otları, börtüleri, böcekleri sattınız. Allahın suyuna deresine göz diktiniz. Böyle bir durum karşısında makul bir insanın söyleyeceği sözü söylemiş Oktay Ekşi. Kedi kedi olalı kırk yılda bir fare tutmuş, ne var bunda?

SU AKAR TAYYİP BAKAR

2010-11-09T01:51:00.002+02:00

RED KASIM 2010

Gürkan Haydar Kılıçarslan

SU AKAR TAYYİP BAKAR!

Başlangıçta sadece karanlık vardı. Mutlak bir sıfır Kelvin sıcaklığında soğuk bile denilemeyecek bir hiçlik vardı. Marks yoktu. Engels yoktu. Çünkü madde yoktu. Hegel de yoktu. Çünkü ortada inler gibi cinler de yoktu. 13.7 milyar yıl öncesiydi. Değil maddeymiş, enerjiymiş, fizik yasaları bile yoktu. Adına ‘kainat’ dediğimiz, ‘evren’ dediğimiz heyuladan eser yoktu. Kısaca, hiçbir şey yoktu. Hatta kapının bu tarafında Tanrı bile yoktu. Öylesine bir yokluk yaşanmaktaydı ki, Tayyip Erdoğan bile yoktu. Tayyip Bey kardeşim, çok muhtemeldir ki o sırada kalubela’da bir evren yaratmak üzere yola koyulan ve dolayısıyla pek meşgul olan Tanrı ile Belediye Başkanlığı pazarlığı yapmaktaydı.

..................

...................

Devamı dolu dolu Red'de Yeni Medyalog sayfalarında. Bonus olarak "ERKEN DOĞAN EVREN"...

RED KİT köşesinde GHK'dan "HALLOWEEN DUASI" ve Oktay Ekşi'nin malum küfrü üzerine... "KAÇ PARA?" adlı mini yazılar.

TÜYAP KİTAP FUARI İMZA GÜNÜ

2010-11-06T00:27:00.002+02:00

Degerli dostlar,GHK dostunuz Tüyap kitap fuarında 7 Kasım Pazar gunu saat 15'te Leman standında imza gununde olacaktır. Gelecek dostlara duyurulur. Gelirseniz iki sohbet muhabbet ederiz. GHK2'yi boynu bukuk bırakmayacaklara ve gelmek istedigi halde gelemeyeceklere de elbette sevgiler selamlar.Bu arada bu ay da dopdolu olan RED'in Kasım sayısı haftasonu bayilerde."SU AKAR TAYYİP BAKAR" başlıklı gürül gürül akan uzun soluklu bir GHK yazısı RED'de. Tayyip Erdoğan'in yaratılış efsanesini okuyacaksınız bu yazıda. Her zaman oldugu gibi herkes sustuğunda ve korktuğunda konuşacak, yazacak ve korkmayacak bir GHK klonu elbette vardır sizlerin sayesinde.

Kismetse 2011'de cikacak olan 2 adet yeni kitap ile gorusmek ümidiyle.

GHK BİR KEZ DAHA TÜYAP KİTAP FUARI'NDA İMZA GÜNÜNDE

2010-10-15T22:36:00.004+03:00

GHK, 6 Kasım 2010 Cumartesi 29. Tüyap Kitap Fuarı'nda LeMan standında imza gününde olacak. Dostlarla söyleşecek. Bir yıl nasıl çabuk gelmiş geçmiş diye geyik yapacak.

İkinci kitabın sırlarını okur dostlarıyla paylaşacak.

MALENA

2010-10-15T22:33:00.002+03:00

MALENA

Malena İtalya'dır. Malena insanlıktır. Bu film cinnet ile huzur arasında keyifli bir seyirdir. Lakin filmi izleyen ve imdb ile rotten'da yorum yapan sivrisineklerin çoğu Monica'nın peşinden koşturan çocuklar gibi. akıllar iki bacak arasında sıkışmış kalmış. Tornatore'dan bir diğer başyapıt!

TAKEN

2010-10-15T22:31:00.001+03:00

TAKEN

Luc Besson'ın parmağının değdiği bir film. Liam Nesson After Life'daki gibi dokturuyor. Tam bir intikam filmi. Tarantino bile bu kadarını yapamadı.

MACHETE

2010-10-15T22:24:00.002+03:00

MACHETE

ortalık kan golune dönerken kahkaha attıran bir diğer Rodriguez filmi. neo-con senatör robert de niro için babasının intikamını alan lindsay lohan için seyretmek vacip ötesidir.

TEŞEKKÜRLER TÜRKİYE!

2010-10-15T22:21:00.001+03:00

TEŞEKKÜRLER TÜRKİYE!

GHK'nın hangi bedduası tuttu ve yeni bedduası ne?

GHK'dan "Teşekkürler Türkiye" başlıklı yeni Medyalog yazısı ile "Küfür Etme Özgürlüğü" başlıklı Red Kit yazıları RED'in Ekim sayısında. Bayilerde.

EL-FATİHA

2010-09-13T19:49:00.002+03:00

EL-FATİHA

Tayyip Bey kardeşim referandum sonrası yaptığı balkon teşekkürü sonunda neredeyse Aziz Nesin'in ruhuna Fatiha okuyacaktı. Leman'daki tavsiyeme uyup gece yarısı şükür namazından sonra okuduğuna eminim. Ben şahsen okudum.

GHK'DAN EVETÇİLERE TEŞEKKÜR

2010-09-13T19:39:00.002+03:00

GHK'DAN EVETÇİLERE TEŞEKKÜR

Referandumda 'evet' oyu veren tüm dostlarıma ve yurdum insanlarına teşekkür ederim. Önüne gelen herşeye evet diyenler sayesinde GHK'ya dolu ekmek çıkacak ve tüm GHK okurları şimdiye dek eğlenmedikleri kadar bol bol eğlenecekler. Faşizm eninde sonunda kaybeder. Mühim olan, evetçilerin yarattığı bu faşizm canavarı bertar...af olana kadar tüm GHK okurlarının hoşça vakit geçirmesi!

2010 CEMAAT DARBESİ

2010-09-09T03:09:00.004+03:00

2010 CEMAAT DARBESİ

Değerli Dostlar,

GHK'dan RED eylül sayısında "2010 cemaat darbesi" başlıklı yazı mevcuttur. Blogda yayına girmesi biraz zaman alır. Bence dergiyi satın almak daha iyidir.

Yalancının Mumu 12 Eylül'e Kadar Yanar

2010-08-12T01:48:00.001+03:00

Degerli Dostlar,

GHK, Leman'da "Yalancının Mumu 12 Eylül'e Kadar Yanar" başlıklı Empatizan yazısı ile sahaya dönmüştür.

Selamlar, hürmetler, sevgiler.

Bir Lokma Bir Vicdan

2010-04-18T15:48:00.003+03:00

Denizleri idama gönderen piyonlardan biri, bir lokma yüzünden 86 yaşında boğularak ölmüş. Bu hadiseye "supernatural-doğaüstü" izahat getirmeye çalışmanın alemi yok. Vicdan dediğin şey, gün olur lokma olur, adamın boğazında kalıverir. İlahi adalet yoktur. Adaletin tek yuvası her bireyin kendi vicdanıdır.

Bu arada bugünlerde tencere tava satar demokrasi pazarlayan huysuz demokratların alayının bu idamlara bayram ettiklerini de unutmayalım ve unutturmayalım.

şeytan bunun neresinde? - RED NİSAN

2010-04-07T01:00:00.003+03:00

GHK'dan "şeytan bunun neresinde" başlıklı Nisan ayı Red yazısı RED'de : ) Bayilerde. Son zamanların en sıkı GHK yazısı olduğunu bazı okur dostlar ilettiler bile.

GHK

DÜNYADA YILIN FESTİVALİ

2010-03-21T23:42:00.002+02:00

Henüz 3. senesinde bir festival ama şu listeye bakin hele... Sadece Turkiye'de degil, dünyada yilin festivali bu...

AMORPHIS, OVERKILL, KORPIKLAANI, SABATON, CANNIBAL CORPSE, OBITUARY, NEVERMORE, DARK FUNERAL... say say bitmiyor...

Unirock Open Air Festival III
July 02 - 04, 2010
Maçka Küçükçiftlik Park in Istanbul, Turkey

Unirock running order so far :
2 JULY 2010 FRIDAY : CANNIBAL CORPSE, OVERKILL, ENTOMBED

3 JULY 2010 SATURDAY : AMORPHIS, GRAVE DIGGER

4 JULY 2010 SUNDAY : NEVERMORE, OBITUARY, HEAVEN SHALL BURN, KORPIKLAANI

date not yet fixed : NECROPHAGIST, DARK FUNERAL, SABATON, BELPHEGOR

F TİPİ FRANKENSTEIN - RED

2010-03-07T16:28:00.002+02:00

Degerli Dostlar,

GHK'dan "F Tipi Frankenstein" başlıklı yazi, RED'in Mart sayisinda.

BİR PSİKOLOJİK SAVAŞ TAKTİĞİ : FUTURİSTİK GAZETECİLİK

2010-02-17T22:19:00.001+02:00

RED – YENİ MEDYALOG
Gürkan Haydar Kılıçarslan
populistus@yahoo.com

BİR PSİKOLOJİK SAVAŞ TAKTİĞİ : FUTURİSTİK GAZETECİLİK

Göbbels, Hitler’in bir numaralı yandaşıydı. Yandaşlıkta o kadar ileri gitti ki, 30 Nisan 1945’de intihar eden Adolf Hitler’den sonra sadece bir gün bile olsa faşist Almanya’nın lideri oldu. Hitler’den sadece bir gün sonra, o da faşizmin mutlak sonuna biat etti. Ailesiyle beraber intihar etti. Dünyayı perişan etti ve geberdi gitti.
Göbbels veya onun ayarında bir medya dehası olmasaydı ne olurdu? Hiç şüphesiz tarih değişirdi. Değişimin olumlu olacağını tahmin etmek için dahi olmaya gerek yok. Kim bilir, belki de Hitler bu kadar kendinden geçmezdi bile denilebilir. Hitler’in hitabet yeteneği ve konuşmalarında kullandığı söylemler, büyük ölçüde Göbbels tekniklerine dayanıyordu. Göbbels, zamanın ruhuna göre o kadar iyiydi ki, Nazi yalanlarına Naziler de inanıyorlardı. Bırakınız Hitler’i, Göbbels’in kendisi bile tarihin en büyük palavralarına bir süre sonra inanmaya başlanmıştı. Bir propagandistin en büyük başarısı da zaten burada saklıydı.
Yüzyıl başlarında dünyanın en nitelikli üniversitelerine sahip olmuş Almanya’nın on yıl kadar bir süre dahilinde aklını kaçırıp dünyaya bela olmasının altında yatan nedenleri uzun uzadıya irdeleyecek değilim. Tarihçiler ne derlerse desinler, yenilene dek sağlanan Nazi başarılarının iki anahtarı vardı. Birisi tank, diğeri de propaganda ve/veya medya idi. Bütün diğer aygıtları temsil eden bu iki anahtar, gerçekte Alman burjuvazisinin çokça para kazandığı iki temel ürünü idi. Tank, fiziksel savaş kapılarının anahtarı iken propaganda ve bu propagandanın kullanıldığı medya, psikolojik savaş kapılarının anahtarı idi. Fiziksel savaş öncesinde ve sırasında çokça kullanılacak bu anahtar, sayısız tanktan daha değerli olabilirdi.
Faşistler için demokrasi bir araç ve amaç da değildi. Çünkü demokrasinin bir Yahudi kadar kıymeti de yoktu. İşin gerçeği, Alman demokrasisi, sadece Alman burjuvazisi için bir araçtı. Başta sol fraksiyonlar olmak üzere Alman kapitalizminin ne kadar düşmanı veya rakibi varsa tüm sosyal unsurları ortadan kaldırma amacı için kullanılacak bir araçtı. Bu nedenle sanılanın aksine, Almanya’yı Naziler teslim almadı. Alman burjuvazisi, iktidarı Nazilere altın tepside sundu. Şekil olarak, Naziler iktidara burjuva demokrasisi sayesinde geldiler. Ve bu gerçeklik, dünyaya egemen olan burjuva demokrasisinin tarihinin alnından çıkmayacak kapkara bir leke olarak duruyor.
Her ne kadar Tayyip Erdoğan, sanki memlekete yetmiş ve artmış gibi tüm dünyaya akıl vermeye çalışsa da Anti-Semitizm ile İslamofobia denilen kavramlar birbirleri ile zerre kadar ilgisi olmayan iki ayrı şeydir. Elma ile armut bile birbirine daha çok benzer. Bir ırka ‘anti’ olmak ve düşman olmak ile bir dinden korkmak arasında dağlar kadar fark vardır. Bunu da aslında bizzat ılımlı ılımsız İslamcı ideolojiler ispat ediyor. Siyonizm ile Yahudilik arasındaki sınırları kestiremeyen İslamcı ideolojilerin ‘Yahudi olana’ karşı duydukları hisler aşikardır. ‘Yahudi olan şeylerden’ tersinden anladıkları Kuran hükümleri nedeniyle pek değil hiç hazzetmeyen iktidarcı ve sözde İslamcı gelenek için Yahudi soykırımının değersiz olduğunu Darfur örneği de zaten yeterince kanıtlıyor. Bu nedenle Sudan’da yaşanan soykırımı görmeyenlerin, Irak’ta katledilen bir milyon insana ses çıkarmaya cüret edemeyenlerin, Çeçenistan’a duyarsız kalıp bir tiran olan Putin ile dostluk kuranların, bıraktık dünya alemi; Tekel işçilerine avuçlarını yalamaları gerektiğini söyleyenlerin 3-5 milyon Yahudi’nin 1939 ile 1945 arasında soykırıma uğramış olmasına üzülmelerini kimse beklemesin. Rakamın çılgınlığı da bir anlam ifade etmez. Sudan’da yaşananların bir soykırım olduğunu anlamak istemeyen bir zihniyete isterseniz ikinci dünya savaşı’nda 25 milyon Yahudi öldürüldü deseniz de bir anlamı yoktur. İnanmazlar size. Hatta, Adnan Oktar grubunun temsil ettiği üzere, İran diktatörü Ahmedinejad gibi Holocaust’un Yahudilerin bir propagandası olduğuna iman edenler de vardır. Peki ama bunun nedeni nedir? Dünyanın gördüğü en popüler faşizm hakkında sağlıklı değerlendirme yapmamanın altında yatan bilinçaltı neyin eseridir?
Göbbels ve Hitler, her ikisi de 1918 yılında ağır bir yenilgiye uğramış Almanya’nın yetiştirdiği kimselerdi. Elbette tamamen şansa, kadere, kısmete dayalı bir yükseliş trendinde olmadılar. Küresel bir sermaye değişimi yaşanması ve ‘yeni dünya düzeni’ kehanetlerinin adım adım gerçekleşebilmesi için türlü oyunlar da oynandı. Ne var ki, her türlü komplo veya oyun, bu savaşta planlı bir Yahudi soykırımı olmadığını göstermiyor. Bazıları ve bizde de kimi sözde İslamcılar bu sayının çok abartıldığını söylerler. 1 sayısı 5’ten pek küçük diye, 5 veya daha fazla milyon Yahudi ölmediğini, en fazla 1 milyon Yahudi’nin öldürüldüğünü söyleyip akılları sıra Siyonizm ile mücadele ettiğini sananlar bile vardır. Bütün büyük sayıların aynı kapıya çıktığını umursamazlar pek. Bu umursamayışın altında yatan neden ise Darfur’da soykırım olduğuna inanmayan zihniyet ile aynıdır. Çünkü söz konusu zihniyet, yenik bir zihniyettir. Üstelik bu yenilgi, Nazilerinkinden çok daha eski bir geçmişe dayanmaktadır. Hilafetin ortadan kaldırıldığı tarihten daha eski tarihlere uzanan, laik Batı dünyasının ilk yengileri elde etmeye başladığı zamanlarda yaşanan bir yenilginin genetiğinden bahsetmek zorundayız. Yazık ki bu zihniyet ile Göbbels ve Hitler’in zihniyeti, paralel evrenlerde yaşıyorlar. Bir Nazi gözünde demokrasinin değeri nasıl ki bir Yahudi kadarsa, bir sözde İslamcı gözündeki demokrasinin kıymeti de Batılı ve laik bir yaşam tarzı kadar kıymet taşıyor.
Göbbels ve Hitler, büyük bir yenilgiden, ilk büyük emperyalist dünya savaşından doğdular. Bu yenilginin intikamını almak üzere yaşayan milyonlardan ikisi oldular. Birinci dünya savaşı’nda Almanya’nın uğradığı ağır yenilginin faturasını başta Yahudiler olmak üzere öngördükleri hedeflere ödetmeye kalktılar. Aslına bakılırsa, görece güçsüzleri hedef seçtiler. Güçsüzler karşısında kazandıkları sahte başarıları, yarattıkları medya ve propaganda gücü ile öylesine abarttılar ki Sovyetler Birliği, ABD, İngiltere gibi güç odaklarını da yenebileceklerini sandılar. Sonuca bakıldığında bu umutsuz girişimlerinde kendileri kaybetseler de görece başarılı oldukları da söylenebilir. Geçmişte uğradıkları ağır yenilginin intikamını alabilmek için tanklardan ve medyadan sonuna kadar istifade ettiler. Ürettiler. Tükettiler. Ve inanılmaz bir savaş ekonomisi yarattılar. Siyasi varlık nedenleri, geçmişte yaşanmış travmatik bir yenilgi olan bu kadroların sözde bile olsa demokrasiye tahammül etmeleri beklenemezdi. Nitekim, Naziler de öyle yaptılar ve demokrasiyi lağvedip intikam uğruna önlerine çıkan her varlığa kötülük ettiler. Bu korkunç kötülüğe Türkiye’nin denk gelmemiş olmasının iki nedeni vardır. İlki, Türkiye’nin olağanüstü coğrafi konumudur. İkincisi de Engin Ardıç ve AKP ideolojisinde kimi tarih hipermetroplarının çamur atmaya doyamadığı CHP ve İsmet İnönü döneminin olağanüstü denge oyunlarıdır. Her ne kadar bu denge oyunları, bazen göbek dansı boyutlarında yaşanmış olsa da, netice itibariyle Türkiye, emperyalizmin dünyaya hediye ettiği bu korkunç savaşa katılmamıştır. Türkiye elçiliği de yapan Nazi bakanı Von Papen’in, Führer’in “Türkiye’yi işgal etsek nasıl olur?” sorusuna verdiği cevap açık ve nettir. “İşgal ederiz istesek. Ancak Trakya’dan Kafkasya’ya gidene kadar ordumuzun onda dokuzu yok olur.” Von Papen’in bu sözleri, gerçekleşmemiş bir harp oyunuydu aslında. İyi ki gerçekleşmedi de Alman ordusunun onda dokuzunun sonu dedelerimizin elinden olmadı. Hem böylece Engin Ardıç da doğmuş oldu.
Naziler, 20. yüzyıl faşizmini temsil ederler. Mussoloni’den Franco’ya, Stalin’den Pinochet’ye, 12 Eylül’den 11 Eylül’e dek, akla gelebilecek bütün faşizmler geçmiş yüzyıla ait eski moda faşizmler oldular. Onların taktikleri belirli klişelere dayanıyordu. Amerikan kuklası Portekiz diktatörü Salazar’ın 3F olarak adlandırdığı futbol, fado ve fatıma, yani futbol, kader ve din geçmiş yüzyılın taktikleriydiler. Bütün faşist rejimlerin her tür taktik odağında medyanın vazgeçilmez bir rolü vardı. Yeni yüzyıl geldi. Yeni yöntemler ve yeni taktikler keşfedilmeye başlandı. Ne var ki, medyanın işlevinin önemi azalmadı. Tam tersine daha da arttı.
Elbette 21. yüzyılda yaşamaya başladık diye eski moda faşizan taktikler çöpe atılmadı. Bunu iddia eden yok. Lakin, faşizmi sadece Pinochetvari stadyum katliamlarına indirgemek saflık olur. Faşizmi sadece belirli ırktan kimselerle beraber gaz odalarına hapsetmek, yaşanmakta olan sosyal sorunları sınıf kavramını bir kenara atarak algılamaya çalışmak kadar çocukçadır. Neticede faşizmin bin bir değil, çok daha fazla yüzü vardır. Faşizmi, 20. yüzyılda karşılaşılan trajik deneyimler ile tarif etmeye kalkışmak, aşırı derecede şekilci bir davranış olur. Faşizmin bir ideoloji olarak varlık nedenlerini, bir yöntem olarak uygulanma gereksinmelerini ihmal etmek, yaygın medyada sıklıkla rastlanabilecek bir enayiliktir. Oysa gerçekten aydın olma derdine düşen bireylerin böyle bir lüksü yoktur. Faşizmin metrobüs zamlarında bile karşımıza çıktığını anlamak zorundayız. Bir yargı kararını uygulamayan belediyenin faşist olabileceğini akıldan çıkarmamak zorundayız.
Birinci Irak savaşı sırasında ‘embedded’ olarak adlandırılan iliştirilmiş gazetecilik ile tanıştı dünya. Aynı zamanda CNN ile tanıştık. Vietnam Savaşı’nda yaşanan acemiliği sırtından atan ABD emperyalizminin ilk Irak savaşında uyguladığı bu gazetecilik modeli ile yaşanan savaş gerçekliği, inanılmaz bir süzgeçten geçerek önümüze gelmişti. Göbbels’in sistematik yalanlarının torunları, tarihte ilk defa canlı olarak sunulduğu gibi gazetecilik mesleği de tarihte ilk defa olmak üzere paralı asker gücüne dönüştürüldü ve savaşan ABD askerleri ile aynı miğfer altında gözleyerek savaşı aktardı. Bu taktiğin tutması sonucunda ilk savaşta patlayan bombalar, toplumlarda havai fişek etkisi yarattı. İliştirilmiş gazetecilik, üçüncü sınıf bir Hollywood yapımı olarak dünya medyasını besledi. Vietnam Savaşı’nda yaşanan küresel muhalefet oluşmadı. O kadar oluşmadı ki, oğul Bush, gönül rahatlığı ile dünyanın gözü önünde ve Gazze için aslan kesilen ama bir kez olsun gıkı çıkmadan olanı biteni izleyen Tayyip Erdoğan’ın burnu dibinde bir milyondan fazla insanın katliamına neden oldu. Bu savaşa gidene dek, ABD yönetimi bütün dünya genelinde Saddam’a karşı medya aracılığı ile psikolojik bir savaş yaptı. Saddam’ın kitle imha silahlarına sahip olduğu gibi yalanlar ile faşizmin klişe taktiklerine sarıldı. ‘Olmayan bir şeyi varmış gibi’ göstererek ve ‘olmayan şeyi’ türlü kitle iletişim araçlarında sayısız defa tekrarlayarak sunulan yalanlara inanmayanlarda bile usanmışlık yaratmayı denediler ve kısmen başarılı da oldular. Uygulanan, tam anlamıyla bugün reklam dünyasının da kullana geldiği Göbbels taktikleriydi. Elbette ABD’nin gücü, Irak karşısında kat kat fazlaydı. Lakin yapılan bu psikolojik savaş taktikleri, dünya halklarından çok, bizler gibi dolaylı değil de doğrudan vergi veren ABD halkını ikna etmeye yönelikti. Koskoca ABD üzerinde bir Chomsky, bir Michael Moore gibi bir avuç aydının görece cılız çabaları dikkate alınırsa ABD halkını ikna etmek zor değildi. Eski devrin adamları olan Bush ve ekibi de 20. yüzyılın klasikleşmiş faşizm numaraları ile dünyayı tarumar ettiler ve neyse ki tüm kayıplara rağmen tarih sahnesinden çekildiler. Lakin bıraktıkları enkazın altında kurtarılmayı bekleyen sayısız halklardan biri de bizler olduk.
Bana göre, Obama ile başlayan yeni yüzyılda yeni yöntemler uygulanmaya başladı. Obama’nın Ankara ve Kahire konuşmaları iyi bir örnek olarak ele alınabilir. SS yöntemlerinde değişiklik oldu. Bush’un SS yöntemi yerini Obama’nın SS yöntemine bıraktı. Yeni süreç, gelecek zamana ait her türlü kiplerin bolca kullanıldığı ve kullanılacağı bir süreç olarak beliriyor. Cümleten ‘Cek, Cak, Cekti, Caktı’ yılları yaşamaya başladık. Sürecin kaynak noktası, Kuzey Amerika olduğu için İngilizce dilinde ‘will be, would be, would have been’ olarak kodlanacak bir döneme girdik. Bu dönemin ne kadar süreceğini bilmemize olanak yok. Belki tutmayacak ve oldukça kısa sürecek. Belki de on yıllar sürecek bir ‘promised land (vaat edilmiş topraklar)’ yıllarına girmiş bulunuyoruz.
ABD’de yaşayan Fethullah Gülen ilk olarak yanına çağırdığı bir grup gazeteciye “yakında cemaat üzerine birtakım iftiralar atılacak” dediğinde 21. yüzyıl faşizminin en son psikolojik savaş taktiklerinden biri ile tanışmak üzere olduğumuzu anlamıştım. Hatta, Taraf Gazetesi kurulmadan önce yakın bir gelecekte tanışacağımız yeni tip gazetecilik modeli ile ilgili ilk düşüncelere sahip olmuştum. Ne var ki, GHK olarak ben, daha o zamandan adlandırdığım ‘futuristik gazetecilik’ yapamazdım. Gerçekleşeceği şüpheli olan bir olgu ve olay, gerçekleşmeden önce olacağını söylemek benim haddime değildi. Zaten adını ilk olarak GHK’nın koyduğu ‘ahir zaman faşizmi’ne ait yeni model gazetecilik olan futuristik gazeteciliğin zararlarının faydasından daha fazla olduğunu düşünmekteydim.
Peki ama ‘Futuristik Gazetecilik’ nedir? Adından da anlaşılacağı gibi şimdiki veya geçmiş zamana ait bir referans noktadan geleceğe yönelik yapılan gazeteciliğe denir. Halihazırda olan bitenden çok, “gelecekte şunlar olacak” diyen bir gazetecilik modeli ile karşı karşıyayız. Bu türden haberleri daha çok Sabah, Star, Zaman, Bugün gibi iktidar yandaşı gazetelerde ve ilgili TV kanallarının haberlerinde sıklıkla görmekteyiz. Bu tür haberlerin iktidar yandaşı olmayan medya aygıtlarından çok çok daha fazla bir oranda yandaşlarda ortaya çıkmasının nedeni, yandaş medyanın ‘topyekun’ bir çeşit Pravda’ya dönmüş olmasıdır. Eskiden SSCB’de bir tane Pravda varken günümüz Türkiyesi’nde niceliksel olarak çoklu sayıda ama niteliksel olarak tek sesli bir medya anlayışı hakim olmaya başladı. İşin kötü yanı da “cek, cak” gazeteciliğinin her geçen gün daha da yaygınlaşıyor olması. Bir tek Pravda yerine çok sayıda Pravda oluşturmanın sivil faşizm olmadığını iddia etmek için ahmak olmak gerekliliğini tartışmaya gerek dahi görmemekle beraber, işin daha da ürkütücü olan bir diğer boyutuna dikkat çekmek istiyorum.
Bu tür gazeteciliğin bir de geçmişe yönelik olanı var. Canımızı daha çok sıkan da bu tür gazetecilik modeli aslında. “Geçmişte şunlar bunlar olacaktı” diyen “cekti, caktı” gazeteciliği olarak kodlayabileceğimiz “would have been” gazeteciliğinde hiç şüphesiz liderlik, ülkenin yeni Ergenekon kadrolarından servis alan Taraf Gazetesi.
Son olarak “Balyoz” iddiaları ile futuristik gazetecilikte yeni bir çığır açan Taraf Gazetesi, maalesef ülke gündemlerinin kısa bir süreliğine olsa da karartılması işlevini yerine getirmenin dışında aslına bakarsanız bir yandan da 21. yüzyıla özgü çağdaş faşizmlerin uyguladığı son model psikolojik savaş taktikleri arasında en gözde uygulamalardan biri olan futuristik gazeteciliğin sonunu hazırlıyor. Başta Alper Görmüş olmak üzere farkında olan bir Taraf mensubu da yok üstelik.
2002 yılına ait şüpheli planlar ile ülke gündemini işgal etmenin pratikte çok fazla bir yararı olmadığını sokaklar kanıtlıyor. 1980 yılında yapılan darbeyi şu veya bu nedenlerle onaylamış bir halkın, 30 yıl sonra gerçekleştirilmemiş darbelerle işinin pek olmayacağını akıllarına pek getirmeyen otorite bağımlısı bir iktidarın yandaşları ve yalakaları, Tekel işçilerinin, doktorların, eczacıların, itfaiyecilerin, işçi ve memurların, emeklilerin ve en beteri işsizlerin sesli veya sessiz çığlıklarını duymama bağımlısı olmuşlar nitekim! İşin trajikomik yanı şu ki, herhangi bir gün Yeni Şafak yahut Zaman’ın internet sitesini tıkladığınızda Türkiye halkının yüz binlerce kere google’da ‘balyoz’ araması yaptığı okuyabiliyorsunuz. Gelecekte sağlayacakları mutlak iktidarı, geçmişte gerçekleşmemiş işlerde arayan gafletin dramıdır bu tür haberler aslında. Bu arkadaşlar, işin kötüsü bu tür haberlere kendileri de bir hayli inanmaktadırlar. 40 milyon seçmenin 20 milyona yakınının işsizlik veya her an işsiz kalmak sınırında olanlardan oluştuğunu unuturlar onlar. Kalan 19 milyonun ana derdinin ise ekonomi temelli olduğunu da dikkate almazlar. Halkın gerçek gündemlerinin, yani halihazırda olup bitenlerin, 7 yıl önceki 5000 sayfa tutan ‘darbe planları’ olduğunu sanırlar. İşsizlerle dolu ortalama bir kahvehanede bile bu ülkede gerçekleşmiş 4 gerçek darbenin 4 sayfa tutan planlarının ortaya çıkmadığı bilinir. Gerçekleşmemiş sanal darbelerden sadece bir tanesinin 5000 sayfa tutuyor olmasının akılsızlığı hakkında basit bir mantık yürütmesini ilkokul çocukları bile yaparken, ‘YANDAŞLIKTA SINIR TANIMAYAN GAZETECİLER ÖRGÜTÜ’ Türkiye halkının zekasıyla dalga geçtiğini sanmakla meşgul olabilir. Onlar, daha ilk günden yüz binlerce insanın öldüğü aşikar olan Haiti depremini günlerce gazetelerinde ihmal edip görmezler. Ne zaman ki ülkedeki normal medya depremin dehşetini ortaya koyar ve Haiti depreminden bile ideoloji devşirirler. Fırsat bu fırsat diyerek, tarihte emperyalist Fransızlardan ve hatta beyazlardan özgürlük kazanan ilk halk olan Haiti halkının rejimini küçümseyerek sorgular ve depremlerin tek öldürücü kriteri olarak Richter’i ilan ederler maalesef . Mehmet Altan, 7 şiddetinde bir depremde ABD ve Japonya’da bir şey olmadığını, buna karşılık Haiti rejiminin bir dakikada yıkıldığını anlattı Fethullah televizyonlarından birinde, hem de bu sözlerinden iki dakika sonra kahkahalar atarak. Japonya’nın Kobe’sinde binlerce insanın öldüğünden haberi olmayan, Haiti’yi sömüren emperyalist ve liberal kapitalist düzenleri görmeyen Mehmet Altan’ın özgürce sürücü olarak trafiğe çıktığı bir şehirde yaya olarak dolaşmamaya karar verdim ben.
Onlara 5000 sayfa yazılan bir darbenin darbe olmadığını ve asla olmayacağını anlatmak işe yaramaz. Çünkü karşımızda iyi kötü bir gıdım özgürlüğü kalmış bir gazetecilik yok. Gelecekte olacağı dikte edilmiş birtakım şeylere odaklanmış veya geçmişte olmadığı halde “olacaktı” zemininde servis edilmiş olguları okurlarına ve izleyicilerine sunan gazetecilik modelinin Irak Savaşı’nda kullanılan Amerikan askerlerine iliştirilmiş gazetecilikten bile daha geride olduğunu söylemeye gerek yok. Neticede geleceğe dair haberler vermek bir çeşit falcılıktır. Türkiye’de eskiden yoğunlukla sadece sağ siyasetçilerin vazgeçilmez siyasi taktiklerinden biri olan geleceğe yönelik vaat dolu umutlu haberlerle hazırlanmış yandaş gazete sayfalarının ‘şimdiki zaman gazeteciliği’ ile bir ilgisinin olmadığı aşikar. Fakat daha kötüsü, geçmiş zamanın gelecek kipinde gerçekleştirilen “cekti,caktı” zavallılığıdır ki, ülkenin gerçek gündemlerine en çok tecavüz edenler de bunlardır.
Darbecilerin darbe ansiklopedisi hazırladıkları görülmemiştir. Varsayalım ki, en fazla birtakım potansiyel darbecilerin darbe üzerine doçentlik çabası sayabileceğimiz 5000 sayfalık bir ‘çalışmayı’ darbe planı diyerek halka yutturmak pek kolay değildir. Çünkü, bir psikolojik savaş taktiği olarak kullanılan futuristik gazeteciler basit bir gerçeği ihmal etmektedirler.
Bu gerçek yalındır. Türkiye halkı, darbeler konusunda deneyimlidir. 4 adet sıkı darbe yaşanmıştır. Üstelik bütün söylenenlerin aksine GHK’nın sıklıkla ifade ettiği üzere darbelerin sona erdiğine inanıyor da değildir. Bu halk, darbelerin uluslararası belirli makamlardan onay alır almaz pek kısa sürede gerçekleştirildiğini de bilir. Gerçek darbeler için bırakınız enformasyon çağında 5000 sayfa hazırlamayı, 5 sayfa yazışma yapmadan darbe yapılabildiğini de bilir. Bu deneyimli halk, gerçek darbeleri olduğunda öğrenir. Darbe sabahlarında yapılan ilk iş, olmuş darbeyi öğrenmektir. Bu ülkede darbeler gerçekleşir. Kamuoyu, darbeleri iş işten geçtikten sonra öğrenmeye alışmıştır ve bu alışkanlıktan vazgeçmeye niyetli değildir. Futuristik gazetecilerin bu gerçeği değiştirecek kudretleri yoktur. En önemlisi, önceden öğrenilen ‘darbelerin’, darbe olmadığını bilecek kadar da hafızasını yitirmiş değildir bu halk. Futuristik gazeteciliğin yarı gerçek yarı uydurma haberlerine, ülke genelinde ‘tek tip düşünce ve hayat tarzı faşizmi’ uygulayan cemaat ve cemaat maşaları dışında en fazla bir avuç 40’larını yaşayan hayal kırıklığına uğramış 80 darbesi sonrası kuşağından küçük burjuvadan başka kimseler inanmamaktadır. Acı gerçek budur. Yapılan bütün Göbbels propagandaları da bu gerçeği değiştirmeyecektir. Söz konusu futuristik gazeteciliğin gazetecilik olmadığını da zaten yandaş medyanın şişirilmiş toplam tirajı da ziyadesiyle kanıtlamaktadır. Zaman Gazetesi başta olmak üzere açıklanan tirajların da hem ülke içinde ve hem ülke dışında yaratılmak istenen illüzyonun bir parçası olduğunu, bariz bir psikolojik savaşın parçası olduğunun farkında olan bir halk ile karşı karşıyasınız. Hatta bu halk, aslında cami bombalama veya jet düşürme gibi sonradan iliştirilen bazı iddiaların olmadığı hakiki ‘Balyoz’ planlarının da bir zamanlar AKP’ye karşı sessiz sedasız kullanılmış psikolojik savaşın parçası olduğunu biliyor. Ama bunu da artık çok önemsemiyor. Zamanında demokrasi için verdiği yüzde 47’yi bir avuç liberal geçinen faşistlere ve burjuvalaşan partizan kadrolarına kurban ederek çar çur etmiş bir iktidarın biricik gündeminin ‘halamın şeyi olsa’ olmasına gıcık olan bir halk var artık.
Faşizm, 20. yüzyılda defalarca yenildi. Zafer kazanmış bir faşizm yoktur. Çünkü faşizm, uluslararası hayvani kapitalizmin kullanıp attığı bir aracıdır. Neticede faşizmi uygulayan kadroların tamamı bir gün heba edilir. Eninde sonunda ülke medyasını futuristik gazeteciliğe teslim etmeye uğraşan faşizan eğilimler de harcanacaktır. Tarihsel diyalektik bunu gerektirmektedir.
GHK der ki, siz hayali olacakları boş verin, olmamışlara “olacaktı” demekten vazgeçin de ‘olana bitene’ bakın kardeşim. Ne olmuş ve ne olmakta buna bakın! Yıllar önce dava edildiği meşhur konuşmasında “kozalarından erkence çıkmasınlar” diyen Fethullah Gülen’in ipek böcekleri bugün nerelere geldiler, ne yapıyorlar, ona bakın. Bu gerçeği gördükten sonra olacakları tahmin etmek inanın hiç zor değil!

YENİ MEDYALOG RED'DE

2010-02-01T14:43:00.002+02:00

Degerli Dostlar,

GHK'dan "yeni Medyalog" RED'in Şubat sayısında.

Bugüne dek dünyada tanımı yapılmamış yepyeni bir medya modeli ışığında,

"Bir psikolojik savaş taktiği: Futuristik Gazetecilik" başlıklı yazı ile,

GHK dostunuz ve "yeni Medyalog" bundan böyle geçtiğimiz yılların yükselen yıldızı RED dergisinde. Vatana ve enternasyonalizme hayırlı uğurlu olsun. Ya Allah, bismillah!

Turbo motorlu yeni Medyalog, nasıl aldatıldığımızı, neden keklendiğimizi, neyin gerçek olduğunu yepyeni uslup ve yöntemlerle anlatmaya RED'de devam edecek. GHK dostunuzda evelallah uslup da çok, yöntem de boldur...

RED, 1 şubat itibariyle İstanbul'da bayilerde.

Türkiye'nin kalanında ise 4 Şubat itibariyle ilgili satış noktalarında.

Derginin içeriği aşağıdadır.

RED'in Şubat sayısı çıktı!

"Çok korktum, öleceğimi düşündüm..."(Ali Şahin)

Anlatılan 'halk'ın hikayesi(Ümit Dertli)

Bir psikolojik savaş taktiği: Futuristik gazetecilik(Gürkan Haydar Kılıçarslan)

Arabayı sallayan 'sivil'ler(Esra Arsan)

'İktidar kafası'(Sıtkı Demirkan - Kasaba Notları)

Öncü sarsıntılar...(Hakan Gülseven)

'Sınıf' yeniden tarih sahnesinde Endülüs Emevilerin değil, gemileri yakanlarındır!..(Esin Tepe)

Hayal değil, gerçek!(Uğur Erözkan)

Sınıfsız sol, devrimsiz sosyalizm!(Onur Özgen)

Pardon, birileri parti mi veriyor?(Alper Erdik)

"Yaşa, çok yaşa Bay Bernstein!"(Hakan Soydemir)

Küçük burjuvaya notlar 3: İkircik(Okan Yılmaz)

Zihniyet...(Ali Osman Coşkun)

Chavez'in V. Enternasyonal çağrısı üzerine Haiti'yi hem işgal hem deprem yıktı (Uluslararası İşçi Birliği - Dördüncü Enternasyonal) Yesinler sizin kavganızı!..(Erkal Umut)

Recep ile Hüseyin 2 -Manalı konuşmalar 1-Dumanıma karışma, havamı bozma!..(Hakan Tabakan)

Batı cephesinde yeni bir şey yok...(Seyhan Argun)

Emperyalizmin üç boyutlu kakalaması(Erkal Umut)

Kapitalizm delikanlılığı bozar(Cafer Karatepe)

Kapı gibi açılım!..(Serhat Özcan)

Sınıf mücadelesi sevaptır!(Hakan Gülseven)

SİVİL FAŞİZMİ KİM İCAT ETTİ?

2010-01-22T10:14:00.002+02:00

LEMAN-EMPATİZAN - GÜRKAN HAYDAR KILIÇARSLAN
mailto:popuistus@yahoo.com

SİVİL FAŞİZMİ KİM İCAT ETTİ?

“Yazık ki, McTayyip medyasında gazetecilik-yazarlık yapan herkes, hepimizin kanını içmeye and içmiş bir çeşit ahir zaman faşizminin ortağıdır.”
Değerli dostlar, yukarıda okuduğunuz cümle gibi nice satırlar yazdım 2009 boyunca. Şimdi memleket sivil faşizm tartışıyor. Kaynak olarak Nuray Mert gösteriliyor.

NURAY MERT KİMDEN NE ARAKLADI? :

Öncelikle bir konuyu açıklığa kavuşturalım. Sanki bu ülkede biz yokmuşuz gibi yazı yazanlardan, konuşanlardan doğrusu fenalık geldi. Türkiye’de ilk defa, hem de askeri ve sivil ayrımı yapmaksızın ”faşizm, dikta” tehlikesine dikkat çeken yazar GHK olmuştur. 2007 öncesinde askeri olana karşı, 2007 sonrası sivil olana karşı ”faşizm” tehlikesi yazmaktan ben yoruldum. Fakat herkes, bilip bilmeden ”sivil faşizm” tehlikesi ile ilgili tartışmalarda Nuray Mert’e atıfta bulunuyor. Nuray Mert’in şöhreti, onun çok sıkı bir GHK okuru olması gerçeğini değiştirmiyor maalesef..
İşte son yaşanan gelişmelerden sonra Nuray Mert ile aramızda geçen eski bir macerayı anlatmak zorundayım dostlarım. Çünkü, GHK’dan arakladığı fikirler ile memlekette tartışma açan yaygın medya unsurları arasında Nuray Mert’in benim için özel bir yeri vardır. Nuray Mert, taa 2002’den beri, yani GHK’nın ilk ortaya çıktığı Medyakronik günlerinden beri GHK okurudur ve bunu belgelemiştir de. Hatta bırakınız okur olmayı, GHK ile polemiğe girme tedbirsizliğine düşmüş ilk isimdir. Nuray Mert, o günlerde Oktay Sinanoğlu hakkındaki bir tartışmada şahsımın yazmış olduğu basit bir okuryazar yorumuna dayanamamış ve sağ olsun hiç üşenmeden o sitede bana yanıt yazmış iki talihsiz yazardan biridir.
Medyakronik arşivleri ortadadır. İsteyen araştırır, bakar. Türkiye’de okuryazar unvanını ilk defa medyada kullanan bir okuryazardım o sitede. Öyle ki, MEB, medya okuryazarlığı diye bir ders üretmiştir sonra. İşte o dersin fikir babası da GHK dostunuzdur. Lakin, her zaman olduğu gibi fikirlerimiz entelektüel shoplifting’e kurban gitmiştir. Entelektüel dünyada kleptoman hırsızlıklarının bildiğimiz marketlerde yaşananlardan daha yoğun yaşandığı bir ülkede yaşıyoruz dostlar. Kanada’da marketlerde çalıştığım zamanlarda bile inanın bizim medya dünyasında olduğu kadar shoplifting ile karşılaşmış değilim. Düşünsenize, Leman’ın kaç yıllık Cadde Yayınları’nın Cadde ismini bile, sanki Türkçe sözcüklere kıran girmiş gibi gözünü kırpmadan aldı ve çatır çatır kullanıyor Milliyet. Hukuk devleti değiliz, düpedüz orman devletiyiz dostlar. Normal bir insan bir müsaade ister di mi? Ama yok. Bunlar normal değil çünkü. İlerde yazacağım ve belgeleyeceğim. ”Hepimiz Tatil İçin Çalışıyoruz” ve ”Herkese Daha Fazla Hürriyet” reklam sloganları da arsızca GHK’dan çalınmıştır. Onlarla da hesaplaşacağız yakında. Ama bu haftaki konumuz bu değil.
Ben Oktay Sinanoğlu’nu matematik bilen bir kimse olarak sosyal olaylara yaklaşım potansiyelini övmüştüm o sitede. Meğer bizim Nuray kardeşimiz matematikten dertliymiş. Nerden bilebilirdim ki? Ve sıkı durun. Şimdilerde yere göğe sığdırılamayan Nuray Mert, bana dedi ki, ”matematik ile sosyal olayların ne alakası var kardeşim”. Hatta devirdiği bu çam yetmedi, bir de bana imada bulundu. ”Yurtsever makine mühendisi nasıl oluyor bir anlat bakalım” dedi. Muhtemelen bendenizi Aydınlıkçı sandı herhalde? Kendisine her yurtsever diyeni Ergenekoncu sanan cemaatçilerin düştüğü hataya düştü.
O zamanlar elbette Google kardeşe GHK açılımını yazdığınızda bir tanecik sonuç vermiyordu. Belki de Nuray Mert buna güvenerek böylesine galiz bir hatada bulunmuştu. Sonra ne mi oldu? Sayfalarca uzunlukta bir yanıt aldı. GHK’ya horozlanmanın bedeli, ciddi bir bilim açılımı olarak Nuray Mert’e geri döndü. Herhangi bir toplumda yaşanan intiharların logaritmik denklemlerini anlattım ona. Matematiğin bakkal ve çakkallarda para hesabından başka hangi işlere yaradığını anlattım. En önemlisi de o mektupta, sosyal olgulara bakışta analitik geometri yeteneklerine sahip olmanın önemini anlattım. Belki o zaman bana inanmadı. Ama aradan geçen 8 senede sanıyorum ne demek istediğimi anladı.
Bununla beraber herkes bilsin ki, Nuray Mert öteden beri pek kıymet verdiğim isimlerden olmuştur. Bu gerçeği Nuray Mert bile değiştiremez. Her ne kadar kendisi ”faşizm” sözcüğünü kullanmış olmasa da, sivil faşizm tartışmaları konusunda Nuray Mert’in gizli kanaat önderinin GHK olması da bu gerçeği değiştirmeyecek. Biz alıştık zaten. Beş kuruş fayda görmeden memlekete akıl fikir vermeye alıştık. Maalesef buluyoruz, buluşturuyoruz ama bir kredimiz olmuyor. Bu gerçeği sadece derin okurlar ile Allah biliyor. En azından ahiret dünyasında çok tanınmış bir kanaat önderi olacağımı biliyorum artık. İçim o açıdan rahat. İlahi adaletin işine karışmak gibi olmasın ama bu memleketin entelektüel dünyasında gasp edilmiş tonla kul hakkım var. Sayelerinde cehennemi transit geçeceğim bu gidişle... Yalnız bundan böyle bir tartışma başlatmadan önce esin kaynağı olarak tepe tepe kullandıkları GHK’ya atıfta bulunmayan korsan kanaat önderleri ile yasal mücadele dönemi başlatacağım. Herkesin haberi olsun. Bir mizah dergisinde yazıyorum diye şaka yaptığımı sanan tüm korsan kanaat önderlerine GHK’nın esprili yazdığını ama asla şaka yapmadığını anımsatmak isterim. Bu gerçeği anımsattıktan sonra gelelim sivil faşizm mevzusuna.

FAŞİZM NE ZAMAN GELİR?:

Faşizm, bir günde gelmez. Aslına bakarsanız faşizmi faşistler de getirmez. Faşizm, ne yazık ki faşizmin müşterileri ve kurbanları tarafından kopyalanır, çoğaltılır. Elbette ana sorumlu muktedir olmuş bir iktidardır. Lakin tek suçlu onlar değildir. Şu günlerde hepimizin gözleri önünde olduğu gibi, otorite bağımlısı bir iktidara yardım ve yataklık yapanlar kadar bu iktidardan korkanlar ve susanlar da faşizmin gelişinden sorumludurlar. Faşizm kafalarda başlar. Korkunun bulaşması ile gelir faşizm. Almanya’ya faşizm bir günde gelmedi. Naziler iktidara demokrasi yoluyla geldikten sonra sistemli bir şekilde korku üretimine geçtiler. Öyle sipariş filan değil. Korku, seri üretime geçti orada. Dalga dalga korkular üretildi seri bir şekilde. Normal şartlarda demokrasiyi artistik pozlarda savunan kafaların çoğu, sistematik bir şekilde korku üretilmesinden sonra korkak tavşanlara döndüler.
Faşizmi, tuvaletteki bokundan bile korkan korku bağımlıları getirir. Korku kuyruğuna girenler getirir. Burjuva kapitalistler, korkaklık satın almaya bayılırlar. O yüzden de korku üretiminin pazarlanmasında ve yeni marketler oluşturulmasında güya serbest piyasa ekonomisine inanan liberal kişilik bozukluğu olanları pazarlamacı olarak kullanırlar. Gözden hep kaçırılır. Naziler ele geçirmediler Almanya’yı. Burjuva kapitalistler, altın tepside sundular Almanya’yı.
Faşizmi getirenler korkaklardır. Korkaklar dedim diye Taraf filan kendisini cesur sanmasın. Gerçek korku, gerçek muktedirlere karşı duyulur. Türkiye’de, Bush’un son yılı ile Obama’nın başa geçtiği son bir yılda iktidar-muktedir eşitsizlik denklemi ciddi biçimde değişmiştir. Her ne kadar çok değişkenli bu tarihi denklem, sürekli değişebilecek bir uzayda yaşıyor olsa da Tayyip Erdoğan’ı sultan sanacak kadar gerçeklikten kopmuş gariban Araplar bile bilmektedir ki, Türkiye’nin muktedirleri, isteseler olabilecekleri halde, şu anda askerler değildir. Bunu da yanlış anlamamak gerek. İstese Alman ordusu da muktedir olur, Amerikan ordusu da. Mesele, uluslararası hayvani kapitalizmin doğasının diyalektiği ile ilgilidir.
TSK, tarihinde hiç olmadığı kadar kışlasına çekilmiştir. O kadar çekilmiştir ki, sivillere bile kışlalarda odalar açılmıştır. Hal böyle olduğu halde sokakta sivil dolaşan askerleri suikastçı sanacak kadar yargı sağlığı tehlikede olan bir iktidar sorunu ile karşı karşıyayız. (yeri gelmişken bu konuyu da ilk yazan GHK olmuştur. TSK, ”paranoyak” ifadesi içeren açıklamasını yazmadan önce GHK, ”Sosyal Şizofreni” diye bir yazıyı yazmıştır bile. Bu nedenle TSK’ne buradan bir çağrıda bulunuyorum. Tamam, kamusunuz, kar amacı gütmüyorsunuz ama İlker Başbuğ’un basın toplantılarında atıfta bulunduğu düşünürlerden GHK’nın ne eksiği var?. Benim başım kel mi kardeşim? Hayır, müsait bir zamanda ”biz bu taşı gediğe koyan sözleri GHK’dan aparttık” deseniz Kozmik Oda’nın boyası badanası mı dökülür Allah aşkına? Bıktım kardeşim. Gizli tanık gibi gizli kanaat önderi olmaktan vallahi gına geldi! Siz yapmayın bari. Tek başıma cemaate karşı o kadar asimetrik destek veriyorum. Çılgın yandaşların Star Gazetesi, neredeyse ”AKP ve Gülen’i bitirme planı GHK’dır” diyecek yakında. Sizin umurunuzda değil. Sonra kalkıp savaş gemisinde şikayet ediyorsunuz. Kardeşim, silah gösterildi mi kullanılır filmlerde. Sembol biliminden anlamaz bunlar. Kuran’daki sivrisinek misalini anlamamışlara ağır gelir böyle semboller. Nato kafa nato mermer sendromu ne anlar sembolizmden.).
TSK’nin kışlaya çekilmiş olmasını yanlış anlamaya hacet yoktur. TSK mensupları da insandır ve onların da ihtiyaçları vardır. Askerlerin ara sıra kışlalarından çıkması gerekmektedir. Evleri, aileleri filan vardır onların. Adamlar evlerine gidebilmek için sivil sahalarda dolaşmak zorundalar. Üniformalı veya sivil giyimli dışarıda gördüğünüz her askeri suikastçı, komplocu olarak görmek, gerçekte komploculuğun daniskasıdır. Ama bunu da normal karşılamak gerek. On yıllardır bir numaralı kanaat önderi memleketin bir numaralı komploseveri olan Fehmi Koru olursa insanın; insanda sağlıklı bir yargı mı kalır Allah aşkına! İşin komik yanı şu ki, Fehmi Koru Bilderberg mevzusunda haklıymış. Kendisi gittikten sonra ”nasıl değişti” ondan anladık.
Şu gariban GHK’nın çevresinde bile ”Aman dikkat et. Seni öldürebilirler. Aman yazdıklarına dikkat et. Cemaate bulaşma” diyen zibil gibi okur ve hatta yazarlar varsa, kusura kalmayın ama, o ülkede faşizm vardır zaten. ”Ama sen bak istediğin gibi yazıyorsun” demeyin bana. Ben yazarım kardeşim. Beni editörler, okurlar, polisler filan değil, Allah korur. Ben yazıyorsam hayatım boyunca hak peşinde yazmaktan dolayı yazıyorum. Eleştirdiklerime hayır olsun diye kalbimin en samimi ifadelerini konuşmak ve yazmak için dünyevi güç ve muktedirlerin arkada müsait bir yerde konuşlanmasını beklemedim ve beklemiyorum. Ne çalıştığım şirketlerde ne de yazdığım mekanlarda yalakalık, yavşaklık yapmış değilim. Yapanlara da öteden beri gıcık oldum. Gücünü güçsüzlüğünden alan bir kalemim ben. Hürriyet’e başyazar olsam da bu gerçek değişmez. Çünkü güç sözcüğü ile ilgili bir tanım meselesidir bu. İnsanlığa güçsüzlükten daha büyük bir gücün olmadığını öğretmekten başka da bir gayem yok. Ama gelin görün ki, en sıkı okur dostlar bile yazılarımdan dolayı benim adıma endişe ediyorlarsa ”tutmayın beni, bu ülkeye demokrasi getireceğim” diyenlerden korkulmasına alışık olunmasına bozulmamak lazım. Hem zaten burnumuzun dibinde Irak’a gelen demokrasiyi de taze görmüşüz. Ondan sonra ”faşizm yoktur, olmayacaktır” diyerek içimizi rahatlatacak kadar salak olma lüksümüz yok.
Türkiye’de muhaliflik, bir avuç cesur yüreğe ve GHK’ya kalmış ise, o ülkeye faşizm çoktan gelmiştir kardeşim. Siz hala meleklerin cinsiyetini tartışıyorsunuz. Benim asabımı bozmayın. Daha gerçek muhalefet moduna geçmedim bile. Gelecek ay, ”GHK’dan turbo muhalefet” dönemi başlıyor. İşte size 2010’un ilk sürprizi.

Sivil Faşizmi Kim İcat Etti? - LeMan

2010-01-21T23:10:00.004+02:00

Nuray Mert Kimden Ne Arakladı?

Faşizm Ne Zaman Gelir?

gibi ara başlıklara sahip "Sivil Faşizmi Kim İcat Etti?" başlıklı Empatizan yazısı bu haftanın Leman'ındadır.

................................

Bir de haber.

GHK dostunuz şimdiye kadar "doğal havalandırmalı muhalefet" modunda idi.

Şubat ayı itibari ile "Turbo Muhalefet" moduna geçiyor.

Yeni Medyalog yeni yuvasında "Turbo Medyalog " olarak Şubat ayında yayında...

Aşağıdaki tarifden 2010 model Medyalog'un nasıl olacağı tahmin edilebilir.

Turbo Medyalog'un doğasına uygun olan bir yerde görüşmek üzere.

Yazı çıktığında bilahare haber edilecektir.

Bilgi Notu:TURBO NE DEMEK?

Turbo, havayı veya havaya katılmış bir karışımı, düzenli ve amaca uygun olarak üfleyen demektir.Turbonun görevi daha fazla soğuk havayı motora vererek performansı arttırmaktır. Motordan içeri giren hava ne kadar yoğun olursa içerdeki patlama o derece şiddetli olur. Bu sayede de üretilen güç ve tork da fazlalaşır. Turbo, daha fazla soğuk havayı motora vererek performansı artırır.

Cine 5 babanızın malı mı?

2010-01-16T00:55:00.003+02:00

Cine 5 babanızın malı mı?

ÜÇ İRONİK SİLAHŞÖRE İRONİ DERSİ

TMSF elinde olan Cine 5'te bütün halkın parasıyla halkın yüzde 80'ine karşı maksatlı program yapan Ahmet Kekeç, Salih Tuna gibi "mizah dehalarının" ironinin ne olduğundan haberleri olmadığını öğrenmek için vergi vermek zorunda kaldığımız bir ülkeye döndü Türkiye. Mehmet Altan gibi şimdi de üç kendinden menkul ironik şövalyeyi besleme cezasına çarptırıldık cümleten.
Bir de Rasim Ozan adlı göğsü kıllı arkadaşı almışlar, üçü bir olmuş dünya medya tarihinde yer edinmiş olan Leman'ı, Penguen'i, Uykusuz'u çekiştiriyorlar halkın vergileriyle. Mizah ve ironiden bu dergilerin haberlerinin olmadığını anlatıyorlar. En komiği de bu dergileri hiç okumadığını söyleyen göğsü kıllı arkadaşın yırtık don tutsaklığı psikolojisinde her lafa atlamaya çalışıp, okumadığı dergiler hakkında Ahmet Kekeç ve Salih Tuna'yı bile çileden çıkartacak kadar çığlıklar atıp programı canlı canlı kemirmesiydi. Düşünün ki, Ahmet Kekeç araya girip sakinleştirmeye çalşıyordu. Bir ara kolunu tuttu arkadaşın "sakin ol" demenin vücut dilini kullandı resmen Kekeç. Kekeç ve Tuna, göğsü kıllı arkadaşın ağzından çıkan tükürüklerden kendilerini korumaya çalışıyorlardı. Hatta bir ara yapımcılar göğsü kıllı arkadaşın "ben arabayım" diye yeri göğü inleten çığlıklarını andıran okul kantini seviyesinde sayıklamalarını kesip VTR girmek zorunda kaldı.
Şimdi bu üç ironik silahşör, ironi ve mizahı Leman'dan, Uykusuz ve Penguen'den daha iyi bildiklerini iddia ettiler ama hiç utanmadan ve sıkılmadan, zerre kul hakkı kaygısı yaşamadan, en azından halkın yüzde 80'inin gözlerinin içine baka baka iktidar yalakalığı yapmak için Cine 5'te program yaparak gerçek bir ironi başyapıtına imza attıklarının farkında bile olmadılar.
Kardeşim, ironi ordinaryüsü GHK'nın yazdığı Leman'a sövecek zibil gibi kanallarınıza kıran mı girdi de benim ödediğim vergileri cebe indirip Cine 5'e de kene gibi yapıştınız? Sizler gibi capcanlı mizah kahramanları varken Leman nasıl satsın? Yıllarca sizler gibileri çizdi mizah dergileri. Leman'ın meşhur maganda karikatürlerini çizmeye gerek mi var artık? Sen bir röportaj yapıyorsun, iki yazı yazıyorsun yetiyor. Bizler Çağçağ'ın maganda karikatürlerine gülmüyoruz artık sizlere güldüğümüz kadar. Hatta yetmiyor. Bir de benim paramı iç edip, sabah akşam günde 5 vakit iktidar borazanlığı yapıp kalkıp muhaliflik, ironi, mizah diyorsunuz halihazırda bütün halkın televizyonunda. Sizin Fatih Altaylı kadar izzet-i nefsiniz yok mu kardeşim? Ne yaptı Altaylı? Bıraktı TMSF elindeki gazeteyi Ergun Babahan'a. Şimdi aslanlar gibi gazete idare ediyor. Siz ise Red Kit'in cenaze levazımatçıları gibi bütün medya aygıtlarının civarında elinizde mezura bekliyorsunuz. Sizin gerçek olup olmadığınızdan emin değilim ben. Dünyanın bütün üstün zekalı yaratıcı yazarları ve çizerleri bir araya gelseydik yine de sizler gibi mizah kahramanları yaratamazdık biz. Ama Allah işte. Takdirinden sual olmaz. Ol demiş olmuşsunuz. Bizleri imtihan etmek gayesiyle yaratmış sizi. Kainatın en büyük ironi ustası olduğu gerçeğinin tecelli etmesini istemiş Allah. Biz kimiz ki?

15.01.10 ( medyafaresi'NDE YAYINLANMIŞTIR.)

HAİTİ’NİN TALİHSİZLİĞİNE NE KADAR UZAĞIZ?

2010-01-14T07:33:00.004+02:00

"HAİTİ’NİN TALİHSİZLİĞİNE NE KADAR UZAĞIZ?

GHK, Haiti'nin talihsizliğini düşünüyor. Hayır oraya gitmedi GHK. Talihsizliğin nedeni bu değil. Sömürgeciliğe zamanında ilk isyanları eden bir halkın tayfun, kasırga, yoksulluk ve en sonunda deprem talihsizliğinin nedenini araştırıyor. Her türlü mikro ve makro milliyetçilik hastalığının ilacının Haiti halkını düşünmekten geçtiğini düşünüyor GHK. İsrail gündemine karşı yaratılan faşizm aşılarına karşı Haiti'nin yanında duruyor. ”Haiti'ye gitmedim ve gitmem, bana ne” demesin kimse. Deprem seyahat ediyor çünkü. Hatta “Tayyi-bi mekan” yapacak kadar da sessiz, derin ve zamanını bekliyor!

Yiğit Bulut'a Ego Dersleri

2010-01-04T02:17:00.003+02:00

Yiğit Bulut'a Ego Dersleri - 1

2009 yılının en antipatik egosu olan Yiğit Bulut her zaman olduğu gibi desteksiz atıyor. Ve bir çocuk gibi Ertuğrul Özkök'ün arkasından boşuna göbek atıyor. Neymiş efendim. Kendisi epey bir zaman önce Habertürk'teki torpil köşesinden Aydın Doğan'a "Ertuğrul'dan kurtul artık" demiş ve eklemiş. "Bu iş Eyüp Can ile olmaz. Enis Berberoğlu olsun" demiş. Koskoca Aydın Doğan da Yiğit Bulut'un aklı evveline uymuş.
Yiğit Bulut bunu hep yapıyor. Hemen herkesin bildiği birtakım gerçekleri Türkiye'de ilk ilan edenin kendisi olduğunu sanıyor. Ondan sonra da "haklı çıktım" diye kendi kendine gelin güvey olup tek başına halay çekiyor. Bizler de gülüyor ve eğleniyoruz. Ben kendisinin bu tür numaraları kasten yaptığını sanıyor ve doğrusu gülerek izliyordum. Lakin Ertuğrul Özkök'ün ardından tüm içtenliğiyle davul zurna çalması karşısında durumun "vahim" olduğunu anladım. Belli ki kendi çevresinde yarattığı "illüzyon terörü"nden dolayı hiç bir dostu Yiğit Bulut'a "hey man! Take it easy! calm down" demiyor. Maalesef bu hayır işi de GHK'ya kalmış gibi görünüyor.
Küresel krizi Türkiye'de ilk tahmin eden adam(!)
Nerden başlamalı ki? Alın size küresel ekonomik kriz, mesela. Yiğit Bulut, koskoca bir televizyon kanalını oyuncak sanıyor. Sanki çocukken bir oyuncağı olmamış bu adamın. Şimdi ATV'yi sürükleyen Erdoğan Aktaş zamanında aslanlar gibi kükreyen bir televizyon kanalını, Yiğit Bulut kendi egosuna oyuncak etti ve gündemlere değil de kendi egosuna kükreyen bir kanal haline getirdi. Bu kanalı ciddiye alıp Yiğit Bulut'un karşısına çıkıp onun programında konuşmaya çalışanlara da doğrusu acıyorum. Çünkü dostumuz Yiğit Bulut konuklarını pek konuşturmuyor. "Sansürsüz" diye bir program yapıyor. Geçenlerde konuklarından biri, bir hocaydı sanırım, aşka geldi ve son zamanlarda canlanan emekçi eylemlerinden, Tekel, İtfaiye ve Eczacı eylemlerinden yola çıkarak çalışanlara "örgütlenin" dedi. Hatta öyle bir aşka geldi ki, ben neredeyse "tamamdır, devrim yakın" duygusuna bile sahip oldum. Peki Yiğit Bulut ne yaptı? Sözde sansürsüz adlı programda sansürün kralını yaptı. Adamcağızı lüzumsuz bir izleyici e-maili ile sürklase etti. Hemen arkasından "şimdi reklamlar" dedi. Bizim emekçilerden bahseden aslan yürekli hocamız da kapitalizmin kutsal reklamlarına kurban gitti. Hatta bir de "esprik" yaptı Yiğit Bulut. "Aman hocam. Örgütlenin demeyin. Sonra havuza dökerler insanları" dedi. Biz de komikmiş gibi konserve kahkahalarımızla güldük tabii.
Asıl kafes planını Yiğit Bulut yürütüyor
Yiğit Bulut'un programlarında diyelim ki 4 tane konuk var. Ekranın hali evlere şenlik. Konukların tamamı ekranda küçücük kutular içerisinde tıkış tıkış durumdalar. Adeta küçücük görüntü kutularına hapsedilmişler. Cemaat medyası "kafes de kafes" diyor ya bülbül gibi. Asıl kafes planını Yiğit Bulut yürütüyor haberleri yok. Konukları daracık kafeslere tıkıyor Bulut. Program konukları, sanki iYiğit Bulut ile MSN üzerinden webcam sohbeti yapıyor gibi duruyorlar. Ortada ise kocaman bir Yiğit Bulut görüntüsü. Bütün konuklardan çok ama pek daha büyük bir karede.... Yahu Yiğit kardeşim! Bil ki ben senin dostunum. Ayıp olmuyor mu biraz? Sadece konuklara karşı değil, izleyiciye karşı da ayıp ettiğini sana kimseler söyleyecek cesarette değilse, bil ki burada "GÜCÜ, GÜÇSÜZLÜĞÜNDE" olan bir GHK kardeş var. Bak, biri senin ismine hesap açmadıysa facebook'tan da arkadaşımsın. Dost acı söyler. Konuklarını ekranda küçültüp kendini büyütmenin sana zerre faydası yok. Küçük boyutlu konukların yanında Pamuk Prenses gibi duruyorsun. Allah muhafaza 7-8 konuk çağırsan ekranda Güliver gibi duracaksın. Böyle bir yayıncılık yok dünyada. Kelli felli zavallı konuklar orada kareli defter karesinden hallice kutulara sığışma gayreti içindeler. Arada birisi hareket ediyor. Kutucuktan taşıyor ve kayboluyor. Tam bir ekran zavallılığı!Haberin olsun... Zavallı konukların konuşuyorlar. Sen orada bütün uyarılarıma rağmen şu değiştirmediğin ve milletin yağ gibi algıladığı jöleli saçlarınla izleyicinin dikkatini dağıtıyorsun – belki haberin yoktur, saçlarını Türkiye'de yazan ilk yazar benim.- . Hayır, stüdyo ışıklarından dolayı gözümüzün kamaşması bir yana, sürekli önündeki laptopa bakıp duruyorsun. E sen dinlemezsen konuklarını, biz neden dinleyelim ki? Peki biz ne yapıyoruz? Direk, kanal değiştiriyoruz! NTV'de Can Dündar'a takılıyoruz mesela. Adam gibi program var orada. Kavgasız gürültüsüz reyting var orada. Enver Aysever var SkyTürk'te, Cüneyt Özdemir var CNNTürk'te. Sakin sakin güzel güzel reyting alan kimseler var başka kanallarda. Allah seni inandırsın 10 dakika takılsam senin programına sinir uçlarım uyuşuyor ve yerli dizi seyredecek hale geliyorum. O berbat senaryolar ve müsamere oyunculuklar bile pürü pak kalıyor. Ne yapacağız ki ekranın orta yerine saplanmış jöle şovu ( düpedüz sanal reklam yapıyor Yiğit Bulut. Jöle reklamı yapıyor. Yazık. Erken yaşta saç kalmayacak. Bırak şu jöleyi artık).
Ben aslında Habertürk'ü zaplamaktan zevk alıyorum. Ama bazen eğlenmek için takılıyorum. Çünkü Yiğit Bulut'un konuklarıyla "conflict" yaşaması ve bazen azar işitmesine de bayılıyorum. Bu zıtlaşmalar reyting adına olanlar değil ( Bi de reyting uğruna kıllaşma hadisesi var Habertürk'te. Sanıyor ki iki kişi kıllandı mı birbirine reyting gelir. Geçti o günler kardeş. Yok artık bu trend... 90'lı yıllar geçti, 2010'dayız, alo!...Haberiniz yok belki ama şimdi reyting, gerçek akıl, fikir, haber, yorum ve en çok umut, neşe verenlerde... Bazen konuklarını öyle bir çileden çıkartıyor ki Yiğit kardeş, sonunda taş bile çatlıyor da konuklardan bazıları güya moderatör olan Bulut kardeşe horozlanmaya başlıyor. Sonra ne oluyor? Hayatının üç menkıbesi "karizmaaa, karizma, karizmaaa" olan Yiğit Bulut "reklamlar" diyor ve arkasına bakmadan minderden kaçıyor.... Ama unutma, insan kendisinde olmayanı menkıbe edinir.
Koskoca Ciner alemi bu saçmalığa karşı çıkmadı
Habertürk tanıtımlarında diyordu ki bir ara, "Küresel krizi Türkiye'de yazan ilk adam Yiğit Bulut"muş güya. Ben, en çok koskoca Ciner aleminde bir akıllının çıkıp bu saçmalığa karşı çıkmamasına üzülüyordum bu tanıtımlar çıkarken. Aklı mı tutuldu koskoca holdingin diye üzülüyordum!
Kardeşim, bir kriz küreselse, yani bütün dünyayı ilgilendiriyorsa, bu krizi dünyada ilk kim söylerse o kişinin söylediği kıymetlidir. Velev ki hakikaten sen söylemiş ol ilk Türkiye'de... Ey Yiğit kardeşim, İngilizceyi sadece sen mi biliyorsun? Bu dünyada yüzlerce dil var. Bilmem farkında mısın ama başka birisi de Urduca dilinde bu krizi ilk defa yazdı Pakistan'da. Pakistan'daki adam övünüyor mu peki? Dünya üzerindeki yüzlerce dilde bu krizi ilk defa kendi dillerine aktaran yüzlerce adamdan hiçbiri böyle bir şeyle övünmüyor haberin var mı? Çünkü o kimseler böyle bir şeyle övünmenin kendilerini küçülteceğinin farkında olan insanlar. Bu garabet, maalesef sadece Türkiye'de. Kaldı ki bu da bir palavradır. Küresel krizi Türkiye'de ilk defa yazan Yiğit Bulut olmayıp dolu başka adam söylemiştir. Hatta o dolu başka adamlardan çok çok önce taaa 2006 senesinde bizzat bu satırların fakir yazarı olan GHK, yaklaşan krizi yazmıştır. Red dergisinde yazılmıştır. BirGün Gazetesi senelerdir yazıp duruyor. Sana ne oluyor? Velev ki doğru bile olsa, Yiğit Bulut'un yaptığının şundan bir farkı yoktur. Diyelim ki, bir astronom kardeş, Marduk gezegenini keşfetti ve bu gezegenin dünyaya çarpacağını ilan etti. Takdir edersiniz ki bu haber İngilizce olarak çıkar. ( Bizden birinin keşfetmesine pek olanak yoktur zaten. Bizim ülkede millet koltuk yerine bakmaktan göğe bakamaz çünkü. ) Diyelim ki, bu keşiften sonra Yiğit Bulut bu keşfi anadilinde yazsın. Şimdi bunun övünülecek bir yanı mı vardır? Adamın teki keşfetmiş zaten dünyayı darmadağın edecek olan gezegeni. Sana ne oluyor? Üstelik dünya artık küresel. Bugün Batı dünyasında bulunan bir şey, söylenen bir söz ya da bir iddia yaygın basından önce facebooklarda, twitterlarda bile söyleniyor, paylaşılıyor. Maşallah beyaz Türklerimiz pazarlamacı gibi anında twitliyorlar. Üstelik 2007 yılında "Zeitgeist-Zamanın Ruhu" adlı film bile izlenmeden önce küresel krizin gelmekte olduğunu söyleyen en az 1 milyon insan vardı bu ülkede. O filmi izleyenler de bir krizin geldiğini anlayacak zekaya sahiptiler. Sana kim muhtaç kalsın ki?
Kendini övdüğün kadar Allah'ı övseydi yemin billah evliya olmuştun
Yiğit Bulut iyi ki vakti zamanında Bilderberg tat ve dokusunda çok özel bir toplantıya katılmış. İkide bir salavat getirir gibi övünüyor da övünüyor. Elhamdülillah, Hamd, Allah'a mahsus. Bizim dostumuz korkarım Allah'tan esirgediği övgüleri durmadan kendine harcıyor. Kendini övdüğün kadar Allah'ı övseydi yemin billah evliya olmuştun şimdiye. Sanki şu yeryüzünde bir tek özel bir toplantıya katılan kendisi. Kardeşim, biz de dolu toplantıya katıldık. Biz de tek başımıza türlü toplantılarda Türkiye'yi temsil ettik. Dünyayı yöneten en büyük şirketlerden Wal-Mart'ta Türkiye'yi temsil ettim ben mesela. Bir gün olsun övündüm mü? Adama bakın ya! Zekasını kanıtlamadan zekasıyla övünüyor. Maşallah Ergenekon iddianameleri gibi. "Ben zekiyim" diyor. Bizim yandaş ve yalaka medya olmamızı istiyor. Ne söylerse kendisine inanmamızı bekliyor. Tıpkı yandaş medya ve yalaka köşe yazıcıları gibi "inandırma sanatından" haberi yok. İllüzyon yapsa anlayacağım. Ama "illüzyon terörü" yapıyor. Okuru ve izleyiciyi terörize eden illüzyon olur mu kardeşim? Okur ve izleyici ile iletişim sıfıra yakın. Her yazısında "sevgili dostlar" diyor. Her programda "email yağmuru altında kalmaktan bahsediyor. Valla oraya, o saatte, o sıklıkta, canlı yayında 10 kelime konuşabilen bir papağan koysak, merak etme, bu memlekette o da dolu email alır. Zekasını kalbiyle değil de diliyle zikrediyor YB. Senin zekana laf eden mi var ki dönüp dönüp kendini övüyorsun? Yazık yahu. Hem sana kimse anlatmıyor mu? Böyle övündükçe ne kadar itici olduğunu sana söyleyen bir tane dostun yok mu senin? Yoksa eğer, bilesin ki herkes senden nefret ediyor veya hoşlanmıyor demektir. Sakın bana. "Sanki çok umurumdaydı" deme. Memleketin en bitirim psikanalist yazarının pençesindesin. Ego şovları yapanların tek derdi, çevresi tarafından sevilmektir. Karizma uğruna dağları delenlerin tek derdi sevgi açlığıdır. Dua et ki GHK var da sana acı gerçekleri söylüyor. Zararın neresinden dönsen kardır SEVGİLİ DOSTUM. Gerçek dost, acı söyleyendir unutma.
Enis Berberoğlu sana "rakamların efendisi" demiş diyorlar. Enis Bey kardeşimi severim. Yanlış anlama olmasın. Yayın yönetmeni olmadan önce de sever, takdir ederdim. Ancak itirazım var. Kendi egosuna köle olan bir kimsenin rakamlara olan efendiliği, teşbihte hata olmaz, bir kedinin kendini yaşadığı evin efendisi sanmasına benzer. Rakamların mutlak efendisi nasıl ki bilgisayarlar ise, evin sahibi de genellikle kedi değildir. Bu da sana, "metaforların efendisi" GHK'dan çam sakızı çoban armağanı bir ego dersi olsun.
Medyakedisi Notu: Aslında tek yazı olarak planlanmıştı. Lakin okur dostlardan adeta email yağmuru yağdı ve ben de ıslandım. Bu konuyu uzatmamı istiyorlar. Tek yazı yetmez diyorlar. O yüzden ilgili dersler devam edecektir.

GHK
"GÜCÜ GÜÇSÜZLÜĞÜNDE"

03.01.10 (medyafaresi'nde yayınlanmıştır.)

SON YENİHARMAN MEDYALOGU HAKKINDA

2010-01-03T08:47:00.003+02:00

GHK, Son Medyalog yazısı "Bir Sürpriz Mühendisinin Yeni Yıl Kararları" başlıklı yazı ile yeniHarman'a veda etmiştir. Hesabıma para yatıran okur dostlarımın hakkını korumak adına bu kararı aldım! Tüm okur dostlarımın hak ettikleri saygıyı ifade etmek için yeniHarman'da Medyalog yazmaya son verdim. Demokratlık, solculuk; ihlas ve samimiyet ister. Bu yüzden böyle bir karar aldım. yeniHarman'a başarılar dilerim.

GHK'NIN GİZEMLİ HÜRRİYET ZİYARETİ

2010-01-03T08:43:00.003+02:00

GHK'nın Gizemli Hürriyet Ziyareti
Son 10 yıldır herkes yazdı. Ertuğrul Özkök gidiyor da gidiyor diye. Ama hiç kimse tutturamadı. Ertuğrul Özkök, yayın yönetmenliğini bırakmadan sadece birkaç gün önce onun istifasını simgeleyen "tavşan kardeş" yazısını yazan ve Özkök'ün yönetmenliği bırakacağını ilan eden ise sadece GHK dostunuz oldu ( Bakınız bir önceki "TSK'YA ASİMETRİK DESTEK" adlı Medyafaresi yazısı.) Bu bağlamda bu "timing"e şapka çıkarmak ve o şapkadan çıkan tavşanı Ertuğrul Özkök'e hediye etmek lazım. Üstelik aynı yazıda yakın gelecekte olacak olacakların ipuçları da vardı. Özellikle Ertuğrul Özkök ile ilgili olan kısımlarında. GHK açıkça ilan etti. Ertuğrul Özkök yayın yönetmenliğini bırakacak ama "onun naçiz bedeni medya üzerinde gölge olmaya devam edecek" dedi. Lakin millet yine canının istediğine inanmak istiyor. Bu yüzden adeta "Özkök ölmüş" gibi yazılar yazanlar bile var. Özkök'ün görevinden alındığını ilan eden AKP medyası siteleri bile oldu. 20 yıllık ağır bir yenilgiyi kendilerini kandırarak hafifletme girişimleri olarak tebessüm ettirdiler bana. Yok Tayyip Erdoğan "411 el kaosa kalktı" manşetinin intikamını almış. Bir yığın saçmalık. Halüsinasyon medyası diyorum ben onlara. Kardeşim, adam 5 yıldır bırakacağım diyor. Üstelik demese ne yazar. Aha gözünüz doysun. Yazıyla yazayım. YİRMİ SENE! Benim hayatımın yarısı be!
Aralık ayında Hürriyet'i ziyaret ettim
İşin aslını ben size anlatayım. GHK dostunuz Aralık ayında Hürriyet ve dolayısıyla Türkiye'nin tarihini de değiştirdi. Bu değişim şöyle oldu. 16 Aralık 2009 günü Hürriyet'e gittim. Sebebi ziyaretimi boş verelim. İşte o gün bir kısım medya çevrelerinde Hürriyet'in müstakbel yayın yönetmeni olarak görülen Eyüp Can ile tanıştım. Kendisine kitabımı da hediye ettim ve onun sorusu üzerine okurlarımdan doğrudan gelen telif parasıyla, ki ayda ortalama 500-600 TL ile nasıl geçinildiğini Eyüp Can'a anlattım (Eyüp Can'ı tanıdım. Hoşgörülü ve mütevazi bir gazeteci. Maddi durumlarımız ile ilgili yazacağım şu satırlardan gocunmaz... "Böylesine cümle aleme ibretlik bir sahneyi bana ve Eyüp Can'a yaşatan Allah'a hamd-ü senalar olsun." ).
Eyüp Can'ın talihsizliği
Sağ olsun Eyüp Can GHK'ya ilgi alaka da gösterdi. Lakin bu görüşmeden sonra Hürriyet'in başına Enis Berberoğlu'nun geleceğine neredeyse emin oldum Çünkü Eyüp Can da GHK ile tanışma talihsizliğine uğrayanlardan oldu. Elbette o gün Hürriyet'in meşhur 11. katına çıktım. Hatta bu kata çıkarken asansörde geyik yapan bir grup insan asansörün 11 nolu düğmesine basmamdan sonra yaptıkları geyiğe son verdiler. Çıktım o meşhur kata. Ertuğrul Özkök'ün odasının kapısı açıktı ve içeriye burnumu uzattım. Bir şey yapmadım. Sadece kokladım. İşte bu tarihi gelişmeden yalnızca 1 hafta sonra 20 yıllık yayın yönetmeni istifa etti. Yani bütün mesele GHK'nın 11. kata çıkıp o odaya burnunu sokmasına ve içeriyi koklamasına kalmış değerli dostlar
( Bilmeyenlere önemli hatırlatma: GHK bir iş görüşmesi maksadıyla geçen sene Kuzey Amerika'ya adım attığı gün küresel kriz patlamıştır ve görüşme yapacağı uluslararası şirket şu ara batmakla meşguldür. Ziyaret ettiği ülkelerden bazıları iç savaş yaşamış, kimisi bölünmüş ve 2 tanesi de bölünme tartışmaları yaşamaktadır. Buna benzer sayısız toplumsal ve bireysel hadise görmüş geçirmiş bir yazardır bu satırların yazarı. GHK, hayatında sadece bir gece Turgut Özal hakkında konuşmuştur ve adamcağız ertesi sabah ölmüştür. Bu satırlardan sonra GHK yazılarını okuyacak yüreği olanlar öncelikle Ayetel Kürsi, Felak ve Nas sürelerini okuyup ekrana yahut kağıda üflerlerse yazıların şerrinden korunabilirler... Bu konunun bir geyik olmayıp inanılması güç görünse de basbayağı bir hayat gerçeği olduğunu daha önce LeMan'da yazdığım "AKP VE GÜLEN'İ BİTİRME PLANI" başlıklı yazıda anlatmıştım. O yazı yazıldıktan üç gün sonra 4 aydır unutulmuş olan belge tartışmaları koptuğunu ve Türkiye'nin "ıslak imza" ile yatıp kalkmaya başladığını hatırlatmak isterim. GHK dostunuzun küresel boyutlara ulaşan talihsizlik saçan tehlikeli bir varlık olmasından dolayı ciddi sayıda okur dostlardan Ankara Söğütözü'ne gidip AKP binasından içeri burnumu sokmamı isteyenler var. Bir grup başka okur dost ise Utah'a gitmemi istiyorlar. Davet gelmesini beklemeden de bunları yapabilirim elbette. Ama Hocaefendi'nin davet etmesini bekliyorum. Lakin her şeyin bir zamanı vardır dostlar. Bakın Ertuğrul Özkök için 20 sene beklemek gerekliydi. GHK kardeşiniz yazılarını bir büyük gazetede yazmaz ise AKP binasına da en az 20 sene sonra gider, Özkök gibi AKP'yi de 20 sene çekersiniz haberiniz olsun... Eğer efsunlu iseniz GHK'dan endişe etmeye gerek yok. Lakin efsununuz zayıfsa GHK ile temas, ürkütücü neticeler verebilir. Sayısız defa test edildi. Gizli ve gizli olmayan çok sayıda tanık mevcuttur. İşin enteresan yanı şu ki, bu tanıklardan bazılarının da hayatı kaymıştır. Hayatları kaymıştır ancak GHK ile dost olmanın keyfini sürmektedirler... Yani GHK ile tanışıp hayatları altüst olsa da pişman olan yoktur aralarında.)
Eyüp Can, GHK ile tanışmanın talihsizliğini yaşadı
İşin esası budur. Kader ve kısmet gereği Eyüp Can ile tanıştım. Eyüp Can'ın kaderinde bu talihsiz karşılaşma yazılmış. Yapacak bir şey yok. Planlanmış bir karşılaşma olduğunu söyleyemem. Her şey çok kendiliğinden gelişti. Ve bu yüzden Eyüp Can genel yayın yönetmeni olamadı. Enis Berberoğlu oldu. Bu işin adını koyalım. Eyüp Can'ın olmamasının tek nedeni budur. Yiğit Bulut'un torpilköşesinden Aydın Doğan'a verdiği tavsiyeler değildir ( Sanki Doğangillerin de pek umurundaydı. Bu konuda ilgili yazılar yarından sonra Medyafaresi'nde olacak. Yiğit Bulut dosyasını GHK açacak ve kapayacak ).
Öte yandan Eyüp Can, GHK ile tanışmış olmanın talihsizliğini aşacak birikime ve donanıma sahiptir. Efsununu kuvvetlendirmesi yeterlidir. Hürriyet olmaz ama başka bir şey olur. Veya olur ama ilerde olur. Çünkü Eyüp Can, Referans Gazetesi'ni başarıyla belli bir yere getirmiştir. Benim 2006 ve 2007 yıllarında "en iyi gazete" seçip yeniHarman'dan ilan ettiğim bir gazeteyi yöneten kimse, herkes emin olsun ki Habertürk TV kanalını da Yiğit Bulut'tan daha iyi idare edip o kanalı eski güzel günlerine döndürür. Çünkü Eyüp Can'da Yiğit Bulut'un başarısızlığa mahkum olan itici egosu yerine makul bir ego var. Torpilli bir egonun reyting getirdiğini boşu boşuna ispat etmenin gereği yok. Yiğit Bulut boşuna çırpınmasın. Ertuğrul Özkök'ün egosu hakkında zerre fikri yok, kendi kendine teneke trampet çalmasın. Ertuğrul Özkök'ün egosu, Yiğit Bulut'un egosunu Fransa'da iki kafede bahşiş olarak dağıtır.

Medyakedisi Notu: Bugüne dek GHK ile tanıştıkları halde işleri yolunda gitmeyenler bi kurşun döktürsünler. Yüreği olup her şeye rağmen tanışmak isteyenler de bi cevşen taksınlar boyunlarına ve mutlaka sarımsak ile gelsinler tanışmaya...

GHK

"GÜCÜ GÜÇSÜZLÜĞÜNDE"

02.01.10 ( Medyafaresi'nde yayınlanmıştır. )

SON YENİHARMAN MEDYALOGU

2010-01-03T08:40:00.001+02:00

SON MEDYALOG
Gürkan Haydar Kılıçarslan
populistus@yahoo.com

NEW YEAR’S RESOLUTIONS OF A SURPRISE ENGINEER
( Bir sürpriz mühendisinin yeni yıl kararları )

2005 yılı sonundan beri yazdığım yeniHarman’da Medyalog sayfası 2006 ortalarında başladı. 2008’de seyrek görüştük. Ama 2009 yılı Medyalog için olağanüstü bir yıl oldu. Gazetelere ve televizyonlara bile çıktı. Türkiye’nin ve dünyanın yazarlık telifini okurlarından alan ilk ve tek yazarı Gürkan Haydar Kılıçarslan, kendisine maddi ve manevi destek veren bütün okur ve yazar dostlara teşekkürler eder. Siz bu satırları okuduğunuz vakit 2010 gelmiş olacak. Yeni yılınız kutlu ve umutlu olsun.
GHK, her yeni yıla belli başlı kararlar alarak girmeyi ve hayatında değişik sayfalar açmayı ilke edindi. Bu yılbaşının da aynı kaderden kurtulması olanaksız. Yeni projeler ve yeni atılımlar için haftalardır düşünüyorum. Okur dostlarımdan gelen “devam et” talebini de elbette uzun uzun düşündüm. Lakin hayat zor ve en önemlisi kendini tekrar etmeyen, sürekli geliştiren ve yeni sayfalar açabilen bir yazardır GHK. Oktay Ekşi’nin kırk yıl kurulduğu gibi kurulamam ben bu dergiye. Her güzel şeyin bittiğini ve bazen başlamadan bittiğini birilerinin ispat etmesi gerek. Belki de Allah, bu yüzden GHK’yı yaratmış dostlarım.
Bilenler bilir. 2009 yılı başında yazarlığıma hız vermeyi düşündüm ve mühendisliği sanki sigaraymış gibi bıraktım. O vakit sadece yeniHarman’da yazarken, bir süre sonra LeMan’da, zaman zaman Birgün’de ve en son olarak internet yayıncılığında Medyafaresi’nde de yazmaya başladım. Geriye dönüp baktığımda bu yıl çıkan “Güçsüzlüğün İktidarı” adlı kitabın hacminden çok daha fazla miktarda yazılar yazıldığını görüyorum ve hayretler ediyorum. O yazıların nasıl yazıldıklarını hatırlamıyorum bile. Çoğunda aklım başımdan gitti sevgili dostlarım. Üstelik, her bir yazının yaygın medyada köşe yazan kellelerin bir haftalık toplam yazısından daha fazla olduğu dikkate alınırsa eşşek gibi yazmışım bu yıl. “E bana da yazık” biraz demenin zamanı geldi. Eskiden “aman ayda birkaç mesaj gelir mi ola” diye umutla e-postalarıma bakarken artık neredeyse her gün en az bir saatimi okur dostlardan gelen e-postaları okumaya ve diğer bir saati de o postaları yanıtlamaya ayırmaya başladım. Üstelik gündelik bir yayında yazmadığım halde. Sağ olun. Var olun.
Bu yıl enfes yazılar yazdık hep beraber. Neredeyse her gün aldığım olağanüstü güzellikte ve değerde destek mesajlarının sadece bir tanesini yaygın medyanın sürtük yazarlarından birisi alsa ölene kadar sırıtarak dolaşırdı, lütfen inanın bana. Onların hayatlarında alamadıkları ve alamayacakları gönül destekleri aldım ben. Rüyalarında göremeyecekleri bir okur sevgisini yaşadım. İmza günlerinde ilk defa karşılaştığım okur dostlarımın kendilerini tanıtmadan beni kucaklamalarına alıştım artık. Yahu şaka filan değil. Düpedüz olağanüstü bir şey başardık. Bu sene Hürriyet ve ATV’nin de haberini ettiği bir fenomen yarattık. 3 TL. lık bir dergi alıp içinde sevdikleri yazara 50 TL, 100 TL, 200 ve hatta üzerinde para yatıran gönül insanları yaşıyor bu dünyada ve bu ülkede. Yaygın medyada bir Allah kulunun rüyasında bile göremeyeceği, hayal dahi edemeyeceği bir onuru yaşattınız bana. Sağ olun, var olun.
E ben de elimden geldiğince bu onura uygun yazılar yazmaya gayret ettim değerli dostlar. Hatta bir aralar, GHK’dan ve birkaç başka isimden başka ülkede yaşanan faşizm şartlarına muhalefet eden kimseler bile kalmadı. En umutsuz anlarda GHK çıktı ve her zaman olduğu gibi “umutsuzluğa gerek yok” dedi. Lakin şimdi şartlar değişti, rüzgar başka yönden esmeye başladı. Yavaş yavaş bir dolu tırsak adam yeniden iktidar muhalefetine başlayacaklar ve günü geldiğinde iktidarı sanki onlar alaşağı etmiş gibi hava basacaklar emin olun. Ve yine emin olun ki yarın bir gün AKP iktidardan düşse bütün köşeler yine onların olacak. Çünkü bu fakir kardeşiniz de maalesef onların her ay aldığı ücretleri rüyasında göremiyor.
Bir hayat böyle geçmez. Bir ömür böyle geçmez. Geçenlerde LeMan’da yazdım ve birkaç okur dosttan başka yine herkes şaka yaptığımı sandı. Zalimler bayram etsin. Yarın hasta olsam bir küçücük güvencem yok ve ayda 500-600 TL veya okur dostların en cömert olduğu aylarda 800-1.000 TL gibi bir parayla geçinmek inanın kolay değil ve 40 yaşına gelmiş bir kelle olarak artık GHK’nın da çoluk çocuğa karışması lazım. Bu konuda çevremden inanılmaz baskılar alıyorum. Bu baskılara dayanacak gücüm de kalmadı. Marifetmiş gibi herkes “taş yok mu taş” der gibi “çocuk yok mu çocuk” diyip duruyor. Çocuk sahibi olmadığım için bu ısrarı anlamam olanaksız elbette. Lakin “böyle salak bir dünyada küçük bir GHK olmalı” diyenler giderek beni ikna ediyorlar. Küçük bir GHK’nın giderek salaklaşan bu dünya ile benden çok daha fazla eğlenebileceğini düşünmeye başladım.
Fakat gerçekler acıdır. Üzgünüm ama bu kadar parayla çocuk sahibi olunmaz. İnananlar diyor ki rızkını verecek olan Allah. İyi de Allah’ın işini bu kadar zorlaştırmanın da doğrusu alemi yok. Küçük GHK’yı bilemem ama büyük olanı ne kadar emekçi dostu yazılar yazsa da para harcamayı seviyor. Her ne kadar hakkında iyi şeyler yazmasam da aslında kapitalizmin sıkı bir dostuyum ben. Mesela Starbucks kahvesi üretemeyen bir sosyalist rejimin ilk muhalifi olmaya adayım. En azından bütün dünya solcu olsa Starbucks’ın hür teşebbüs olarak bırakılmasını bile talep ederim ben. E ben nasıl kahve içeceğim Starbuckslarda hesabıma yatan bu kadar paraya değerli dostlarım? Acıyın bana. Cahiliye devrinde Ebu Cehil’in kölesi olsam, Ebu Cehil Starbucks masrafımı karşılamak ile yükümlüydü ama insanlıktan bihaber vahşi liberal kapitalist düzen “kendi kahveni kendin pişir” diyor bana. yeniHarman’ın mütevazi tirajı dikkate alındığında, aslında astronomik bir ücret olan hesabıma yatan para ise maalesef ancak çay, kahve, bira, benzin gibi ayıltan, bayıltan ve kanırtan sıvılara gidiyor ve kendi kendime soruyorum. Değil daha henüz doğmamış olan küçük GHK, yahu kazık kadar olanı ne yiyecek? Tayyip Bey kardeşime 7 yıldır kimselerden görmediği, Ergenekon’u bile 3 kez tercih edeceği muhalefetin kralını yaptım bu sene. İyi de muhalefet karın doyurmuyor ki! Ne yapayım? Ben de Tekel işçilerinin yanında biber gazıyla mı karnımı doyurayım? Bunu mu istiyorsunuz benden? Bir ülkede ne zaman işçiler eyleme başlarsa o ülkenin iktidarı değişir. Kapitalizmin altın kuralıdır bu. Bunu yazabilen ilk ve tek adam olmak karnımı doyurmazken biber gazıyla mı kahvaltı yapacağım? Kusura bakmayın ama lüks restoranlarda köy kahvaltısını tercih ederim ben. Muhtemelen Tekel işçileri de bana katılacaklardır.
Asıl daha kötüsü ne biliyor musunuz? Bu kadar paraya her Allah’ın günü Zaman, Sabah, Bugün, Taraf filan okunmaz. Televizyonlar takip edilmez. Bu yayınları sıkı sıkıya takip edebilmem için elime en az ayda 7.500 TL + SSK + Özel Sağlık Sigortası+ Şirket Otosu + 2020’de uzay seyahati şartlarında bir iş akdi gerek dostlarım. Düpedüz full-time job olması lazım. Versinler bana o kadar parayı. Değil o gazeteleri, Star’ı bile satır satır okurum alimallah. Kolay iş değil benimkisi. Özal zamanında bile yaşanmamış ruhsal sağlığı kaygılar veren çok tehlikeli bir medya düzeni kuruldu, kuruluyor ve görünüşe göre daha da kötüye gidiyor, gidecek. Bu da doğal. Ortalama zekalılar bu işleri böyle anlayabiliyorlar. Halk nezdinde çöken bir taraftarlığı, yandaş bile olmayı beceremeyen ve yalaka bir medya ile yeniden tesis edebileceklerini sanan basit zekalı adamlar var önümüzde. Yandaşlık sözcüğünü çileden çıkartan adamlar doldurdu bütün medyayı. Yalakalık sözcüğünün bile kendisini Boğaz köprüsünden atacağı günler yaşıyoruz. Artık bu adamları GHK’nın yazmasına gerek yok. Kendi kendilerini deşifre ediyorlar zaten. Böyle bir ağır mizaha kalbi dayanabilen herkes yandaş medyayı okusa ve izlese inanın yeter. Gerçekten bana gerek kalmadı dostlar. Düşünsenize dostlarım. Siz olsanız 600 TL paraya az sonra anlatacağım şu yaşanmış sahneye katlanır mısınız? Yalak medya takibinin ne kadar ızdırap verici olduğunu anlamanızı istiyorum. Bir medya dostu profesyonel insanı bile çileden nasıl çıkardıklarını daha iyi bir örnek anlatamaz.
Geçenlerde Kanal 24’ü izliyorum. Her zaman olduğu gibi ve geçen yüzyılda kalan demode bir anlayışla marifetmiş gibi 110 tane işadamıyla Kuveyt’e giden ve sırf bu yüzden Engin Ardıç’ın çok sevdiği Cumhurbaşkanlarından olan Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün uçağında giden gazetecilerden Posta’cı Hakan Çelik telefon ile heyecanlı heyecanlı sanki 11 Eylül 2001’de New York’dan seslenirmiş gibi ekrandaki televizyon spikerine aynen şunu söyledi ve ekrana az sonra okuyacağınız “inanılmaz” şeyleri yazdılar. Hakan Çelik, “Cumhurbaşkanı Abdullah Gül çok çarpıcı açıklamalarda bulundu” dedi heyecan içinde. Önce “eyvah” dedim. Yeni bir “Her şey çok güzel olacak” filmi ile karşı karşıya mıyız yoksa, diye kaygılandım. Hakan Çelik aynen şöyle söyledi sevgili seyirciler ve bu sözler Marmara vapurlarında yankılandı değerli okurlar. Sıkı durun şimdi... Hakan Çelik, “Sayın Cumhurbaşkanı, ‘herkes memleketin kıymetini bilsin, bu ülke herkesin’ dedi.”dedi... Hayır. Ben bu halka değil. Marmara’nın balıklarına üzülüyorum artık. Onlardan ne istiyorsunuz? İDO vapurlarında izlettirilen Kanal 24’te yankı yaptı bu çarpıcı açıklamalar...
Asıl ben size elimin tersiyle “bi çarpacam” o zaman neyin çarpıcı olduğunu anlayacaksınız ama kolay değil doğrusu fotoğraftaki pozları vermek. Onları da anlamak lazım.Maşallah hepsi rükuda adeta...Yazık yahu! Sizlerin gazeteciliği o uçağın iç çeper kıvrımlarına dönmüş adeta. Üzücü bir durum. Sabah’tan Okan Müderrisoğlu da bu çarpıcı açıklamaları (!) “tarihi çağrı” olarak verdi köşesinde. Herhalde Abdullah Gül kardeşim de bir gece aynı otel çatısı altında uyuduğu Takvim’de yazı yazdırılan tuhaf bir kadının kitabını okur gibi okuyordur bunları ( Takvim yazanı kullandı bu ifadeyi. “Cumhurbaşkanı ile aynı çatı altında uyumak” diye yazısı var. Ben demedim. Uğraştırmayın beni). Bir an için aklına “acaba ben nerede hata yapıyorum da bu adamlar benim karşımda neden böyle uçak gibi eğri duruyorlar?” diyor mudur acaba? Bir gün olsun aklına “neden uçaklarıma şu GHK’yı çağırmıyorum da bu adamları çağırıyorum ve ondan sonra ilkokul öğrencilerinin bile her an her dakika söyleyebileceği benim söylediğim sıradan ve basit cümlelerin komik bir şekilde haberleşmesine müsaade ediyorum” diye düşünüyor mudur acaba?
Kenan Evren’in bir zamanlar söylediği en basit cümleleri dağlara taşlara yazıp hakkında kompozisyon yarışmaları düzenlemiş bir toplumun bunca yıl sonra geleceği yer bu mu olacaktı ey güzel Allahım. Sen bizlere sabır ver! Neymiş efenim. Herkes memleketin kıymetini bilecekmiş. Bu ülke hepimizinmiş. Hatta belki bilmiyor olabilirsiniz dostlar, “çözüm yeri de Meclis’miş” biliyor musunuz dostlar? Abdullah Gül’ün 2009’un en büyük hayal kırıklığı olduğunu yazacak güçte bir yazarı olmadı bu ülkenin, yazık sana Türkiye. Kala kala uçağına 110 tane işadamı alan bir Cumhurbaşkanı ile ne kadar şanslı olduğumuzu bizlere anlatacak Ardıçlar, Ilıcaklar, Altanlar gibi her devrin adamları kaldı bahtına. Ne bahtı kara bir ülkeymiş bu Türkiye. Tıpkı GHK gibi... Kardeşim. Bu halk sen uçağına bir dolu haydut işadamını gezdiresin, bir dolu gazetecilikten nasipsiz kimseleri çocuk gezdirir gibi ülke ülke gezdiresin diye mi yüzde 47 oy verdi 2007’de AKP’ye? Allah için bir düşün... Bir ülke durup dururken faşist olmaz dostlarım. Sırtı kaşınan memleketlerin gazetecileri bünyelerini uçak çeperlerine benzettiklerinde ülke faşizme girmiştir zaten. Yahu sizin hiç sandalyeniz yok mu? Uçak türbülansa girse ne olacak o kafalarınızın hali? Bir şey olmaz diye mi düşünmektesiniz?
( Yeri gelmişken, biri şu Mehmet Altan’ın “Başka Yerde Yok” programında ayağıyla müziğe tempo tutunca, eliyle masaya neşe içinde vurunca ne kadar komik olduğunu anlatsın. Hele hele bir gün öce 7 asker şehit olmuş. Aynı gün 19 maden işçisi katledilmiş. Mehmet Altan beyimiz ekranda neredeyse göbek atacak. Kardeşim, biz bu yazıda da anlaşılacağı üzere geçim derdindeyiz. Memleketin büyük bölümü aş, iş ve can derdinde. Sen de bizim vergimizle TMSF elindeki Cine 5’te gençlik ateşi numaraları yapıyorsun. Yakışmıyor. Kalıbına yazık dedirtiyor. Bu muymuş “bu memleketin ayak numarasını bilen adam” dedirtiyorsun. Eski bir dosttan tavsiye sana. Halk, yanlışlıkla o programı izlese vallahi galeyana gelir ve yemin billah bir günde Üçüncü Cumhuriyeti bile kurar da senin numaran arada kaynar. Benden söylemesi. )
Sonra Star Gazetesi’ne bakıyorum. Bir anket yapmışlar. 2009’un en antipatik ismini soruyorlar okurlara. Seçenekler arasında Onur Öymen, Fazıl Say filan gibi AKP düşmanları ile üç beş magazin ismi var ama bir tane Mehmet Altan, Ergün Babahan ve Ahmet Kekeç yok. Hatta Salih Tuna ve Engin Ardıç bile yok. Sabırla bütün seçenekleri okumak zorundasınız. Valla bu kadar paraya zor bu iş değerli dostlarım. Şu üç günlük dünyada bu tür saçmalıklarla vakit harcayamam ben. Parayı veren düdüğü çalar. GHK’nın okur dostlarından hesabına yatan para ile daha fazla beste yapamayacağım. Yorgunum. Ve asıl önemlisi hayatımı kazanmak zorundayım.
Mesele bu kadar basittir. Kendinizi benim yerime koyun lütfen. Bu kadar paraya geri zekalı ve yoldan çıkmış gündemleri, hem de saptırılan ve yozlaştırılan gündemleri takip edecek bir GHK yok. Kusuruma bakmayın lütfen.
Yazıyı bırakmıyorum. Yazarlık sigara değil ki GHK yazarlığı bıraksın. Ara sıra yine yazacağım elbette. Gittiği yere kadar LeMan’da elbette görüşeceğiz zaman zaman. Fırsat buldukça kalemime hakim ve savcı olamadığım zamanlarda elbette diğer yayınlarda da yazacağım. Hatta yeni kitaplar da gelecektir umuyorum. Lakin beni en çok yoran ve gündem takibi derdiyle zamanımı çalan Medyalog’a en azından bir ara veya belki de esaslı bir son vermenin zamanı geldi. Biliyorum, Ankara’da sağcı devletimizden emekli olasıya kadar maaş alacağı garanti olan, hayatlarında iki damla işçilik yapmadıkları halde kendilerini solcu sosyalist akademisyen filan sanan iki tane akademikyen ile Tayyip Bey kardeşimden başka kimseler göbek atmayacak bu habere ama bazen göz yaşartan kararlar da alabilmeliyiz.
Maalesef, 2009 sonu itibariyle GHK’ya “Gel kardeş. Gel de bi süt sahlep içelim, olmadı Boğaz’da bi rakı-balık yapalım” diyen bir medya patronu yaratmamış Allah-ü Teala. Bu nedenle Ocak ayının ilk haftasından itibaren yeniden mühendislik dünyasının kaynar kazanlarına dalmaya karar verdi GHK.
Belki yeniden görüşeceğiz de. Yarın ne yazacağını veya ne yazmayacağını kendim de bilmiyorum. Lakin Hürriyet’te Kanat Atkaya’nın Fikret Ercan tarafından davet edildiği bir geyik gecesinin Fikret Ercan ve eşine methiyeler eşliğinde yazıldığı bir medyaya GHK yirmi beş gömlek fazladır dostlar. Neymiş efenim? Deer Night’mış. Geyik gecesiymiş. Siz alın o boynuzlarınızı da Nişantaşı barlarında geyik döndürmeye devam edin. Geyiği kapan Üsküdar’ı geçti haberiniz yok, Nişantaşı’na da varmak üzereler. Yahu memleket ne halde? Şunların keyiflerine bak. Meleklerin cinsiyetleri geyiğini mi çevireceksiniz? Hürriyet sayfaları bu kadar mı değersiz kardeşim! Fesüphanallah yarabbelalaemin!... Pazar pazar deli ettiler beni değerli dostlarım. Mazur görün öfkemi.
Böyle bir ülkede GHK yazsa ne olur, yazmasa ne olur dostlarım. Üzülecek bir şey yok. Bırakalım geyik yapsınlar Aydın Doğan çökertilirken, bırakınız Cumhurbaşkanları “havalar da soğudu” diyerek çarpıcı açıklamalarda bulunsun yalakalık sözcüğünü bile utandırarak gazeteci numarası yapan köftehorlar. Herkes hak ettiğini bulur dostlar. Medyalogsuz bir Türkiye isteniyor. O zaman onlara haklarını vermek gerek.
Herkese mutlu 10’lu yıllar... Şükür bitti 100 numaraya döndürülen sıfır sıfırlar... Bir devir biter. Başka bir devir başlar. GHK, sürpriz mühendisidir. Bir sürpriz mühendisinin yıllarca okurlarından maaş alan yazar olarak emekli olmasını bekleyemezsiniz. Bir yıl yeter de artar bile böyle bir unvan için. O halde time’s up! Sözün bittiği yere geldik. Bir röportaj olsaydı ve bana sorsaydınız, “son olarak eklemek istediğiniz bir şey var mı?” diye. İşte yanıtım değerli dostlar.
Ne halin varsa gör, ey Türkiye!
THE END.

TSK'ya asimetrik destek

2009-12-24T22:52:00.002+02:00

TSK'ya asimetrik destek
TSK'YA ASİMETRİK DESTEK
Ertuğrul Özkök ile Şamil Tayyar Arasındaki İrtifa Farkı ve Bülent Arınç'ın Suikast Parodisi Hakkında Bilinmeyenler
Star Gazetesi'nin Ergenekoncu yazarı Şamil Tayyar, hem yazılarında hem de konuşmalarında sıklıkla TSK'nin içerisindeki çürük yumurtaların ayıklanması gerektiğini söylüyor. Bence de ayıklanmalı. Tayyar, aslında TSK'ni yıpratmak gibi bir gaye olmadığını, tek dertlerinin çürükler olduğunu ifade ediyor. Bence de yıpratmamalı ve tek derdimiz çürükler olmalı. Tayyar, TSK'nin asli görevi olan yurt savunmasına dönmesi gerektiğini, siyasete karışmaması gerektiğini anlatıp duruyor. Bence de TSK, yurt savunmasına odaklanmalı ve siyasete karışmamalı. Yalnız ortada "çok ciddi" bir sorun var.
E neredeyse bütün dünya anladı. Lakin Şamil Tayyar bu dünyada GHK'nın yaşamadığını ve yazmadığını sanıyor galiba. GHK'nın bir gün aynı isteği medya için isteyeceğini akıl etmemek için Ergenekoncu olmak mı gerek acaba?
23 Aralık 2009 tarihli gazete nüshalarında iki köşe dikkatimi çekti. Biri, Hürriyet'te Ertuğrul Özkök'ün yazısı idi. Diğeri ise Star Gazetesi'nde Şamil Tayyar'ın yazısı. Her iki yazının da ortak bir yanı var. Her iki köşenin yazarı da Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç ile görüşmüşler. Özkök, telefon ile görüşmüş. Tayyar ise sohbet etmiş. Konu, elbette suikast iddiaları. Bülent Arınç, meselenin "çok ciddi" olduğunu söylüyor ve hepimizin tir tir titremesini bekliyor. Tayyar, işin adını yazısının ilk cümlesinde koyarken, Özkök yazısını sorularla bitiriyor.
Ertuğrul Özkök, hakikaten çok zeki bir adam. Zaten zeki olmasaydı, 18-20 sene Hürriyet gibi bir gazetenin başında bulunamazdı. Şimdiye dek, GHK'dan başka karşısına daha zeki bir adam çıkmadığı için bunca senedir bu işi koçlar gibi götürdü. Kendisini eleştirenlerin hemen hemen tamamı çaresiz ve acınası çırpınışlar içinde kaldılar yıllarca. İçlerinde en çaresiz olanı da yine Star Gazetesi'nden Ahmet Kekeç. Yazacak bir şeyi olmayan bir kimsenin yıllar boyunca her gün aynı yazıları yazmak zorunda kalmasından daha acı ne olabilir değerli dostlar? Sırf bu yüzden artık okumaya değer görmediğim üçüncü yazarlar ligine bile düştü Ahmet Kekeç. Adamcağızın işi gücü, ya Ertuğrul Özkök, ya Deniz Baykal veya CHP, ya eski Yarsav Başkanı, ya Özdemir İnce, ya da 28 Şubat'ta başına gelenler. Kendisi ve AKP sevenler dışında herkes Ergenekoncu. Felsefi olarak George W. Bush'un takipçilerinden. Kekeç'e göre Kekeç gibi düşünmeyen ve yazmayan Ertuğrul Özkök bile Ergenekoncu. Yazarlık ve düşünürlük hücresi Abdullah Öcalan'ın hücresinden bile daha dar. Yazılarında zerre ispat kaygısı yok. "Ali kötü bir adamdır" diyor, herkesin bu kötülüğe inanmasını bekliyor. Ali'nin neden kötü olduğunu anlatmaktan aciz ve daha kötüsü takati yok. Sadece AKP aleyhinde olanlar değil, AKP'ye diz çökmeyen herkes ve her kurum "kötü" ona göre. Bu yönüyle Bush'un bile gerisinde. Kendi kendine bir bardak suda fırtına koparan ve bu garip batıl inancına akıllı insanların inanmasını bekleyen bir yazar. Böylesine sığ bir entelektüel donanım içerisinde başkalarına artık gülünç gelen "yaratıcı ve üretken" sandığı tuhaf bir dizgede ülkenin en zevksiz ve en ruhtan yoksun yazılarını yazarken kafayı takmış bir grup insana. Yok başka bir mevzusu. Kendisinin de kabul ettiği üzere, sistemlerle değil de kişilerle uğraşan bir küçük insan örneği olmak için can atıyor Kekeç. İşte Ertuğrul Özkök, sadece varlığıyla ve 20 yıla yaklaşan yayın yönetmenliği ile Ahmet Kekeç gibi kendinden menkul kalemlerin her Allahın günü küçük düşünmelerine neden oluyor. Düşünsenize, yıllarca Ertuğrul Özkök aleyhinde yazıyorsunuz ama Ertuğrul Özkök yıllarca yerinde duruyor ve üstüne başarılı da oluyor. Bu durum, yıllar boyunca onu kıyasıya eleştiren insanlar için gerçek bir ateşten gömlek, gerçek bir ızdırap çemberi olmalı. İşin trajik yanı, sadece Özkök de değil. Ahmet Kekeç, eski Yarsav Başkanı dışında kim hakkında yazdıysa herkes görevinin başında ve eski Yarsav başkanı da dahil olmak üzere herkes daha çok Türkiye'yi değiştirdi. Oysa Kekeç kendisini bile değiştirecek enerjiden yoksun. Bir grup kimseyi sözümona eleştirmeyi misyon edinmiş bir yazar için bundan daha açık bir başarısızlık göstergesi olabilir mi? Kekeç, sıklıkla ifade ettiği üzere "bana ne, gidin yatın hkardeşim" diyebilir elbette. Lakin Ahmet Kekeç, bu durumu iplemiyorsa okurlarını kekliyor demektir. Kendisinin sıklıkla ifade ettiği üzere başta Özkök olmak üzere bir avuç isim Kekeç'in ekmek teknesi olmuş demektir. Yalnız bunun adına bilim dünyasında yazarlık değil de başka bir şey deniliyor. Şöhret sahibi bir insanın sırtından para kazanmaya halk arasında ne denir, doğrusu merak da etmiyorum! Bana ne! Gidin yatın kardeşim!
Her şeyden önce Ertuğrul Özkök hala gazeteci ve başından beri de öyleydi. Elbette sayısız hatalar yaptı. Elbette bugün Star'dan Ahmet Kekeç'in korsan papağanı gibi veya bir zikir evladı gibi her Allahın günü tekrarladığı yanlışları yaptı. Bunlara hayır diyen yok. Zaten çoğunu kendisi de kabul ediyor. Özür dilemiş bir kimsenin, hatasını şu veya bu şekilde ifade etmiş bir kimsenin hatasını zırt pırt dile getirenlere en başta Allah hoş bakmaz herhalde. Bıraktık sosyal normları, toplumsal teamülleri, dinimizde pek nahoştur bu. Onun dışında kalan her şey ise Ertuğrul Özkök'ün kendi düşünceleridir. Katılırsınız veya katılmazsınız. İster muhalefet eder; daha akıllısını yazarsınız, ister yeni bir gazete çıkartır aksini yaparsınız. Sonuçta kimin daha başarılı veya doğru olduğunu söyleyecek olan biraz tarih, biraz da kapitalist dünyanın kurallarıdır. Lakin, Ertuğrul Özkök'ün gazeteciliğine laf atamazsınız. Özkök, 23 Aralık 2009 tarihinde hem de Star Gazetesi ve Şamil Tayyar ile karşılaştırmalı olarak bir kez daha ispat etti.
Özkök'ün Arınç yazısı bir dolu soruyla bitiyor. Bir gazetecinin ve yorumcunun sorabileceği ve yanıt araması gereken birtakım sorularla bitiyor. Oysa aynı gün çıkan Şamil Tayyar yazısı ise doğrudan doğruya bir inanç ile, bir iman ile başlıyor. Ertuğrul Özkök, Arınç'a suikast ihtimalini araştırırken, Şamil Tayyar neredeyse Bülent Arınç'ı demokrasi şehidi ilan etmek üzere yazısında. Adamcağızı vurdurmadan anıtını dikecek neredeyse Şamil Tayyar. Amentü'den daha katı bir inanç var Şamil Tayyar'ın yazısında. Allah'a, peygamberlere, meleklere, kitaplara inanmakta şüpheye düşseniz bile Bülent Arınç'a suikast yapılmak istendiği konusunda şüpheye düşecek olan, neredeyse Silivri'yi boylayacak. Kusura bakmayın ama buna gazetecilikte irtifa farkı deniyor. Arınç'a suikast parodisi vakası bir test oluyor. Tıpkı Ergenekon ve Deniz Feneri gibi bir test oluyor. Bu testi de Ertuğrul Özkök A ile geçerken Şamil Tayyar her zaman olduğu gibi bir kez daha F ile sınıfta çakıyor. Peki neden?
İnsan, olmasını istediği şeye inanır. Bugüne dek gerçekleşmesini istemediği şeylere inanan sağlıklı bir insan görülmemiştir. Gerçekleşmesini istemediği şeylere inanan kimselerin akıl sağlığından şüphe edildiği için özellikle şizoidler, şizofrenler ve paranoidler tedavi edilmektedirler. Ortada gerçekten bir tehlike ve somut kanıtlar olmadığı halde olmasını istemediği şeylere inanan kimselere psikologlar ve psikiyatrisiler yardım ederler. Sözgelimi, kendisinin takip edildiğini ve öldürüleceğini söyleyen bir paranoid kişilik bozukluğu vakası ya da bir şizofren için inanılan şey, istenmeyen bir hadise yahut durumdur. Bir mümin için Allah'ın varlığı, cennet veya cehennem, olmasını istediği şeylerdir. Ya da bir ateist için bunların olmaması, ateistin istediği bir şeydir. Cennet ve cehennemin olmasını isteyen bir ateist hemen hemen bulamazsınız. Ya da cennet ve cehennemin olmamasını isteyen bir Müslüman yahut Hıristiyan aramanın anlamı yoktur. Allah'ın varlığı, cennet veya cehennem gibi konuların somut hukuki ve bilimsel kanıtları yoktur. İnanç hadiseleridir. Ama bir inanan için her ayet, her börtü, her böcek bir somut kanıttır. Çünkü dogmatik bir inanışa sahip bir kimse için somut kanıt kavramı yoktur. Olmasını istediği şeylere inanan kimseler için osuruk kokusu bile cennet ve cehennemin varlığına kanıttır. Yazık ki, başta Şamil Tayyar olmak üzere, Arınç'ın kendisi ve bilcümle AKPsever, söz konusu suikast mevzusuna imanın esasları çerçevesinde yaklaştılar. İşte bu yüzden özellikle medya dünyasının bir dolu çürük yumurtası ortaya sülfür kokusu saçtılar.
Ne zaman bir ülkede işçiler eylem yapmaya başlamışsa oranın iktidarı gider. Kapitalizmin altın kuralıdır bu! Hele hele Tekel işçilerinin eylemlerinin gündemleri işgal etmesi karşısında şaşkına dönen AKP iktidarına yeni bir can simidi gerekliliğinden dolayı, son günlerde gündem değiştirebilmek gayesiyle "çok ciddi" dedikleri çeşitli suikast parodileri sahnelenmeye başladı. Aslına bakarsanız Ergenekon davaları bile küresel krizin AKP iktidarının foyasını ortaya çıkarma korkusu nedeniyle sıkı bir gündem makinesi olarak kullanıldı ve kullanılmakta. Sırf bu yüzden sayısız insan iftira ve eziyet çemberi altında. Bunu yazan, düşünen ve konuşan milyonlarca vatandaşı her Allahın günü suçlayan bir sistemin literatürdeki adının "Faşizm" olduğunu bilemeyecek kadar saf olduklarını da sanmıyorum.
İşin doğrusu şudur değerli dostlar. AKP baktı ki Arınç'ın sağda solda ağlamasına millet sinir olmaya başladı. Şimdi de suikast parodisine geçildi. Sağda solda bakanları ve milletvekilleri artık yuhalanmaya başlamış bir iktidar, suikast iddialarından ve hatta eylemlerinden medet ummaya başlamışsa iktidarsızlığı yakındır. Türkiye Cumhuriyeti ve dünya tarihi bu tür örneklerle doludur. Ortada hiçbir kayda değer veya değmez bir delil olmadığı halde AKP'liler ve AKP basın yayın organları "suikast, suikast" diye bağırıyorlar. Yaşanan süreç, demokratik açılım filan değil, düpedüz demokrasi sirkine döndü. Bir suikast planlanmışsa gerçekleşir kardeşim. Yakalanan suikast olmaz kardeşim. Suikast planlaması da zaten böyle yapılmaz. Herkes dolu film seyretti. Herkes geçmişin gerçekleşmiş suikastlarını hatırlıyor. Peki ya dinleme, gözleme olasılığı? İyi de Başta Şamil Tayyar olmak üzere tüm AKP medyası ilk günden işin adını koydular. "Suikast" diye yırtındılar ve hala da yırtınıyorlar. Ve doğrusu beni bir hayli üzüyorlar. Çünkü insan inanmak istediği şeye inanır dostlar. Bu arkadaşların tamamı ve hatta Bülent Arınç'ın kendisi de dahil olmak üzere bütün AKP'liler Bülent Arınç'a bir suikast istiyorlar adeta sayın seyirciler. Yoksa bu ne ısrar böyle?
Sokakta gördükleri TSK subaylarını Azrail sanıyor AKP, AKP polisi, AKP yargısı ve AKP'nin resmi basın-yayın organları. Yahu kardeşim, siz Yunan bakanı mısınız, İran polisi misiniz, Ermeni yargısı mısınız, Suriye siyasetçisi misiniz, İsrail milletvekili misiniz, yoksa Amerikan medyası mısınız? Ey sokakta her gördüğü TSK mensubunu suikast timi sanan bre şaşkınlar! Siz Türkiye Cumhuriyeti'ni işgal etmiş bir başka devletin adamları mısınız kuzum? Bu cumhuriyetin ordu mensuplarını bir kağıt parçasından yola çıkarak suikastçi ilan edecek kadar kendinizden geçecek ne yediniz ne içtiniz? Yoksa, haberimiz yokken işgal filan mi edildik Şamil kardeşim? Ankara Çukurambar sokaklarında düşman kuvvetleri mi dolaşıyor Ergün Babahancığım? Yoksa hakikaten sizler o hep söylenegelen mütareke basını filan mısınız? Bu ne rezalettir arkadaşlar? Eğer öyleyse işiniz zor kardeşlerim. Memleket tarihi ortada. "Good Luck" derim ben size. Türkiye Cumhuriyeti'nin Türk Silahlı Kuvvetleri'nden iki tane subayın sizin sokağınızda bulunmaya hakkı yok mudur? Sokaktır bu ya! Tapulu malınız mı ki? Yoksa İngiliz ordusundan subay mı isterdiniz sokağınızda? Incirlik'ten Amerikalı mı getirseydik size, korkmayasınız diye? Yapmış olduğunuz bu suikast histerisi ile kendinizi deşifre ettiğinizin farkında mısınız? Cümle cemaat Cafer göçtünüz, haberiniz yok. Bu son cümlede "göçtünüz" yüklemi yerine başka bir yüklemi hakettiniz ama GHK, Yılmaz Özdil gibi kırmızı noktalı yazmadığı gibi nahoş kokacak yazılar da yazmaz.
İyi ama 15 tane önlenmiş Başbakan suikasti varmış. Hatta Kanal 7'de Fehmi Koru ile konuşandı sanıyorum, "kim bilir ne kadar bilinmeyen suikast planları vardır" diyordu spiker kardeş.. Ben size söyleyeyim yandaş kardeşler kimbilir kaç tane olduğunu. En az 15-20 milyon kadar bilinmeyen suikast planı var bu ülkede. Ortalama bir kahvehaneye gidin mesela. Sorun vatandaşa. Hala çalışabilen fabrikalara gidin mesela. Sorun atılmamış işçilere. Sokaklarda dolaşan işsizlere gidin sorun bakalım ne kadar sevildiğinizi. Böylece ne kadar sayıda vatandaşın sizleri bir kaşık suda suikaste kurban edeceğini öğrenmiş olursunuz. (Palavraya bakın. İstanbul'da işsizlik yüzde 11 imiş. Diyor ki hükümet istatistikçileri, 400.000 işsiz varmış İstanbul'da. O yüzden mi İstanbul'un bütün caddeleri, sokakları, otobüs ve metrobüsleri günün her saatinde tıklım tıklım dolu. Herkes sokakta mı çalışıyor kardeşim? İstanbul'un yarısı işsiz, haberleri yok tuzu kuru vatandaşların. Ya sizin haberiniz yok. Ya da olmasını istediğiniz şeye inanıyorsunuz ve daha kötüsü inandırmak istiyorsunuz. Yalnız buna da "yalan" deniyor. Yatsıya kadar yanıyor.)
Bülent Arınç vakası bir turnusol olmuştur. Kimler gazeteci, kimler değil anlamamızı sağlamıştır. Bir gazetecinin soru soracağını unutanlara Özkök ders vermiştir. Bir gazetecinin sorduğu soruya verilen yanıta iman edip, ortada tek bir kanıt olmadığı halde gazeteciliği bırakıp gazete kağıdı üzerinde veya ekranda "siyasete soyunmasına" yandaşlık ve yalakalık denilmektedir. İşte bu da, hep merak ettiğiniz yandaşlığın tarifidir. Yandaşlığı hükümetten nemalanmak zanneden Ahmet Kekeç'e verilecek yanıt ise "oha kardeşim! istersen bir de sen nemalansaydın" olacaktır. Yılların tecrübesi Özkök, tecrübesini konuşturmuştur. TSK'nin açıklama yapmasından bir gün önce ilgili sorularını sormuş, bir gazeteci olarak yanıtları beklemiştir. Hatta yanıtları beklerken boş durmamış, okurlarına da düşünmeleri için şans tanımıştır. Oysa, yandaşlık sözcüğünü bile çileden çıkartan Star Gazetesi ve onun Şamil Tayyar'ı neredeyse Allah'a inanmadığı kadar Bülent Arınç'a suikast edileceğine inandığını köşesinden ilan etmiştir. Elbette Mehmet Altan'ı, Ergün Babahan'ı, Aköz'ü, Taraf'ı filan saymıyorum bile. Onları başka yazılarda ele alacağız zaten. Lakin, ortada hiçbir hukuki delil olmadığı halde "suikast" inancına sahip olup bunu gazetecilik diye yutturanlardan bir isteği olacak GHK'nın.
Nasıl ki, TSK çürük yumurtalardan arınmalı ise Türkiye medyası da çürük yumurtalardan arınmalı arkadaşlar. Hiçbir soru sormadan, şek şüphe duymadan gazetecilik yapanları bizim mahallenin bakkalı yumurtacıya aynen iade ediyor kardeşlerim. Sokakta gördükleri iki Türk subayını bismillah demeden suikastçi ilan edenlerin sağlam olduklarını kim iddia edebilir değerli dostlar?
AKP ve Gülen medyasının ileri gelenleri ikide bir tasfiye diyorlar biliyorsunuz. Medyanın dönüşümünden bahsedip duruyorlar. Herkesi tirtir titrettiklerini sanıyorlar. Büzüklerin kardeşlerini titretebilirsiniz. Onları tek başına GHK bile titretti yıllardır. Geçiniz onları. Üstelik onları tasfiye etmek isteyenlere bir omuz da ben atarım. Dert etmeyin. Lakin boş yere hayale kapılmayın derim. Dogmatik gazeteciliğin tasfiye edeceği tek gazetecilik kendisidir. Bu arkadaşlar bilimden, ekonomi politikten ve hatta temsilcisi olmaya çalıştıkları kapitalizmin k'sından bile anlamadıkları için böyle ileri geri konuşuyorlar. Bakmayın siz onlara. Hiçbirine inanmayın siz. İşte buradan ilan ediyorum. Ertuğrul Özkök, bunların hepsini gömecek. Bakmayın siz Özkök'ün umreye gittiğine, köşesinde ikide bir Zaman ve Yeni Şafak'tan isimlerden bahsettiğine, din editörü aradığına, Ahmet Arsan'a yazı yazdırdığına. Hani bir büyük yırtıcı hayvan, bir küçük sevimli tavşanı yakalar ve tavşan kardeş son numarasını yapar ya... İşte aynen öyle. Ölü taklidi yapıyor Ertuğrul Özkök. "Survivor" şampiyonundan söz ediyoruz arkadaşlar. Üstelik ilimden, bilimden, gazetecilikten, akıldan, vizyondan uzak kafaların tasfiye yaptığı görülmüş şey de değil ki. En büyük faşistler bile birkaç yıl sonra yenildiler ve kaybettiler. Asıl "tasfiye olacak kuş çıkacak" diye kafamızı ütüleyen faşist gazeteciler tasfiye olur ama Ertuğrul Özkök asla. Elbette yayın yönetmenliğini bırakacaktır bir gün. Zaten kendisi istiyor. Lakin onun naçiz vücudu ilelebet bu medyanın üzerinde gölge olmaya devam edecektir. Neden mi? Çünkü canının istediği habere iman ederek gazeteciliğin kötüsü bile yapılmaz. Gazetecilik dogma işi değildir. Gerçi sizlerin gazetecilik gibi bir derdiniz de yok ya. İnsanlık bizde kalsın. Ben varmış sayayım.
Başta Tayyip Bey kardeşim olmak üzere bütün yandaş ve yalaka medya, koro halinde Bülent Arınç vakası için "çok ciddi ve vahim" diyorlar. Evet vahim! Ama sorun bir bakalım, ne vahim?. Hani herkes diyor ya. "Özel Kuvvetler'den iki subay bu şekilde polise yakalandılarsa, vay efendim yanmışız biz"... Hatta ilave ediyor Altangilseverler ve bunların medya illüzyonuna kapılmış şaşkınlar, "İyi ki bu orduyla bir savaşa girmiyormuşuz". İşte bu da Genkur Başbuğ'un sıklıkla vurguladığı asimetrik bir psikolojik savaş ifadesidir. Gerçekten öyle bile olsa, iki subaydan yola çıkıp koskoca orduyu yargılamak tam anlamıyla asimetrik bir psikolojik savaştır. Lamı cimi yoktur bunun. Oysa haklılar. Ortada çok vahim olan bir şey var. Lakin bu şey başka bir şey.
Elimizde ne var? İki tane araba, iki de subay var. Arabada ne dinleme cihazı, ne de suikast silahı var. Sokakta iki subay. Bir de yutturulmaya çalışılan bir kağıt parçası. Kusura bakmayın ama bu kadar veriyle suikast şüphesine sahip olan bir polisimiz ve hukukumuz varsa asıl o zaman bizim vay halimize? Hele hele bu kadar veriden yola çıkıp, hiçbir somut kanıtın olmadığı, en azından yargı sürecine dahil olup ortaya çıkmadığı bir zamanda mutlak bir iman ile suikaste uğrayacağını sanan bir Başbakan yardımcımız ve medyamız varsa o zaman vay bu ülkenin haline. Nasıl ki, PKK'nın üstlendiği bir eylemi bile karanlık güçlerin işlediğine inanan bir Başbakan varsa – ki PKK, karanlık olmuyor da ne oluyor bu zihniyete göre - , sokağında 2 TSK mensubu var diye kendisine suikast yapılacağına inanan bir de yardımcısı var. Gerçekten vahim bir durumla karşı karşıyayız değerli dostlar. Herkes inanmak istediğine inanıyor ve bakınız bizi kimler yönetiyor. Allah etmeye, ekonomik krizden çıkabilmek için Yunanistan İzmir'i işgal etse "İzmir faşistti zaten. Boşverin" diyecek adamları dinleyen bir hükümetimiz mi var yoksa?
Kimse kusura bakmasın. Geçti o günler. Küresel krizin ortasında, teğet geçtiğini sandığınız küresel krizin nükleer bomba etkisi yarattığı bir ülkede hakikaten mizah konusu oluyorsunuz. Tekel işçilerinin direnişinin kitleselleştiği ve Kubilay'ın şehit edilişinin anıldığı bir tarihte yandaş ve yalaka medya kağıtlarına her tür numarayı yutturabilirsiniz ama Türkiye halkına artık hiçbir üçkağıdı yutturamazsınız.
Üstelik, benden söylemesi. Biri, sizinle eğleniyor.
ASİMETRİK PSİKOLOJİK SAVAŞ NASIL "BERTARAF" EDİLİR?
TSK merak etmesin. Geçmişte TSK'nin yaptığı yanlışları hakkıyla eleştirmiş olan GHK, şimdi de aynı görevi yerine getiriyor. Sadece yanlış yapanlar yer değiştiriyor. Aslına bakarsanız GHK'ya parasıyla her gün yazı yazdıracak kitlesel bir medya kurumu bulunsa TSK'nın asimetrik psikolojik savaş derdi de sona erecek. Bir tane GHK, tek başına bütün yandaş ve yalaka medyaya yeter alimallah. Şaka filan değil. Nar topu gibi bir gerçektir bu. Sizin asimetrik derdiniz, GHK'nın büyük medyada yazacağı gün, göreceksiniz bir günde simetrik olur. Hatta bir süre sonra AKP hükümeti ve AKP medyası şikayet etmeye başlar, "iktidarımıza karşı asimetrik psikolojik savaş" yapılmaktadır diye. Önümüzdeki yıllar, bugünlerden daha kritik olacak. Siz bilirsiniz. Ben 3-5-8 yazı daha yazarım. Baktım bir teklif yok. Sonra gider paşa paşa mühendislik yaparım. Ne haliniz varsa görün derim. Aç bilaç daha ne kadar sürecek sanıyorsunuz bu iş? Siz de "Cemaat Faşizmi" altında inim inim inlersiniz alimallah. Bir dolu yeteneksiz torpilküpü adam ve kadın, parti torpili ile, cemaat torpili ile bırakınız kırk küsür gazete ve yüz küsür televizyonu, vergilerimizle beslediğimiz TRT'yi bile ağzına kadar doldurdular da koca binanın pencerelerinden taşıp binadan düşmek üzereler ( Bir sabah veya akşam vakti Ankara Oran'da TRT civarında dolaşın. Tıkabasa dolu yüzlerce servis aracı ve özel otomobil yüzünden trafik kilitleniyor orada. Allah kimseyi TRT'den iş çıkış saatine denk düşürmesin. ). Göğüsleri kıllı Kütahyalı'nın Trinity'e benzeyen arkadaşı bile başımıza TRT'de müfettiş olup müfettişlik programlar yapıyor. Bülent Arınç'ın gıcık olduklarına TRT'ye çıkan keçi yolları bile kapandı. Siz hala millete geometri öğretmeye çalışıyor, asimetri-simetri diye söylenip duruyorsunuz.
Yok mu GHK'ya bir tane sponsor bu ülkede? Bu kadarcık bir yüreğiniz bile yoksa boşverin bu işleri de gelsin Fethullah Gülen bir uçakla Humeyni gibi tahtına otursun da bitsin bu gurbet. Bir ufacık GHK'ya parasıyla yazacak kitlesel bir gazete bulamayanlar bu ülkeye nasıl sahip çıkacaklar ki? Torpil demiyorum bakın. Çünkü torpil, yeteneksizler için vardır. İşte mal ortada. Memleket medyası memleket medyası olalı gördü mü kardeşim böyle bir 5.kuvvet? Ne hali varsa görsün denilecek adam mı yazıyor burada? Bu mudur cumhuriyet, demokrasi ve laikliğe verdiğin değer, ey Türk gençliği!
GHK, sadece TSK'nin asimetrik psikolojik savaş derdine değil, Ertuğrul Özkök'ün ölü taklidi yapması ve Aydın Doğan'ın uğradığı vergi zulmü derdine de biricik çaredir.
İşbu yukarıda okuduğunuz "TSK'YA ASİMETRİK DESTEK" başlıklı yazı, bugüne dek yıllarca Ertuğrul Özkök hakkında en güzel yazıları yazmış olan Oray Eğin'e ithaf edilmiştir.

Gürkan Haydar Kılıçarslan

24.12.09 ( Medyafaresi'nde yayınlanmıştır.)

İSTANBUL İMZA GÜNÜ

2009-12-19T21:52:00.002+02:00

Degerli Dostlar,
20 Aralik Pazar günü İstanbul İmza Günü vardır. Saat, yer ve izahat asagidadir. Vakti olan dostlari beklerim.

Selamlar,
Gürkan Haydar Kılıçarslan

Time:
5:00pm - 8:00pm
Location:
Leman Kültür Kafe - İmam Adnan Sok. No:20 Beyoğlu/Taksim-İSTANBUL

LeMan yazarı Gürkan Haydar Kılıçarslan ( GHK ) Cadde Yayyınları'ndan çıkan "GÜÇSÜZLÜĞÜN iKTİDARI" adlı kitabını LeMan Kültür Kafe'de imzalayacak. Beylikdüzü Kitap Fuarı uzak diye gelemeyen ve yakın olsaydı vallahi billahi geleceğini beyan eden tüm okur dostlar davetlidir. Elbette bu etkinlik, dileyen, vakti olan okur dostlarımız için basit bir imza faaliyeti olmayıp aslen tanışma-buluşma-sohbet ve muhabbet maksatlidir. Aslinda bu etkinlik, hani şu bazı şirketlerin yaptığı bir çeşit yeni yıl partisi gibi de düşünülebilir.

GHK HÜRRİYET MEDYA TOWERS'I ZİYARET ETTİ

2009-12-17T17:02:00.006+02:00

16 Aralık 2009 günü tarihi bir gündür. GHK, bu tarihte Hürriyet Medya Towers'a bir ziyaret gerçekleştirmiştir. Binanın 11. katına kadar çıkmıştır. Şık paltosu nedeniyle asansör ahalisi GHK'nın 11 nolu düğmeye basması karşısında GHK'yı derin derin süzmüşlerdir. Ne var ki, bütün aramalara rağmen Ertuğrul Özkök yerinde bulunamamıştır. Lakin GHK, Eyüp Can ile tanışmış, bir müddet sohbet etmiş ve kendisine "Güçsüzlüğün İktidarı"nı takdim etmiştir. Aynı kitap, Serdar Turgut'a inat GHK'nın en sevdiği yazarlardan olan Sedat Ergin'e de iletilmiştir. GHK, Hürriyet'in 2. katında yaşanan haber koşturmasına tanık olmuş ve değerli dostlar edinmiştir. Öte yandan Hürriyet'in halk tabanlı yemekhanesinde çıkan yemeğin pasta dışında GHK'yı hayal kırıklığına uğrattığını itiraf etmek gerek. Ayrıca bu haftanın LeMan dergisini Hürriyet binası içerisinde satın alan GHK, gazete içerisinde kolunun altında LeMan dergisiyle dolaşmanın keyfini sürmüştür. Gazete standında yeniHarman görülmemiştir. Bunun nedeninin tükenmiş olması sanılmaktadır. GHK, misafirperverliği nedeniyle Hürriyet'e teşekkür eder.

BANA MUHATABINI SÖYLE - LEMAN

2009-12-17T16:58:00.001+02:00

LEMAN – EMPATİZAN – 14.12.2009
Gürkan Haydar Kılıçarslan
populistus@yahoo.com

BANA MUHATABINI SÖYLE

Bazen düşünüyorum. Ben deli miyim diye? Neden başkaları gibi değilim? Neden gördüğüm bir televizyon veya gazete haberi karşısında ortalamanın dışında düşünüyorum? Neden büyük çoğunluk gibi tabağıma konulan ile yetinmiyorum? Neden sağcı politikacılar gibi karşılaştığım bütün sosyal sorunlar karşısında çaresiz hissetmiyorum kendimi? Neden kendini liberal sananlar gibi karşılaştığım bütün sosyal sorunlar karşısında sorumsuz hissetmiyorum kendimi? Onlar gibi olabilsem, şimdiye dek okurlarım dışında bana tek kuruş para kazandırmamış eleştirel düşüncenin bana sağladığı huzur ve güvenden mahrum kalacağım ama büyük olasılıkla ben de salt kendimi düşünerek bir yerlerden hatırı sayılır bir geçim kapısı bulacağım.
Neden ekranlarda polislere taş atan Kürt çocukları gördüğüm zaman Kürt sorununu ben çözebiliyorum da on yıllardır kafamızı ütüleyen sözde liberaller ve sağcı politikacılar çözemiyorlar bir türlü? Neden ben de gemisini kurtaran kaptan kuşağından bir tayfa olmayı seçmiyorum da batmak üzere olan gemileri kurtarmaya çalışan Carpathia’nın kaptanı olmayı seçiyorum?
Çocuklara soruyor polisler. Kameralar çekiyor. Çocuklara neden taş attıkları soruluyor. Çocuklar birilerinin kendilerine para verdiğini söylüyorlar. Para için polislere taş attıklarını ifade ediyorlar. Medya, aklı sıra bir gerçeği ortaya çıkarıyor. Aslında yaptıkları yine bir çeşit manipülasyon oluyor. Polisler kameraları çağırıyor. Bakın diyorlar. Bu çocuklar kandırılmış demek istiyorlar. Bu gerçekleri 70 milyon öğrensin diye çırpınıyorlar. Haberin ardından ortalama bir vatandaş o çocuklara kızıyor. O çocuklara para verenlere kızıyor. Kimisinin öfkelenmesi isteniyor. O Kürt çocuklarına para verenlerin satırlarla, baltalarla kovalanması isteniyor. Her zaman olduğu gibi gerçeklerin üzeri çalı çırpı ile, toz toprak ile, taş ve molozla kapatılmak isteniyor. Akıllarına bu haberi GHK’nın izleyeceği gelmiyor.
Sistem ve bir numaralı aygıtı olan medya, çözümün kıyısında piknik yapıyor ama ayaklarını çözümde ıslatmak akıllarına gelmiyor. Gelse bile yüzme bilmedikleri için çözüme dalmak istemiyorlar. Çünkü bu ülkede “sabır” denen sözcük en fazla bir sinir nidası olarak “ya sabır” çekildiğinde ya da bilmem kaç bin kere okursan cennette devre mülk sahibi olursun vaatleri yüzünden halk arasında hak ile beraber olmayı unutmuşların dilinde bir aksesuar olmuş. İçi boşalmış. Kıymeti, her gün çöpe atılan bir sözcük olmuş. Doğru veya yanlış. Yalın bir doğru ya da maksatlı bir gerçek. Kürt sorununun çözümünü ekranlarda sümüklü bir çocuk söyledi geçenlerde. Nice siyasetçilerin, akademisyenlerin, nice kendinden menkul açılım aydınlarının akıl edemediğini polislere taş atan bir Kürt çocuğu söyledi. “Bize taş atmamız için para verildi” diyor Kürt çocuk. Sonra Adana valisi ne dedi? ‘Yaramazlık yapmaya devam ederlerse alırız bu çocukları ailelerinden’ dedi. Tam da sağcı ve buyurgan bir devletten beklenecek yeni bir açılım önerisi geldi. Çözemediği sorunlara karşı ellerinden yasa çıkarmaktan başka bir şey gelmeyenler şaşırtmadı bizi.
İşin adını koyalım artık. Kürt sorununu bir sağcının, bir sözde serbest piyasa ekonomisi savunucusunun, bir yeni dünya düzeni sevicisinin, bir Neo-Osmanlı pişekarının, bir Gülen cemaatçisinin, bir AKP iktidarının, bir liberalin çözmesini beklemek, bir kanser hastasını bir avukatın tedavi etmesini beklemek kadar salakçadır. Avukat, en fazla kanser hastasının vasiyetini düzenler. Ölümcül bir hastalığa yakalanmış bir kimse, ancak gerçek doktorların elinde sağlığına kavuşabilir. Eski sağlığına kavuşamasa bile en azından hayat kalitesi düzenlenebilir. Üç gün yaşayacağına üç yıl daha yaşar. Kaldı ki, teşbihte hata olmaz, ölümcül bir hastalığa yakalanmış olan tek konumuz Kürt sorunu değildir. İçinden ekonomi çıkartılmış bütün sorunlarımız ölümcül bir hastalık gibidir. Oysa bütün sorunların temelinde ekonomi yattığını hatırladığınız zaman size kanser gibi görünen hastalığın en fazla bir reflü veya ülser olduğunu anlarsınız. Peki size kim unutturdu ekonomiyi? Elbette sadece kimlik siyasetleri ile kafamızı ütüleyen liberal küresel düzen ile onun fış fış kayıkçı arkadaşı dinden bihaber dinci ideolojiler. Karnı tok olan bir çocuk iki tane Kürtçe televizyon için polise taş atar mı kardeşim? Ya da Apo’nun pencere ebatları için hangi çocuk, polis panzerleri ile aşık atar?
Birilerinden para aldığı için size taş atan çocuğun bir daha size taş atmaması için ne yaparsınız? Kulağını çekip, nasihat edip, hapse tıkıp, ailelerinden mi kopartır mısınız? E zaten on yıllardır sağcı iktidarların zulmünde yaşayan devletimizin aklına başka bir akıl gelmiş değil. Bana bunları söylemeyin. Yeni bir şeyler söyleyin. Siz bu sorunun cevabını düşünedurun. Cevabı bulmanıza yardım edecek başka bir ekran görüntüsüne geçelim.
Kanal 7 denk gelmiş zap jimnastiği yaparken. Haberde Enerji Bakanı’nın ne kadar örnek bir bakan olduğu anlatılıyor. “Grizu patlamasında öldürülen” 19 emekçiden birinin cenazesine katılan Enerji Bakanı gösteriliyor. Çalışma Bakanı da var. İslam dinini sıklıkla referans olarak kullandıkları için dış dünya tarafından İslamcı olarak kabul edilen AKP bakanları, sanki önceki görevlerini yerine getirmişler gibi son görevlerini yerine getiriyorlar. 70 milyon sözde Müslüman olarak hep beraber öldürdüğümüz o 19 candan birinin cenaze töreninde cenaze namazı kılıyor sorumlu bakanlar. Belki Ahmet Arsan bir gün çok lazımmış gibi Hürriyet okurlarına öğretecektir. Ben ondan önce öğreteyim. Cenaze namazı farz-ı kifayedir. Herkesin katılmasına gerek olmayan bir farzdır. Birkaç Müslüman’ın kılması yeterlidir. AKP bakanları da geri kalan 70 milyonu temsil ederek katılmışlar namaza. Kanal 7’yi izleyen nice sözde Müslüman da haberlerin sıklıkla ifade ettiği üzere “grizu patlamasında hayatını kaybedenlere” rahmet diliyor, Fatiha okuyor, en azından üzülüyor ve belki tam da yemek saatinde karşısına çıkan bu haber karşısında kanal değiştiriyor. Peki bu haberi izleyen GHK’nın eleştirel düşüncesi nasıl işliyor?
Aklı iyi kötü başında olan ama Müslüman olmayan bir Batılı ülke olsaydık o iki bakanın da orada namaz kılmak yerine istifa etmiş olmaları gerekti sayın seyirciler. Ama bizim aklımız başımızda pek değil. Sosyal bir şizofreni alevlenmesi yaşıyoruz cümleten. Batılı da değiliz. Müslüman olduğumuzu iddia ediyoruz. O yüzden bizim ülkede istifa etmesi gereken sorumlular cenaze namazlarına katılıyorlar. Hatta ileri gidip tabuta omuz atan bakanlar da var. Sonra Engin Ardıç kendini Yılmaz Özdil’den akıllı sanıyor ve diyor ki, “Bakanların Tokat’ta ne işi olacak? Elbette yurtdışında ülke ülke gezecek Başbakan, Cumhurbaşkanı ve bakanlar” diyor. Kendisi liberalin önde gideni olduğu için hepimize alemin sırlarını öğretecek alimallah. Sadece “Nerede devlet?” diye soran Yılmaz Özdil’den değil, Maşallah hepimizden akıllı olduğu için, dünyanın süper gücü olabilmek için bütün devlet zevatının ülke ülke gezmesini eleştirenlere “bu çağda bu kafa” diye kafa atıyor. Kendini hala İnterstar günlerinde, 90’lı yılların dolçe vita günlerinde sanıyor. Dünya alem ne durumda haberi yok, hepimize “bu çağda bu kafa, ya sabır” dedirtiyor.
600 – 800 lira gibi bir ücretle yeraltına inen Türkiye işçilerinin hayatı, geçen yüzyıllarda ABD’deki kölelik düzeninde yaşayan zencilerin hayatından bile daha zor ve acımasızdır. Hiçbir iş güvenliğinin uygulanmadığı bir liberal serbest piyasa şirketinde çalışan o işçilerin hayatı, Cahiliye devrindeki zengin Mekkelilerin kölelerinin hayatlarından daha ümitsizdir. Çünkü geçmiş yüzyılların kölelik rejimlerinde kölelerin bütün yaşam giderleri, bizzat sahipleri tarafından karşılanırdı. Barınma, yeme, içme başta olmak üzere tüm giderleri kölelerin sahipleri karşılardı. Oysa Türkiye gibi yüzde 99’un kendisini Müslüman sandığı bir ülkede özgürlüğün bedeli hayatta kalabilme masraflarını karşılamaktan çok uzaktır. 4 kişilik bir aile için açlık sınırı 900 lira, yoksulluk sınırı 2.400 liradır. Sırf aklını yitirmemişlere yazı yazabilmek için mühendislik yapmayarak okumakta olduğunuz şu yazıları yazan GHK’nın da içinde bulunduğu sayıları milyonlar ile ifade edilen bazı Müslümanlar, Cahiliye devrinde Ebu Cehil’in kölesi olsalardı inanın daha rahat yaşayacaklar ve hem de köle oldukları için Cuma namazlarından da muaf olacaklardı. Peki kendini Müslüman sanan toplum ne yapıyor? Millet, Kurban bayramında kurban kesip vicdanlarını kırmızıya boyuyor. Kimileri Hacda ölebilmek için birbirleriyle yarışıyor. En sonunda bir zamanlar deli gibi yakındıkları YÖK’ü ulemaya çevirmiş sözde İslamcı bir iktidar, Müslüman bir Cumhurbaşkanı seçmekle yetinmeyip yargıyı ve medyayı da Müslüman yapma aşkıyla kıvranıyor. Açlık ve yoksulluk sınırı altında yaşayan Müslüman Türkler ve Kürtler ise bu samimiyetsizlik adisyonunun hesabını tutuyorlar.
Küresel liberal kapitalizm, komşular açken tok yatan bizden değildir diyecek kadar sosyal olan bir dinle Lego oynamaktadır. Liberaller ve AKP de bu legonun parçalarıdır. 19 maden işçisi hayatlarını kaybetmediler. Onlar da tıpkı Tokat’taki 7 can gibi öldürüldüler. Hepimiz öldürdük. Hepimiz katiliz. AKP çıkarları olmadığı zaman ortalıkta asla göremeyeceğiniz ve gerçek yüzlerini Türkiye’de ilk defa GHK’nın yazdığı Genç Siviller için 7 askeri karanlık güçler öldürdü. PKK, onlara ıslak imzalı, noter onaylı en hakiki belgeyi de gönderse onlar da tıpkı yandaş cemaat medyası gibi bu fikirden vazgeçmezler. Hatta bir de Kürt Ergenekonu icat edip entelektüel dünyalarını şizofreni bataklığına sürükleyebilirler. Onlar için 19 emekçi bir grizu patlamasında kaza ile ölmüşlerdir. 19 maden işçisinin neden öldürüldüğünü anlamayanlardan Kürt sorununu çözmelerini bekleyemezsiniz. Onlar için bütün kötülüklerin anası yalnızca AKP düşmanı olan Ergenekon’dur. Kürt sorunu bile zaten Ergenekon yüzünden vardır.
Kimse kusura bakmasın. Günde bilmem kaç kilo kömür çıkartmayanlara yevmiye vermeyen bir şirketin gönül rahatlığıyla bulunduğu bir ülkenin Müslümanlığı tartışmalıdır. 600- 800 lira maaşla o zifiri madenlerde ölümcül şartlarda çalışan işçilerin olduğu ülkeye İslam ülkesi demek, İslam’a hakarettir. Danimarka karikatürleri ve İsviçre minarelerinde hakaret arayanlar, seyyah gibi dünya dolaşıp Engin Ardıç’ı memnun edeceklerine, arta kalan zamanlarda neden sık sık bakanı oldukları insanların cenaze namazı kıldıklarını sorgulasınlar. İstifanın bir çeşit tövbe olduğunu neden unuttuklarını araştırsınlar. Cahiliye devri kölelerinden daha kötü şartlarda yaşatılan ve öldürülen din kardeşlerini umursamayan bir ülkenin ve bu korkunç dramın baş sorumlusu olan iktidarın ciddi bir din açılımına ihtiyacı vardır. İslam dininin en büyük düşmanının liberal vahşi kapitalist düzen olduğunu anlatacak alimlere gereksinme vardır. Bırakınız Müslüman bir ülkeyi, küffar Kanada’da madencilik gibi zor işleri herkes yapamadığı için böyle işlerde çalışan işçiler servet kazanırlar. Sakın bana “iyi ama orası Kanada” palavrası atmayın. Yıllarca yaşadım orada ben. Bana yutturamazsınız. Hem sonra övünmeyi de pek iyi biliyorsunuz, yok dünyanın 17. büyük ekonomisiyiz, yok Avrupa’nın bilmem kaçıncı muhteşem ülkesiymişiz, yok bölgesel güç olmuşuz, yok Neo-Osmanlıymış. Kardeşim, 19 işçinin pisi pisine öldüğü bir ülkeden bir cacık olmaz. GSMH listelerinde Wal-Mart ve Ford ile yarışırsan Enerji ve Çalışma bakanları cenaze namazlarına katılmaktan Engin Ardıç seyahatlerine çıkacak vakit bulamazlar. Herkes şunu sormalı. Bir Enerji ve Çalışma bakanının maden işçilerinin cenazesinde ne işi vardır? Marifet, ülke ülke dolaşmaktı hani. Bunu da anlatsana ey cemaat-i Müslimin medyası!.
Böyle Müslümanlık olmaz kardeşim. Bıraktık Irak’ta ölen milyonları, kendi komşularımız aç kalmaya bile fırsat kalmadan ölüyorlar. Ondan sonra katsayı zulmü, türban zulmü diye siyasi şovlar düzenleniyor. Hz. Ömer, en küçük bir haksızlığa neden olma korkusuyla geceleri uyuyamazdı. Bizimkiler, Bülent Arınç’ın artık hepimizin içini kıyan gereksiz göz yaşı şovlarıyla idare ediyorlar.
Peki ya Kürt sorununun çözümü nasıl olacak? 19 Maden emekçisi ve polislere taş atan çocuklar bile size anlatamadıysa en kısa zamanda GHK anlatacak size. Şimdilik bir hafta şu gerçek ile idare edin. Demokratik açılımın muhatabı halktır. O çocuklardır. Tıpkı Enerji ve Çalışma Bakanları’nın bir zamanlar muhatabı olan o 19 can kardeşimiz gibi.

ISTANBUL İMZA GUNU - FANZİNCİLER VE OKURYAZARLAR TOPLANTISI - 2010 PARTİSİ

2009-12-17T16:54:00.002+02:00

20 Aralık 2009 Pazar günü saat 3-5 arasında Fanzinciler ve genç yazar arkadaşları söyleşmek üzere Beyoğlu Leman Kültür’e bekliyorum. Aynı gün saat 5-8 arasında ise “Güçsüzlüğün İktidarı” adlı kitabımın İstanbul İmza Günü olacaktır. Beylikdüzü kitap fuarı pek uzak diye gelemeyen ve şehrin orta yerinde bir imza günü isteyen değerli okur dostlara duyurulur. Elbette GHK’nın imza günü basit bir imza işi olmayıp vakti olan okur dostlarla tanışma, buluşma, sohbet ve muhabbete bir vesiledir. Hatta gidici olan 2009’a güle güle diyerek 2010’a merhaba partisi gibi de düşünebiliriz. Büyük şirketler yeni yıl partisi yaparlar. Son iki yıldır yemiyor. Tasarruf olsun diye pek yapmıyorlar. Ekonomi düzeliyor palavralarına inanmayın. Gelin. Hep beraber liberal vahşi kapitalist düzenin çöküşünü kutlayalım.

GHK, MİLLİYET'TE MELİH AŞIK'IN KÖŞESİNDE

2009-12-12T15:31:00.000+02:00

GHK, Milliyet'te Melih Aşık'ın köşesinde.

Durgun Saat başlıklı yazısında Taraf muhabiri Baransu'nun aldığı ödülü yorumladı.

http://www.milliyet .com.tr/Yazar. aspx?aType= YazarDetay&ArticleID=1172893&AuthorID=59&Date=12.12.2009&ver=36